ΤΑΣΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Αν στην πανικόβλητη ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ έχει απομένει ελάχιστο μυαλό, θα αφήσει τους βουλευτές της να καταψηφίσουν το νέο Μνημόνιο. (Germania metanazistica delenda est).

2012-02-12T09:48:00.004+02:00

Τα παλαιά γερμανικά "panzer", επί το καταστροφικόν τους έργον. Ομοίως και η σύγχρονη εκδοχή τους συνεχίζει αυτό το καταστροφικό έργο, πάνω σε ένα διαφορετικό, μεν, αλλά παρόμοιο, δε, μοτίβο. Η Ελλάδα βρίσκεται και πάλι, ενώπιον του οικονομικού αφανισμού της και παραπαίει, έχοντας να αντιμετωπίσει το φάσμα της επελαύνουσας μοντέρνας πείνας και εξαθλίωσης, από την ωμή και ανελέητη έκφραση του σύγχρονου γερμανικού εθνικισμού. Είτε με τον πρωσικό "αυτοκρατορικό μεγαλοϊδεατισμό", είτε με τον "ναζισμό", είτε με τον "νεοφιλελευθερισμό", η επαρχιωτικής νοοτροπίας γερμανική πολιτικοικονομική ελίτ, διαχρονικά, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να εκφράζει τον βαθιά ριζωμένο εθνικισμό της και την ανικανότητά της να ασκήσει έναν, πραγματικά, ηγετικό ρόλο στην Ευρώπη, ρίχνοντας, για μία ακόμη φορά, την ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Μπροστά σε αυτόν τον σύγχρονο σκληρό πόλεμο, ο οποίος θα αφανίσει τουλάχιστον το 30% του ελληνικού ΑΕΠ (όπως, άλλωστε, θα έκανε και ένας κανονικός πόλεμος) και ο οποίος, ήδη, έχει αρχίσει να κοστίζει και θα κοστίσει, ακόμα περισσότερο στο προσεχές μέλλον, με "πολύ αίμα, ιδρώτα και δάκρυα", καιρός είναι να αντισταθούμε και να αποκρούσουμε αυτή την ωμή και στυγνή έκφραση αυτού του εθνικισμού, πριν η χώρα μας οδηγηθεί στον πλήρη κοινωνικό και οικονομικό αφανισμό της. Και η καταψήφιση του νέου Μνημόνιου είναι μια καλή αρχή. Η Γερμανία έχει εγκλωβιστεί στην παγίδα, την οποία η ίδια δημιούργησε για τους άλλους, με μόνο όπλο την πιστωτική ασφυξία της Ε.Κ.Τ. σε βάρος του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, ώστε να υποχρεώσει την Ελλάδα να βγει από την ευρωζώνη. Αλλά μια τέτοια κίνηση η χώρα μας δεν είναι καθόλου απαραίτητο να την κάνει. Θα μπορούσε να την κάνει. Και στο τέλος της όλης υπόθεσης, ίσως και να την κάνει. Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να προτρέξει. Κάθε πράγμα στον καιρό του. Και ο καιρός της εξόδου από το ευρώ, μπορεί, κάλλιστα, να μην είναι της παρούσης και θα πρέπει να έλθει μόνον μετά από μια σκληρή και επίπονη διαπραγμάτευση, που θα κατοχυρώνει τα συμφέροντα της χώρας μας, με μια πλήρη διαγραφή του συνόλου του δημόσιου χρέους της. Η Ελλάδα, αν η Ε.Κ.Τ. ασκήσει εκβιαστική πολιτική πιστωτικής ασφυξίας σε βάρος της χώρας μας, μπορεί να απειλήσει με - και να ασκήσει - ένα ιδιότυπο seigniorage, δηλαδή με την εκτύπωση χρήματος ευρώ, για την ικανοποίηση μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Αλλά, μια τέτοια πολιτική στραγγαλισμού της ελληνικής οικονομίας από την Ε.Κ.Τ., θα είχε μεγαλύτερο κόστος για την ίδια, και την Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, από ότι για την χώρα μας, αφού ο διατραπεζικός δανεισμός των Κεντρικών Τραπεζών του βορρά προς τις αντίστοιχες του νότου φθάνει στα 600 δισ. €, γεγονός που σημαίνει ότι μια τέτοια κίνηση της Ε.Κ.Τ. θα σαρώσει το διατραπεζικό σύστημα δανεισμού και πληρωμών της ευρωζώνης, την στιγμή που η Ε.Κ.Τ. θα εξακολουθήσει να δέχεται όλα τα σκουπίδια που θα της παρουσιάζουν οι ελληνικές τράπεζες, ως εχέγγυα, για να μπορεί να έχει την απαραίτητη ρευστότητα και τα οποία σκουπίδια η Ε.Κ.Τ. δεν θα μπορεί να αρνηθεί, διότι, αν τα αρνηθεί, θα υποχρεωθεί να αρνηθεί όλα τα ανάλογα σκουπίδια, που της παρουσιάζουν, ω εχέγγυα, όλες οι τράπεζες της ευρωζώνης, γεγονός το οποίο θα σαρώσει το ευρώ και θα το εξαφανίσει από προσώπου γης. Και όλα αυτά, χωρίς η Ελλάδα να επιστρέψει, εξ αρχής, στην δραχμή.
Αλλά, πέρα από αυτά, εξακολουθούν, πάντοτε, να ισχύουν όσα έχω γράψει στο μπλογκ μου, τον Νοέμβριο του 2011, στο θέμα : "Η δραχμή δεν είναι η μοίρα μας. Όμως, η επιστροφή σε αυτήν μπορεί να αποτελέσει, ceteris paribus, μια αναγκαία και χρήσιμη επιλογή μας. (Γιατί η ευρωζώνη θα καταρρεύσει, εάν η Ελλάδα υποχρεωθεί να βγει από αυτήν)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/11/greek-strategy-among-drachma-and-euro.html . Θα θυμίσω κάποιες βασικές σκέψεις του άρθρου αυτού :
"Αν αποφασισθεί η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και την ζώνη του, μια τέτοια απόφαση θα οδηγήσει, με μαθηματική ακρίβεια, στην κατάρρευση της ευρωζώνης και θα φέρει στην επιφάνεια μιαν άλλη στρατηγική της Γερμανίας και των πλεονασματικών χωρών, οι οποίες θα προτιμήσουν να προχωρήσουν γρήγορα στην δική τους έξοδο από την ευρωζώνη, για να αποφύγουν την κατάρρευση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και για να μην πληρώσουν τα σπασμένα, παρά το γεγονός ότι θα πληγεί η βιομηχανία τους. Η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα φέρει την Γερμανία μπροστά σε μια νέα κατάρρευση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος και θα την οδηγήσει στο να επανακεφαλαιοποιήσει την Ε.Κ.Τ., σε επίπεδο τουλάχιστον 300 δισ. € και να διασώσει τις γαλλικές, τις γερμανικές τράπεζες και τις λοιπές τράπεζες της ευρωζώνης, οι οποίες είναι εκτεθειμένες στο δημόσιο και στο ιδιωτικό ελληνικό χρέος. Αυτό δεν θα είναι αρκετό. Η Γερμανία (και οι άλλες πλεονασματικές χώρες) θα πρέπει, μαζί με την Ε.Κ.Τ., να παράσχουν ρευστότητα, με απίστευτες ποσότητες χρήματος, σε ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα, στα πλαίσια του οποίου ουδείς θα είναι διατεθειμένος να δανείσει οποιονδήποτε (όπως, άλλωστε συμβαίνει και σήμερα, μέσα στα πλαίσια της, ουσιαστικά, χρεωκοπημένης ευρωπαϊκής μπατιροτραπεζοκρατίας). Ακόμα και αν οι Γερμανοί αποφασίσουν να καταβάλουν αυτό το τεράστιο κόστος, το κακό, γι' αυτούς και την ευρωζώνη, δεν σταματά σε αυτό το σημείο. Το πρόβλημα, που θα έχουν να αντιμετωπίσουν, είναι ότι, αμέσως, θα ακολουθήσουν την Ελλάδα και οι λοιπές χώρες της ευρωζώνης, οι οποίες θα απαγορεύσουν την εξαγωγή κεφαλαίων από αυτές, επειδή οι επενδυτές στις χώρες αυτές θα τα ρευστοποιήσουν και θα προσπαθήσουν να τα βγάλουν έξω από αυτές. Οι περιορισμοί αυτοί θα καταστούν αναγκαίοι, για να μπορέσουν οι οικονομίες των χωρών αυτών να έχουν μια στοιχειώδη ρευστότητα, αφού, με την κατάργηση της ελευθερίας διακίνησης του κεφαλαίου, που σκοπό θα έχει την παραμονή των χωρών αυτών στο ευρώ, οι αγορές θα οδηγήσουν στα επουράνια τα διαφορικά επιτόκια δανεισμού (spreads) αυτών των χωρών (της Ισπανίας, της Ιταλίας, το Βελγίου, της Γαλλίας, αλλά και της Αυστρίας και της Ολλανδίας, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας). Εντός ολίγων ημερών από την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, η Γερμανία θα βρεθεί μπροστά στο αμείλικτο ερώτημα, που αφορά την διάσωση, ή μη, της ευρωζώνης και θα κληθεί να καταβάλει ουκ ολίγα τρισεκατομμύρια ευρώ, για να σώσει ό,τι έχει απομείνει από αυτήν. Φυσικά, θα αρνηθεί να το πράξει. Και θα προτιμήσει να προχωρήσει στο "κρυφό" εναλλακτικό σχέδιό της. Θα ανακοινώσει την επιστροφή της στο μάρκο. (Αν αυτό της επιτραπεί από τις Η.Π.Α., οι οποίες θα είναι η εναλλακτική πηγή διάσωσης της ευρωζώνης, με ένα νέο πρόγραμμα Marshall. Κάτι τέτοιο είναι που, ουδόλως, επιθυμούν οι γερμανικές ελίτ). Η απειλή της εκδίωξής μας από το ευρώ δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια, άνευ περιεχομένου, προσπάθεια κατατρομοκράτησης του ελληνικού πληθυσμού και της ελίτ που τον διοικεί, έτσι ώστε να αποδεχθούν, πλήρως και αυτός και εκείνη (αν και εκείνη την έχει αποδεχθεί) την διαχείριση των οικονομικών και των πόρων της χώρας από τους δανειστές".
Germania metanazistica delenda est! Όπως γίνεται αντιληπτό, τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα, για την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ (διότι περί αυτής ομιλώ και όχι για τον απλό γερμανικό λαό, που, ιστορικά, έχει υποστεί και εξακολουθεί να υφίσταται και αυτός τα πάνδεινα στα χέρια αυτής της διεστραμμένης ελίτ). Εμπρός, λοιπόν, να την υποχρεώσουμε να πέσει στα γόνατα. Και θα πέσει στα γόνατα, αν η χώρα μας αποκτήσει σχέδιο και βούληση να το εφαρμόσει. Hic Rhodus, hic salta...

"Όλο το σκεπτικό (και οι συγκρίσεις) του παραπάνω άρθρου - πρόκειται για το άρθρο του Γιώργου Καισάριου, που δημιοσιεύτηκε στην "Αριστερή Στρουθοκάμηλο", με τίτλο : "Αν επικρατήσουν οι λαϊκιστές. Παράλληλοι βίοι του λαϊκισμού σε Ελλάδα και Αίγυπτο" http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2012/02/blog-post_11.html και στο οποίο σχολιογράφησα - είναι ένα απέραντο λάθος.

Ο αγαπητός φίλος (από τα παλιά) Γιώργος Καισάριος ευρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου.

Ουδεμία σχέση έχει η Αίγυπτος (με τις αδύνατες παραγωγικές δομές και τον υπερπληθυσμό της), με την Ελλάδα - ακόμα και αν η χώρα μας βγει από την τοξική ευρωζώνη.

Λέει, επίσης, ο αγαπητός Γιώργος ότι οι δανειστές (και "εταίροι") θα διαγράψουν, με κάποιο τρόπο το ελληνικό δημόσιο χρέος. Λάθος το σκεπτικό, διότι τους αποδίδει προθέσεις που δεν έχουν (τουλάχιστον στην έκταση που χρειάζεται) και επειδή η διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους δεν εξαρτάται από αυτούς, έτσι όπως είναι τώρα οργανωμένοι.

Με λίγα λόγια, η ευρωζώνη, ως νομισματική και ως (λιγότερο) οικονομική ένωση, δεν μπορεί να διαγράψει το ελληνικό δημόσιο χρέος, στα επίπεδα που είναι απαραίτητα, για την βιωσιμότητά του. Αν μπορούσε να το κάνει και να διαγράψει σε σημαντική έκταση το χρέος αυτό, θα έκανε κάτι άλλο πολύ πιο ορθολογικό. Θα έκανε αυτό που έχω προτείνει, εδώ και πάνω από δύο χρόνια, σε παλαιές συζητήσεις μας στο e-rooster. Θα το πλήρωνε. Αυτό, άλλωστε, πρέπει, τελικά, να κάνει, όχι μόνο για την Ελλάδα - και γι' αυτό δεν το κάνει.

(Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι το τοκογλυφικό χρέος της χώρας μας δεν θα διαγραφεί, ή ότι δεν θα πληρωθεί. Και θα διαγραφεί και θα πληρωθεί. Το πώς και πόσο και από ποιόν θα διαγραφεί, καθώς και το πως και από ποιόν θα πληρωθεί, θα το δούμε. Στην μεγάλη του πλειοψηφία, πάντως, δεν θα πληρωθεί από την Ελλάδα).

Αυτό, όμως, μια νομισματική ένωση (σαν αυτή που έκαναν οι βόρειοι, με σκοπό να τα πάρουν, ο ένας από τον άλλον και όλοι μαζύ, από τους νότιους) δεν μπορεί να το κάνει. Όποιος γνωρίζει, έστω και ελάχιστα, την ιστορία των νομισματικών ζωνών, αντιλαμβάνεται, περί τίνος πρόκειται. Γι' αυτό και η ευρωζώνη ευρίσκεται, εν αποδρομή και διασωληνωμένη στην εντατική, περιμένοντας το μοιραίο - δηλαδή τον θάνατό της.

Ο θάνατος της ευρωζώνης, που ξέρουμε (αυτής της απίστευτης, αλλά και συνάμα τραγικής αποτυχίας της ορθής και χρήσιμης ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας, που για μένα ήταν αναμενόμενη, ως αποτυχία), είναι δεδομένος και ο παρατεταμένος επιθανάτιος ρόγχος της, απλώς, πολυπλοκοποιεί την όλη υπόθεση. Το ζήτημα δεν είναι αν η ευρωζώνη θα αποδημήσει, εκ του κόσμου τούτου.

Το ζήτημα είναι, άλλο και πολύ πιο κρίσιμο και αφορά το εάν θα μπορέσει να μετεξελιχθεί, σε μια κρατική ομοσπονδία, αμερικανικού τύπου, με κεντρική κυβέρνηση, που θα θέσει την, εν τυμπανιαία καταστάσει, ευρισκόμενη ευρωμπατιροτραπεζοκρατία και κυρίως την Ε.Κ.Τ., υπό έλεγχο, ή, εάν ο μαρτυρικός θάνατος της σύγχρονης "κληρονόμου" της αλήστου μνήμης "Ε.Σ.Σ.Δ." (η οποία, εν πάση περιπτώσει, ήταν κράτος μιας ιδιότυπης ελίτ, αλλά χωρίς την πραγματική ομόθυμη βούληση των λαών της - και σε αυτό μοιάζει πολύ με την ευρωζώνη), θα ακολουθηθεί, σε μια πρώτη φάση, από ένα ευρωπαϊκό χάος, το οποίο θα δώσει την θέση του σε μια νέα διακρατική και οικονομική κατάσταση στον ευρύτερο ευρασιατικό χώρο.

Αυτό είναι το ζήτημα και φυσικά, υπό το φως όλων αυτών των εξελίξεων, πρέπει να δούμε το τι πρέπει να κάνει η χώρα μας, σε κάθε περίπτωση και σε κάθε εναλλακτικό σενάριο.Η ιδεολογικοποίηση της συζήτησης και οι επικρατούσες επιβιώσεις των ιδεοληψιών του παρελθόντος συσκοτίζουν τα πραγματικά δεδομένα και αποπροσανατολίζουν την ελληνική ελίτ και τον ελληνικό πληθυσμό από τα ουσιώδη και τεράστια προβλήματα, που τίθενται ενώπιόν τους, από την εξελισσόμενη - σε αργή κίνηση - αποδόμηση της ευρωζώνης.

Πολύ περισσότερο, όταν και οι δύο (και η ελληνική ελίτ - και ο αγαπητός Γιώργος Καισάριος αποτελεί ένα τυπικό δείγμα - και ο ελληνικός πληθυσμός) υιοθετούν την (ή παρασύρονται από την) "νεοφιλελεύθερη" ιδεολογία του σύγχρονου μεταναζιστικού εθνικισμού και της επαρχιωτικής νοοτροπίας της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, η οποία, διαχρονικά, μας αποδεικνύει ότι δεν έχει τα απαραίτητα πνευματικά, ηθικά, αλλά και οικονομικά προσόντα, για να ασκήσει τον απαραίτητο ηγετικό ρόλο που χρειάζεται η μετεξέλιξη της θνήσκουσας νομισματικής ένωσης της Ευρώπης, σε ευρωπαϊκή κρατική ομοσπονδία.

Όταν γίνει κατανοητό - και η αλήθεια είναι ότι γίνεται ολοένα και περισσότερο - ότι οι, κατά καιρούς, ιδεολογίες της επαρχιωτικής γερμανικής ελίτ, είτε εκφράζονταν από τον "πρωσικό αυτοκρατορισμό", είτε από τον, ιδιοτύπως, εργατιστικό και ρατσιστικό "εθνικοσοσιαλισμό", είτε (τώρα) από τον "φιλελευθερισμό", δεν ήσαν, τίποτε περισσότερο, από προσχήματα (κάποτε λιγότερο και κάποτε περισσότερο φανερά και ωμά) και ψευδοσυνειδησιακά περιτυλίγματα του παλαιού κλασσικού και αδίστακτου γερμανικού εθνικισμού, όλα θα γίνουν περισσότερο εύκολα και έτσι θα σταθεί δυνατό η χώρα μας και ο πληθυσμός της να κατανοήσουν τον δρόμο, που πρέπει να ακολουθήσουν, αφού καταστρωθούν τα πρέποντα σχέδια (τα οποία τώρα, δυστυχώς, δεν υφίστανται), ενώπιον της απειλής του γερμανικού εθνικισμού, η οποία απειλή, όσο ακολουθούνται οι κανόνες που οι εκπρόσωποί του έχουν θέσει, είναι παρούσα και άμεση, αλλά όσο οι κανόνες αυτοί δεν ακολουθούνται, είναι κούφια και μπορεί να αντιμετωπισθεί.

Ο γερμανικός εθνικισμός, βέβαια, ουδόλως έχει ένα μυστικιστικό περιεχόμενο. Δεν πρόκειται περί αυτού. Ο διαχρονικός εθνικισμός της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, σε όλες του τις μορφές, εκφράζει (σήμερα, μάλιστα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η σαρωτική ήττα υποχρέωσε την Γερμανία να είναι ένα παρακολούθημα των νικητριών δυνάμεων) την αδιάλλακτη άρνησή της να παραχωρήσει τον πυρήνα της εθνικής της κυριαρχίας, σε υπέρτερα υπερεθνικά ευρωπαϊκά όργανα και να παραδώσει το "πορτοφόλι" της χώρας σε αυτά.

Και οι Γερμανοί (εκτός από crabs), είναι πεισματάρηδες και ξεροκέφαλοι σε αυτά τα ζητήματα. Και όπως μας έχουν δείξει στο παρελθόν, δεν διδάσκονται εύκολα από την πραγματικότητα.

Εκτός, εάν έλθουν κάποιοι άλλοι (π.χ. οι, ένθεν κακείθεν, Αγγλοσάξωνες) να τους συνετίσουν.

Όλα τα άλλα που βάζει, ο αγαπητός Γιώργος Καισάριος, μπορεί να τον ικανοποιούν, μέσα στα πλαίσια της ιδεολογίας του, νοουμένης με την μαρξική έννοια της ψευδούς συνειδήσεως (η οποία δυστυχώς είναι η ίδια με εκείνην, που εξυπηρετεί σήμερα τα συμφέροντα της γερμανικής ελίτ), αλλά είναι άνευ ουσίας και συνουσίας...

Εάν η παραζαλισμένη και πανικόβλητη ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ έχει, έστω και ελάχιστο μυαλό, θα επιτρέψει (ή θα καθοδηγήσει) την πλειοψηφία της Βουλής, που ελέγχει, να καταψηφίσει (ή να μην υπερψηφίσει) το νέο Μνημόνιο, χωρίς, φυσικά, να βγάλει την χώρα από την ευρωζώνη, αφήνοντας τους ευρωζωνίτες να αναλάβουν νέες πρωτοβουλίες (ή καμμία) και ασκώντας πλήρως τα δικαιώματά της, σε όλα τα συλλογικά όργανα της οπερετικής νομισματικής ένωσης, στην οποία - ανοήτως ποιούσα - μετέχει.

Το γέλιο που έχει να πέσει, με τα πανικόβλητα καμώματα του γαλλογερμανικού άξονα και των λοιπών βόρειων ευρωζωνιτών (μπροστά, π.χ., σε μια κήρυξη της χώρας μας σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης και σε ένα ενδεχόμενο άσκησης ενός ιδιότυπου seigniorage από την χώρα μας) δεν περιγράφεται.

Και τότε θα δούμε, όλους τους μύθους να καταρρέουν, με έναν εκκωφαντικό πάταγο.

Αλλά μια τέτοια ενέργεια "θαρσείν χρη". Κάτι τέτοιο, όμως, δεν πωλείται και δεν ευρίσκεται, εν επαρκεία, στην χώρα μας και ιδιαίτερα στους κύκλους που κινείται η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, από την εποχή που ο Ανδρέας Παπανδρέου άφησε τα εγκόσμια (1996) και το βλάκιστο, διαχειριστικά ανίκανο και μειωμένου πατριωτισμού "ευρωπαϊστικό"/κοσμοπολιτικό τμήμα της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, ανέλαβε την διοίκηση του τόπου, για να οδηγήσει το πλοίο που λέγεται "Ελλάς" στα βράχια και στην πορεία προς την αύτανδρη και παρατεταμένη καταβύθισή του στην άβυσσο.

[Αν και οι δανειστές και "εταίροι" της χώρας μας, σκέπτονται και φοβούνται ένα τέτοιου είδους κάζο, εκ μέρους της ελληνικής πλευράς. Είτε τώρα, είτε αργότερα, κατά την διάρκεια της εφαρμογής των μέτρων του Μνημονίου, εφόσον αυτό ψηφιστεί. Πολύ περισσότερο, που ο αυξανόμενος εκνευρισμός τους οφείλεται στο απλούστατο γεγονός ότι στην Ελλάδα (με όσα έπραξαν, εξ αιτίας του τυφλού φανατικού και συνάμα ανόητου γερμανικού δογματισμού και της πεισματάρικης ξεροκεφαλιάς, που διακρίνει το τρίο Μέρκελ - Σόϋμπλε - Ρέσλερ, κατά την τελευταία διετία) δεν έχουν, πλέον, έναν αξιόπιστο πολιτικό συνομιλητή και αντιλαμβάνονται ότι ευρίσκονται μπροστά στον εφιάλτη όλων τους, ο οποίος εφιάλτης συνίσταται στο φρικτό, γι' αυτούς, ενδεχόμενο να πληρώσουν τον λογαριασμό, τώρα, για την Ελλάδα και στην συνέχεια να ακολουθήσουν στην σειρά λογαριασμοί άλλων, τους οποίους, επίσης, θα κληθούν να πληρώσουν.
(Την ευρωζώνη, όμως, δεν την έκαναν για να πληρώσουν τους λογαριασμούς άλλων. Την έκαναν για να εισπράξουν. Αν ήθελαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς άλλων, δεν θα έκαναν μια ευρωπαϊκή νομισματική ένωση. Θα έκαναν μια ευρωπαϊκή κρατική ομοσπονδία). Αυτό είναι το δράμα που ζουν οι γερμανικές ελίτ και οι άλλες των πλεονασματικών χωρών. Τις κατανοώ πλήρως, αλλά, δυστυχώς, γι' αυτές, πέρασε ο καιρός των απλών εισπράξεων. Τώρα ήλθε η ώρα, όχι μόνον των εισπράξεων, αλλά και των πληρωμών. (Μια οχληρή και αμείλικτη πραγματικότητα, την οποία οι πολύπειροι και παλαιές καραβάνες του καπιταλιστικού συστήματος, οι νησιώτες Βρετανοί την είχαν αντιληφθεί εγκαίρως, από την εποχή της πρωθυπουργίας της Μάργκαρετ Θάτσερ και δια του μνημειώδους λόγου της στην Βουλή των Κοινοτήτων, με τα "τρία όχι" αρνήθηκαν - τότε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 - να εισέλθουν στην υπό κατασκευή ευρωζώνη). Οι γαλλογερμανοί ακολούθησαν τον δικό τους δρόμο, βάζοντας, μάλιστα και τους νότιους στην κοινή ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, με σκοπό να τους τα πάρουν. Και όντως τους τα πήραν (κυρίως οι Γερμανοί, με το 1 τρισ. € των εξαγωγών τους, τα 138 δισ. € του εμπορικού τους ισοζυγίου και το 16% του παγκόσμιου εμπορίου που ελέγχουν τώρα, έναντι του 12%, που έλεγχαν το 2003, διότι οι Γάλλοι είναι χρεωμένοι, ως μη ανταγωνιστικοί, για να χάσουν από το 2003, έως τώρα, ένα μεγάλο μερίδιο από την θέση τους στο διεθνές εμπόριο, πέφτοντας σπό το 6% του 2003 στο, περίπου 3% τώρα και να καταστούν ελλειμματικοί και ως κράτος - όπως σχεδόν πάντα - αλλά και στο εξωτερικό εμπόριο). Γι' αυτό και θα υποστούν τις συνέπειες. Δηλαδή, θα πληρώσουν].

Για να δούμε..."

Daniel Cohn-Bendit : Από τον Μάη του 1968 στην υπεράσπιση του γερμανικού εθνικισμού. (Ο John Maynard Keynes, η καταστροφική γερμανική "εσωτερική υποτίμηση", η πτώση της συναθροιστικής ζητήσεως και η κρίση στην ευρωζώνη).

2012-02-07T16:17:00.020+02:00

Γαλλία Μάϊος 1968 : Ο Daniel Cohn Bendit στην Ναντέρ, την εποχή που κορόϊδευε και αντιστεκόταν στην εξουσία. Από τότε έχει παρέλθει πολύς καιρός και ο παλαιός επαναστάτης έχει μεταμορφωθεί σε έναν πολιτικό γραφειοκράτη, που υπηρετεί (ντροπαλά, μεν, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία των πραγμάτων) τα συμφέροντα του επαρχιωτικού γερμανικού εθνικισμού, είτε αυτά εκφράζονται από τον παρόντα κοινωνικά συντηρητικό και πολιτικά αντιδραστικό κυβερνητικό συνασπισμό Μέρκελ - Ρέσλερ, είτε από τον οικονομικά οπισθοδρομικό συνασπισμό της γερμανικής αριστεράς των Σρέντερ - Φίσερ...

Ενώ ο ψοφοδεής ελληνικός αστικός πολιτικός κόσμος, για πρώτη φορά, εδώ και δύο χρόνια κάνει μια στοιχειώδη (αν και υποτυπώδη) διαπραγμάτευση, με τους τοκογλυφικούς δανειστές της χώρας και τους εκπροσώπους τους (τους οποίους, μάλιστα, έχει εκνευρίσει το γεγονός ότι συναντούν μια κάποια αντίσταση και δεν κάνουν το άκοπο party, που έκαναν τον Μάϊο του 2010, όταν υπογράφηκε, χωρίς δεύτερη κουβέντα, το πρώτο Μνημόνιο της ντροπής και της Κατοχής, με αποτέλεσμα να βιάζονται, να το δηλώνουν απερίφραστα και να οδηγούνται σε δεύτερες σκέψεις, όπως αυτή του ανοίγματος ειδικού λογαριασμού, στον οποίο να πιστώνονται τα ποσά του, υπό διαπραγμάτευση, δεύτερου Μνημόνιου, το οποίο θα τους κοστίσει - αν τελικά υπογραφεί και υλοποιηθεί και το οποίο δεν πρέπει να υπογραφεί, ούτε και να υλοποιηθεί και αν οι Μέρκελ και Σαρκοζύ θέλουν να πληρωθούν τα τοκογλυφικά δάνεια των μπατιριμένων τραπεζών τους, αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να τα χορηγήσουν, απ' ευθείας, οι ίδιοι, χωρίς την "ελληνική μεσολάβηση", αφού μια τέτοια "μεσολάβηση" δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από νέα τοκογλυφία, που, ούτως ή άλλλως, δεν θα καρποφορήσει, γι' αυτό και η ιδέα, για το άνοιγμα ειδικού λογαριασμού πληρωμής των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας μας, είναι μερικώς ορθή και θα γίνει εντελώς ορθή, εφόσον τα χρήματα, που θα πιστώνονται στον λογαριασμό αυτόν, δεν θα χρεωθούν στην Ελλάδα - πολύ περισσότερα των 130 δισ. €, που προϋπολόγιζαν και ενώ έχουν, πλέον, αντιληφθεί ότι η Ελλάδα θα τους φεσώσει, για τα καλά και δεν θα εισπράξουν τα, προς αυτούς, "οφειλόμενα"), ας δούμε, εδώ, μια σκληρή κριτική, που άσκησα, πρόσφατα, σε σχόλιά μου, που δημοσιεύτηκαν από την 1/2/2012 έως την 6/2/2012, στο μπλογκ "η πράσινη στρουθοκάμηλος" και στην αναδημοσιευμένη, εκεί, συνέντευξη στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" του Daniel Cohn-Bendit, του πρώην "κόκκινου" (και νυν "πράσινου") Ντάννυ, με τίτλο : "Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ : Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ύπατο" http://aristrouth.blogspot.com/2012/01/blog-post_29.html .

Το δίδυμο Pierre Laval - Adolf Hitler στις ημέρες της πλήρους υποδούλωσης της Γαλλίας στον Γερμανό ναζιστή δικτάτορα. Η αναλογική αντιστοίχιση του διδύμου αυτού, με το σύγχρονο δίδυμο των Nicolas Sarkozy - Angela Merkel είναι απολύτως ορθή. Στο τέλος της διαδικασίας οι δύο πρώτοι έφεραν την πλήρη αμερικανική κυριαρχία στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αυτήν την πλήρη αμερικανική κυριαρχία θα επαναφέρουν και οι δύο επόμενοι, εφόσον τους επιτραπεί να ολοκληρώσουν το καταστροφικό, για την ευρωπαϊκή ενότητα, έργο τους...

Η κριτική στον πρώην "κόκκινο Ντάννυ", ο οποίος υπερασπίζεται, με κομψό και αισχυντηλό τρόπο, τα συμφέροντα, που εκφράζει ο σύγχρονος επαρχιωτικός μεταναζιστικός γερμανικός εθνικισμός, σε βάρος της ιδέας της Ενωμένης Ευρώπης, μέσα από ένα πειρατικό hijacking, με συνοδοιπόρο τον σύγχρονο Γάλλο collaborateur, αυτόν τον νέο Pierre Laval (περί του παρόντος οπερεττικού - και υποψήφιου, προς ήττα, στις επερχόμενες την άνοιξη προεδρικές εκλογές - Γάλλου προέδρου Nicolas Sarkozy ο λόγος), είναι σκληρή μεν, αλλά, με δεδομένες τις συνθήκες αποδόμησης, που διέρχεται η ευρωζώνη, λόγω της καταστροφικής πολιτικής και της επαρχιωτικής νοοτροπίας της boche συντηρητικής και εθνικιστικής γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και των Γάλλων lacees, που τους ακολουθούν, η κριτική αυτή είναι απολύτως δικαιολογημένη.

Ας την δούμε στο σύνολό της αυτήν την κριτική στις θέσεις του πρώην "κόκκινου Ντάννυ". (Πάσα αντίρρηση είναι συζητήσιμη)...

"Δεν ξέρω αν έγινε γνωστή η αντιπαράθεση Φάρατζ και Μπιτικόφερ στην ευρωβουλή, για την τοποθέτηση επίτροπου στην Ελλάδα. Ο Φάρατζ είπε ότι αυτή η πρόταση θυμίζει τους γκαουλάϊτερς των ναζί (είχαμε, εδώ, έναν τέτοιον, επί Κατοχής, τον Hermann Neubacher), για να του απαντήσει ο "Πράσινος" ευρωβουλευτής Μπιτικόφερ, ότι διασπείρει το μίσος, μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών.

Φυσικά, ο Φάρατζ έχει δίκιο. Η ουσία του πράγματος είναι ότι η πρόταση του (πολιτικά) ημιπαράφρονα Βόλφγκανγκ Σόϋμπλε, περί τοποθέτησης επίτροπου στην Ελλάδα, που να ασκεί πλήρεις εξουσίες (και) στην εκτέλεση του ελληνικού κρατικού προϋπολογισμού, είναι πρόταση, που ανάγεται στην (και θυμίζει την) πρακτική των ναζί στην Ελλάδα και στις άλλες κατεχόμενες χώρες, κατά την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Στην υποδουλωμένη στους δανειστές της Ελλάδα, για πρώτη φορά, ο περιδεής και πανικόβλητος αστικός πολιτικός κόσμος ασκεί μια υποτυπώδη, αλλά συνάμα και εκνευριστική - στους βιαστικούς δανειστές - διαπραγμάτευση. Η προσθήκη του Αντώνη Σαμαρά έχει αλλάξει το κλίμα, έστω και ελάχιστα. Όμως, με δεδομένη την ουσιαστική στήριξη του εκπροσώπου της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας στην κυβέρνηση, προς τους τοκογλυφικούς δανειστές και την, ομοίως, βιαστική επιχειρηματολογία του υπουργού Οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου, μια επιχειρηματολογία που τους βολεύει, αφάνταστα, την στιγμή που η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να επισπεύσει την λήξη των διαπραγματεύσεων (στην διεξαγωγή των οποίων, υπό το παρόν πλαίσιο, δεν έπρεπε, κανονικά, να συναινέσει, αρνούμενη να δεχθεί οποιαδήποτε νέα τοκογλυφικά δάνεια) και την διάρκεια των οποίων διαπραγματεύσεων θα έπρεπε οι Έλληνες διαπραγματευτές να εξαντλήσουν, μέχρι τα απώτατα όριά τους, αλλά και πέραν αυτών, δηλαδή, μέχρι την ημέρα της λήξεως των ομολόγων των 14 δισ. €, τον ερχόμενο Μάρτιο και πέραν αυτής και να έχουν, ως αιχμή, την αποφασιστικότητά τους να προχωρήσουν, ακόμη και σε στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου, οι επερχόμενες εξελίξεις δεν φαίνονται να είναι καθόλου καλές. Οψόμεθα...

Η μη υιοθέτηση (επισήμως) της πρότασης αυτής, δεν αλλάζει την ουσία του περιεχομένου της. Η Ελλάδα τελεί, υπό επιτροπεία και αποτελεί, ουσιαστικά, μια αποικία, αφού, μπορεί, τυπικά, να μην έχει καταργηθεί η δημοκρατική αρχή, αλλά, εν τοις πράγμασι, είναι οι δανειστές και οι εκπρόσωποί τους της τρόϊκας, που διοικούν τον τόπο, μη επιτρέποντας στην χώρα και στον πληθυσμό της (χάρη στις εγκληματικές ανοησίες - ή χάρη στην πρακτόρευση των αλλότριων ξένων συμφερόντων της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας - του μοιραίου ΓΑΠ) να προβεί, τότε που έπρεπε (αλλά έστω και τώρα), στην μόνη φυσιολογική ενέργεια, που, τότε, τον Μάϊο του 2010 ήταν (και είναι και τώρα) απαραίτητη, δηλαδή στην επιβολή χρεωστασίου της χώρας και στο εξαντλητικό κούρεμα του τοκογλυφικού ελληνικού χρέους.

Το ζήτημα δεν είναι, γιατί λέει αυτά που λέει ο κ. Φάρατζ, ο οποίος - επαναλαμβάνω - σωστά ομιλεί. Ο κ. Φάρατζ, ως Βρετανός, παρά την ιδεολογικοπολιτική του ιδιομορφία, κριτικάρει σκληρά την, υπό γερμανική κυριαρχία, ευρωζώνη και πράττει, ορθά, αφού η Βρετανία, επειδή γνώριζε, πολύ καλά, τις εμμονές των Γερμανών, με το νόμισμα και τον αντιπληθωρισμό, οι οποίες ταυτίζονται, πλήρως, με τις εμμονές της διεθνούς μπατιροτραπεζοκρατίας, αλλά και επειδή δεν νίκησε, στους δύο παγκοσμίους πολέμους του 20ου αιώνα, δια των όπλων, την Γερμανία, για να υποταχθεί, ειρηνικά, σε αυτήν, για τους λόγους αυτούς, αρνήθηκε να ενταχθεί στην θεσμικά χαοτική ευρωζώνη.

Το ζήτημα είναι, γιατί ομιλεί, περί διασποράς του μίσους, ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς λαούς ο "πράσινος" κ. Ράϊνχαρντ Μπιτικόφερ.

Τι είναι αυτό το οποίο υπερασπίζεται;

Και φυσικά, αυτό που υπερασπίζεται είναι ολοφάνερο :

Υπερασπίζεται τον χοντροκομμένο, κοντόθωρο και βλακώδη γερμανικό εθνικισμό, ο οποίος αρνείται να επιτρέψει στην Γερμανία να παίξει τον ηγετικό ρόλο, που αναλογεί στην μεγάλη αυτή χώρα, αποδεικνύοντας, για τρίτη φορά από το 1914, ότι η γερμανική ελίτ δεν μπορεί να ασκήσει, όχι μόνον κοσμοκρατορική, αλλά ούτε καν και ευρωπαϊκή πολιτική, παραμένοντας μέσα στα πλαίσια μιας συντηρητικής επαρχιωτικής εθνικιστικής νοοτροπίας, η οποία οδήγησε, κατά την δεκαετία του 1990 και τις αρχές της δεκαετίας του 2000, στις χαοτικές ανεπάρκειες της ευρωζώνης, ως νομισματικής - κυρίως - και δευτερευόντως οικονομικής ένωσης, την στιγμή, που αυτό που η Ευρώπη χρειαζόταν, δεν ήταν μια (ακόμα) θνησιγενής νομισματική ένωση, σαν αυτές του παρελθόντος (π.χ. την λατινική ένωση του 19ου αιώνα, ή την σκανδιναυϊκή ένωση του 20ου αιώνα), αλλά μια ομοσπονδιακή ευρωπαϊκή κρατική ενότητα.

Και το δυστύχημα, για την Ευρώπη, είναι ότι, σε αυτό το νεοσυντηρητικό, επαρχιωτικό και εθνικιστικό πλαίσιο δράσης, υπάρχει ομοφωνία, μέσα σε όλες τις πτέρυγες της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, όπως αποδεικνύουν οι τοποθετήσεις των σοσιαλδημοκρατών (κάθε απόχρωσης), σαν τον Μάρτιν Σουλτς και τον Όσκαρ Λαφονταίν και των Πρασίνων, από τον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ (άσχετα αν αυτός είναι παιδί του γαλλικού Μάη του 1968 και άτομο που έχει γαλλική και γερμανική κουλτούρα), μέχρι τον κ. Μπιτικόφερ.

Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι στην συγκρότηση του θεσμικού χάους της ευρωζώνης και στην εξαντλητική λιτότητα, που επεβλήθη στους δυστυχείς Γερμανούς εργαζόμενους, από το 1997 στην αρχή και με την "Agenda 2010", αργότερα (και στην ακραία εσωτερική υποτίμηση των μισθών, που ακολούθησε, ως αποτέλεσμα) ήταν η κυβέρνηση συνασπισμού των Σοσιαλδημοκρατών και των Πρασίνων των Γκέρχαρντ Σρέντερ και Γιόσκα Φίσερ, που πρωτοστάτησε και οικοδόμησε αυτό το σαθρό κατασκεύασμα, το οποίο βοήθησε στην έλευση της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2008, για να σαρωθεί, από τα απόνερά της 2010, με την επιφανειακή κρίση χρέους της ευρωζώνης, η οποία δεν είναι τίποτε περισσότερο από την θεσμική κρίση της "γερμανικής" ευρωζώνης.

Για τους λόγους αυτούς, όλα όσα λέει ο κ. Μπιτικόφερ δεν είναι τίποτε περισσότερο από ανοησίες και δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να προασπίζουν τα συμφέροντα της νεοσυντηρητικής πολιτικής της επαρχιωτικής εθνικιστικής γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και ιδιαίτερα τα συμφέροντα των πτωχευμένων γερμανικών τραπεζών.

dinosaurus eurozonicus

Για τους λόγους αυτούς, το μέλλον της ευρωζώνης, προοιωνίζεται, ως πολύ κακό.

Και το μέλλον της Ελλάδας (όσο η ευρωζώνη είναι αυτή που είναι και όσο η χώρα μας παραμένει, εντός αυτής), προοιωνίζεται να είναι, ακόμα, χειρότερο, αφού η γερμανική (και η ευρωπαϊκή) μπατιροτραπεζοκρατία βρήκαν την ευκαιρία να φορτώσουν την χρεωκοπημένη μας χώρα, με όλες τις αμαρτίες, που μπορούν να της καταλογισθούν, από την διαβόητη λουθηρανική ηθική τους, καταβάλλοντας μια απέλπιδα προσπάθεια να μην κάνουν κουβέντα, για τις αμαρτωλές, και εν τοις πράγμασι, χρεωκοπημένες, γερμανικές τράπεζες, εκβιάζοντας την ψοφοδεή ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, με την χορήγηση, ή μη, τεράστιων δανείων, συνοδευόμενων από απίστευτες απαιτήσεις, για λιτότητα, που εγγυώνται ότι το ελληνικό κράτος και η ελληνική οικονομία θα αδυνατούν να αποπληρώσουν, όπως ακριβώς, συνέβη στην ίδια την Γερμανία, κατά την διάρκεια των δεκαετιών του 1920 και 1930, μετά την εξοντωτική, γι’ αυτήν, Συνθήκη των Βερσαλλιών (ένα επιτυχές και περιγραφικότατο ιστορικό παράδειγμα, που έφερε ο Γιάννης Βαρουφάκης, για να συγκρίνει τις απαιτήσεις και τις επιπτώσεις του Μνημονίου του 2010 και του νέου Μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, που βρίσκονται τώρα στα σκαριά). Και όλα αυτά, για να πεισθεί ο αφελής γερμανικός πληθυσμός και το γερμανικό κοινοβούλιο να αποδεχθούν να χορηγήσουν τα δάνεια αυτά (τα οποία η Ελλάδα οφείλει να αρνηθεί), έστω και αν αυτοί οι εξωπραγματικοί στόχοι δεν μπορούν να επιτευχθούν!

Και τώρα που η τεράστια διόγκωση της ύφεσης κατέστησε αδύνατη την αποπληρωμή των δανείων, η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ απαιτεί την ανοικτή και απροσχημάτιστη παράδοση της εξουσίας, δίνοντας την ευκαιρία στην παραδομένη ψοφοδεή ελληνική ελίτ να παίξει τον ρόλο του … πατριώτη, ενώ η ουσιαστική παράδοση της εξουσίας έχει, ήδη, πραγματοποιηθεί από τον Μάϊο του 2010 (και στην πραγματικότητα από το 2002, με την είσοδο της χώρας μας στην ευρωζώνη και την παράδοση του πορτοφολιού του ελληνικού κράτους και της ελληνικής οικονομίας στην Ε.Κ.Τ. και ουσιαστικά, κατά πρώτο λόγο, στο Βερολίνο και δευτερευόντως, στο Παρίσι).

Ως εκ τούτου, ο κ. Φάρατζ (όποιος και αν είναι και ό,τι και αν πρεσβεύει), επί του συγκεκριμένου έχει δίκιο και μιλάει ορθά, αναφερόμενος στα ολέθρια, για την ευρωπαϊκή ενότητα, καμώματα της μεταναζιστικής γερμανικής ελίτ.

Όσο και αν αυτό δεν αρέσει...

(Και τελικά, αυτό, που θα καταφέρουν όλοι τους, δεν θα είναι τίποτε περισσότερο, από την ολική επαναφορά της αμερικανικής κυριαρχίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Είτε η ευρωζώνη διαλυθεί, είτε διασωθεί. Διότι, αν διασωθεί, θα διασωθεί από τις Η.Π.Α....)

Όσον αφορά τις, επιφανειακώς, "περίεργες", αλλά ουσιαστικά κατανοήσιμες θέσεις του κ. Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, αυτές είναι θλιβερές, ως προς το περιεχόμενό τους και προϊόν της κυριαρχίας - και σε αυτόν τον πολιτικό χώρο - της καταστροφικής και διαλυτικής, για την ευρωπαϊκή ενότητα, συντηρητικής νοοτροπίας και πρακτικής, που άφησε πίσω της, καθώς και των κοντόθωρων οικονομικών συμφερόντων της γερμανικής μπατιροτραπεζοκρατίας και της εξαγωγικής βιομηχανίας, που υπηρέτησε η κυβέρνηση των Σρέντερ - Φίσερ.

Πολλοί φίλοι μου λένε ότι είμαι πολύ σκληρός (και άδικος) με τον "κόκκινο Ντάννυ". Ότι είμαι υπερβολικός και ότι η κριτική μου δεν γίνεται, επί των απόψεών του, αλλά, επί απόψεων, τις οποίες, εσφαλμένα, αποδίδω σε αυτόν.

Κορνήλιος Καστοριάδης. Ο πρώην ¨κόκκινος Ντάννυ", κάποτε, τον θεωρούσε δάσκαλό του. Το τι κατάλαβε και το τι πήρε, από αυτόν, είναι κάτι άλλο. (Και φυσικά, ζητούμενο)...

Προσπάθησα, λοιπόν, να επανεξετάσω όσα λέω για τον (πρώην) κόκκινο και νυν "πράσινο" Ντάννυ - ο οποίος, ένα φεγγάρι υπήρξε και οπαδός του Κορνήλιου Καστοριάδη και ίσως, μάλιστα, να τον έχει, ακόμα και τώρα, ως ένα κομμάτι των προσωπικών του ιδεολογικοπολιτικών αναφορών, παρά το γεγονός ότι έχει μετεξελιχθεί σε πολιτικό γραφειοκράτη - και να δω μήπως κάπου σφάλλω και αδικώ τον Daniel Cohn-Bendit, αλλά το συμπέρασμά μου είναι και παραμένει ότι δεν τον αδικώ.

Αν δούμε τις κομβικές θέσεις του Ντάννυ και δεν μείνουμε στις απλές, ή επιτηδευμένες εκφράσεις συμπόνοιας, για τον ελληνικό λαό (στον οποίο δεν χρειάζεται η επίδειξη συμπόνοιας, αλλά συστηματική δράση, για την ανατροπή των καταστροφικών πολιτικών, που τον οδηγούν στην οικονομική υποδούλωση στην ευρωπαϊκή μπατιροτραπεζοκρατία, μέσω της οικονομικής του εξαθλίωσης και δια της μοντέρνας κατοχικής πείνας, η οποία έχει αρχίσει να τον μαστίζει και εξαπλώνεται, τάχιστα, εντός της ελληνικής κοινωνίας, αποκτώντας διαστρωματικό χαρακτήρα), οι οποίες εμπεριέχονται στο κείμενο της παρούσας συνέντευξης, θα αντιληφθούμε ότι οι βασικές θέσεις του πρώην "κόκκινου Ντάννυ" είναι θέσεις πλήρως εξυπηρετικές για την, υπό αφανή πτώχευση, διατελούσα ευρωμπατιροτραπεζοκρατία.

Ας γίνω, λοιπόν, περισσότερο συγκεκριμένος.

Λέει, λοιπόν, ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ ότι "Το πρόβλημα είναι ότι οι κυβερνήσεις των τελευταίων δέκα ετών (μιλάει για τις ελληνικές κυβερνήσεις των Σημίτη - Καραμανλή) δεν είχαν επίγνωση των υποχρεώσεων που συνεπάγεται η συμμετοχή στο ευρώ, όπως π.χ. η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία. Στην Ελλάδα οι πολιτικές ελίτ δεν ήταν προφανώς ώριμες γι’ αυτό".

Ο Ντάνιελ Κον Μπεντίτ, επί της ουσίας - στην καλύτερη περίπτωση - σφάλλει. Το γιατί σφάλλει, δεν είναι φανερό (διότι τα λεγόμενά του φαίνονται, ως ορθά και μέχρι ενός ορισμένου σημείου είναι ορθά, αλλά, ως προς το διά ταύτα, είναι εσφαλμένα) και γι' αυτόν τον λόγο, θα αποπειραθώ να εξηγήσω το γιατί σφάλλει.

Ας δούμε το κομμάτι εκείνο που έχει να κάνει με την ορθότητα των διαπιστώσεων του Ντάννυ.

Είναι αλήθεια ότι ο ελληνικός αστικός πολιτικός κόσμος δεν είχε επίγνωση των επιπτώσεων της ένταξης της χώρας μας στην ευρωζώνη - ή μάλλον καλύτερα - αγνόησε τις επιπτώσεις αυτές.

Ποιές ήσαν αυτές οι επιπτώσεις;

Ήσαν οι αναμενόμενες επιπτώσεις από την ένταξη της χώρας, η οποία ήταν μαθημένη σε ένα μαλακό τοπικό και κρατικά ελεγχόμενο (δια της ασκήσεως του κυριαρχικού κρατικού δικαιώματος του seigniorage, δηλαδή, δια της εκτυπώσεως χρήματος από το κράτος, προς εξυπηρέτηση μεγάλου μέρους των αναγκών του, πέραν από τον κρατικό δανεισμό και την φορολογία) νόμισμα, το οποίο είχε, ως δομικό εργαλείο άσκησης της μακροοικονομικής της πολιτικής και εξισορρόπησης της εσωτερικής και της εξωτερικής συναθροιστικής ζήτησης, σε μια ζώνη σκληρού νομίσματος (αυτήν του ευρώ), με, άκρως, ανταγωνιστικούς κανόνες οικονομικής λειτουργίας και με πλήρη εκχώρηση της εξουσίας του ελληνικού κράτους - όπως και κάθε κράτους της ευρωζώνης - επί του νομίσματος και με παραχώρηση του κυριαρχικού κρατικού δικαιώματος του seigniorage, σε ευρωπαϊκές γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές ελίτ (αυτές της Ε.Κ.Τ. και των ευρωπαϊκών Κεντρικών Τραπεζών), οι οποίες είχαν και έχουν εκλεκτικές συγγένειες με τις πολιτικές ελίτ, κυρίως, του Βερολίνου, αλλά και του Παρισιού.

Υπάρχει και κάτι άλλο - πολύ πιο σημαντικό, στην παρούσα φάση, από τις δομικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας -, που δεν έλαβαν υπόψη τους οι Έλληνες αστοί πολιτικοί και στο οποίο ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ (περιέργως) δεν αναφέρεται.

Και αυτό είναι το υψηλότατο δημόσιο χρέος της χώρας, που έφθανε, κατά την περίοδο της ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη, πάνω από το 100% του ΑΕΠ της χώρας και το οποίο δεν ήταν βιώσιμο, μέσα σε μια ζώνη σκληρού νομίσματος, με αυστηρούς κανόνες, όσον αφορά την κοπή του χρήματος, όπως είναι η ευρωζώνη, γεγονός, το οποίο καθιστούσε το ελληνικό κράτος και την ελληνική οικονομία ένα κράτος και μια οικονομία, υπό καθεστώς αφανούς χρεωκοπίας.

Αυτό το δεύτερο σημαντικό στοιχείο της ελληνικής ιδιαιτερότητας (που δεν ήταν, βέβαια, στοιχείο μόνον της Ελλάδας, αλλά, σε αυτήν, το φαινόμενο ήταν ακραίο) δεν το αναφέρει ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ". Και για να είμαι πιο ακριβής, δεν το συνδέει με την ένταξη της χώρας μας στην ευρωζώνη. Και δεν νομίζω ότι δεν το συνδέει με την ευρωζώνη, για συγκυριακούς λόγους. Προφανώς, έχει επίγνωση του πράγματος. Και το γεγονός ότι έχει επίγνωση του υψηλού ελληνικού δημόσιου χρέους, κατά την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, προκύπτει, έμμεσα, από την αναφορά του στο μεγάλο μέγεθος του τωρινού ελληνικού δημόσιου χρέους και στην διεθνή διασπορά του, για να δικαιολογήσει την ανάμειξη του Δ.Ν.Τ. (!!!), το οποίο - υποτίθεται ότι - δεν είναι (σύμφωνα με όσα λέει ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ") αυτό που ήταν παλιά (!!!).

Βέβαια, δεν θέλω να δαιμονολογώ και πρώτος εγώ έχω γράψει, επανειλημμένα, ότι η γραμμή του Δ.Ν.Τ. είναι διαφοροποιημένη από αυτήν της ευρωζώνης, έναντι της Ελλάδας, αλλά αυτό, ουδόλως, σημαίνει ότι η πολιτική του Δ.Ν.Τ. είναι και ορθή. Κάθε άλλο. Και τούτο διότι η ορθή πολιτική, έναντι του ελληνικού δημόσιου χρέους, σε διεθνές επίπεδο, είχε δύο ορθές εναλλακτικές :

Η μία (η ορθότερη) ήταν (και είναι) η ανάληψη της εξυπηρέτησής του από την Ε.Κ.Τ., η οποία έπρεπε (και πρέπει) να παίξει τον ρόλο του δανειστή και του εγγυητή της τελευταίας καταφυγής, για τα κράτη της ευρωζώνης, τα οποία θα έπρεπε, δι' αυτής, να ασκήσουν το κρατικό κυριαρχικό δικαίωμα του seigniorage, προς αποπληρωμή των χρεών τους.

Και η δεύτερη (η ολιγότερον ορθή, αλλά επιβεβλημένη, όσο η Ε.Κ.Τ. αρνείται να παίξει τον ρόλο του δανειστή και εγγυητή της τελευταίας καταφυγής) εναλλακτική λύση ήταν (και παραμένει) η διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους και ως προς το τοκογλυφικό του μέρος και ως προς ένα μέρος των κεφαλαίων που χορηγήθηκαν. Δηλαδή, ουσιαστικά και τυπικά η κήρυξη χρεωστασίου, εκ μέρους της χώρας, όσο και αν αυτό κοστίζει στην διεθνή μπατιροτραπεζοκρατία.

Ο συνδυασμός, λοιπόν, των δύο στοιχείων που παρέβλεψαν, ανοήτως, οι Ελληνες αστοί πολιτικοί, αλλά και η λοιπή οικονομική, κοινωνική και πνευματική ελίτ του τόπου μας, οδηγεί στο αβίαστο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε να εισέλθει στην ευρωζώνη, διότι η οικονομία της και το επίπεδο χρέους της δεν της επέτρεπαν να επιβιώσει, μέσα σε αυτήν, όταν η ευρωζώνη θα εισήρχετο, σε περίοδο μιας μετρίας εντάσεως ύφεσης και θα ετίθεντο σε ισχύ οι σκληροί δημοσιονομικοί κανόνες πειθαρχίας, που προβλέπουν οι, θεσμικά, χαοτικές ευρωσυνθήκες.

Αυτό το συμπέρασμα δεν θέλει να το βγάλει και δεν θέλει να το ομολογήσει ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ. Δεν θέλει να το βγάλει και να το ομολογήσει, λόγω των ευρωπαϊστικών ιδεολογικοπολιτικών πεποιθήσεών του, οι οποίες ταυτίζουν την ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας, με την συγκρότηση της ευρωζώνης, η οποία, βέβαια, στην πράξη αποδεικνύεται, ως η τραγική πρακτική αποτυχία της ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας και ως ένας ισχυρότατος θεσμικός κίνδυνος καταστροφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή του αρχικού λίκνου της επιτυχούς πρακτικής εφαρμογής του ιδέας αυτής και την οποία Ευρωπαϊκή Ένωση, διασώζουν, από τον γερμανικό επαρχιωτικό εθνικιστικό δογματισμό, ο οποίος εκφράζεται, τώρα, από έναν απηρχαιωμένο οικονομικό "νεοφιλελευθερισμό", με τα απανωτά τους veto, οι ευρωσκεπτικιστές Βρετανοί - όσο και αν αυτό ακούγεται, ως παραδοξολογία, ή ως σολοικισμός.

Το αμέσως επόμενο συμπέρασμα, που βγαίνει από τα παραπάνω - και το οποίο, για τους ίδιους λόγους, δεν θέλει να βγάλει ο Ντάνιελ Κον-Μπεντίτ (όσο αυτές οι εναλλακτικές λύσεις, για το δημόσιο χρέος, τις οποίες προανέφερα, δεν ακολουθούνται και όσο η ευρωζώνη μένει θεσμικά συγκροτημένη, ως μια χαοτική νομισματική ένωση και όχι ως ομοσπονδιακό κράτος) είναι ότι επείγουσα ανάγκη, για την Ελλάδα (με δεδομένο το πλαίσιο των Συνθηκών που διέπουν την ευρωζώνη και με την προοπτική εφαρμογής ακόμα σκληρότερων Συνθηκών), είναι η έξοδός της από την ευρωζώνη, με μετατροπή του συνόλου, σχεδόν, του δημόσιου χρέους της, στο νέο τοπικό της νόμισμα, προκειμένου να επιβιώσει.

Γεγονός, λοιπόν, είναι και σωστά ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ λέει ότι η ελληνική πολιτική ελίτ δεν ήταν ώριμη για την δημοσιονομική πειθαρχία και τις υποχρεώσεις, που απορρέουν από την συμμετοχή στην ευρωζώνη.

Αυτό που δεν λέει ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ είναι ότι αυτές οι υποχρεώσεις και η δημοσιονομική πειθαρχία που απορρέουν από τις Συνθήκες που δημιούργησαν την ευρωζώνη, είναι εσφαλμένες.

Και αυτό το λέω διότι δεν αρκεί το να λέει ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ" ότι το λάθος της Μέρκελ είναι η "αναχρονιστική παιδαγωγική" στην οποία, μονομερώς, υποβάλλει τους απείθαρχους εταίρους, χωρίς προοπτικές ανάπτυξης. Αυτό είναι, μόνον, ένα μέρος του προβλήματος, το οποίο εντείνεται και διαιωνίζεται, όταν κάποιος αποδέχεται - όπως πράττει ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ" -, ως αναγκαία την συμμετοχή του Δ.Ν.Τ., στα δρώμενα της ευρωζώνης. βαυκαλιζόμενος ότι (δήθεν) το Δ.Ν.Τ. έχει αλλάξει.

Και αυτές οι αναφορές του πρώην "κόκκινου Ντάννυ" είναι μόνον ένα μέρος του προβλήματος, διότι το όλο πρόβλημα έγκειται στην ίδια την δημοσιονομική πειθαρχία και τις δεσμεύσεις, που επιβάλλουν οι Συνθήκες του Μάαστριχτ και της Λισαβώνας, σε συνδυασμό με την σφικτή νοοτροπία των Γερμανών, οι οποίες, στο σύνολό τους, συνέβαλαν στην διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και οδήγησαν στην διετούς διάρκειας και παρατεταμένη παρούσα αποδομητική κρίση της ευρωζώνης, την στιγμή (τέλη του 2009 και αρχές του 2010) που η διεθνής οικονομία άρχισε να ανακάμπτει από την κρίση του 2008, με την επιβολή μιας πολιτικής "εσωτερικής υποτίμησης" και με το διαρκές - για πάνω από μια δεκατία - ντάμπινγκ του μισθωτικού κόστους, που επέβαλε η γερμανική ελίτ, στον αφελή εργαζόμενο πληθυσμό της μεγάλης αυτής χώρας.

[Στο μπλογκ μου έχω περιγράψει, εκτενώς, τις αιτίες της παρούσας κρίσης στην ευρωζώνη και τις καταστροφικές συνέπειες της πολιτικής της Γερμανίας, για την ίδια την ευρωζώνη, αλλά και την ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας και τούτο, επειδή η επαρχιωτικής νοοτροπίας εθνικιστική γερμανική ελίτ δεν είναι ώριμη να διαχύσει την εθνική της κυριαρχία, εντός των ευρωπαϊκών θεσμών και δεν θέλει να μοιραστεί τις κοινές υποχρεώσεις που απορρέουν, από την συγκρότηση του κοινού ευρωπαϊκού σπιτιού, μέσα από την αναγκαία ανακύκλωση των παραγόμενων πλεονασμάτων, εντός της ευρωζώνης και τον ουσιαστικό μετασχηματισμό της εν λόγω ζώνης σε ένα ομοσπονδιακό κρατικό μόρφωμα, με έναν άξιον λόγου ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, ποσοστιαίου επιπέδου, ως προς το ευρωζωνικό ΑΕΠ, της τάξεως του γερμανικού, ή του αμερικανικού και ο οποίος ευρωπαϊκός ομοσπονδιακός προϋπολογισμός θα διευκολύνει και θα πραγματοποιεί, όπου και όταν χρειάζεται, αυτή την ανακύκλωση των παραγόμενων πλεονασμάτων. Αντιθέτως, η γερμανική ελίτ πασχίζει, πεισματικά και επίμονα, στην άντληση μόνον των ωφελημάτων, που η ίδια αντλεί από την συγκρότηση της ευρωζώνης, όσο και αν ο κόπος της είναι μάταιος. Όποιος επιθυμεί, μπορεί να δει στο μπλογκ μου τα σχετικά θέματα : «Γιατί η Γερμανία θα υποχρεωθεί να πληρώσει για τις χώρες της ευρωζωνικής περιφέρειας, αν θέλει να σώσει το ευρώ. (Οι μεταβιβαστικές πληρωμές από τις χώρες με πραγματική υποτίμηση, προς τις χώρες με πραγματική ανατίμηση, μέσα σε μια νομισματική ένωση)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/01/germania-kai-metavivastikes-pliromes.html και «Την τύχη της "Ε.Σ.Σ.Δ." επιφυλάσσουν οι γερμανικές ελίτ στην ευρωζώνη. Οι αιτίες των γερμανικών αρνήσεων για την έκδοση κοινών ομολόγων των κρατών της ευρωζώνης και ο στραγγαλισμός των οικονομιών των ευρωπαϊκών κρατών» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/12/german-no-to-eurobonds.html και «Η Συμφωνία της 25/3/2010, για τον μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας : Μια αργή και γραφειοκρατική ανταπόκριση μπροστά σε πιεστικές ανάγκες» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/04/2532010_23.html ].

Επ' αυτών ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ" ουδέν λέγει, μιλώντας (έμμεσα και υπαινικτικά) μόνο για την ελληνική υποτιθέμενη "εσωτερική ανατίμηση", κατά την ίδια περίοδο...

Το γιατί το κάνει, αποφεύγοντας την ταμπακέρα (δηλαδή το άμεσο καθήκον της οικοδόμησης ενός ομοσπονδιακού κρατικού μορφώματος στην ευρωζώνη και την αναγκαία αποδόμηση της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας), θα το δούμε παρακάτω.

Αδικώ, μήπως, τον πρώην "κόκκινο Ντάννυ" μιλώντας για την έμμεση και συγκαλυμμένη αναφορά του, στην υποτιθέμενη ελληνική "εσωτερική ανατίμηση", κατά την περίοδο πριν από την κρίση του 2010;

Δεν τον αδικώ. Και δεν τον αδικώ, διότι ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ", αποδεχόμενος την επιτήρηση της χώρας μας, από την τρόϊκα, μιλώντας για την ανάγκη επέμβασης του Δ.Ν.Τ., μνημονεύοντας την στάση του Γερμανού φορολογούμενου, ο οποίος δεν δέχεται να δίνει τα λεφτά του σε κάποιους οι οποίοι δεν δείχνουν διάθεση αυτοκριτικής και πειθαρχίας (χωρίς να λέει, παράλληλα, ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ ότι η στάση αυτή του μέσου Γερμανού φορολογούμενου είναι μια στάση η οποία του έχει υπαγορευθεί από την καταιγιστική προπαγάνδα της επαρχιωτκής ελίτ το τόπου του, η οποία του έχει γεμίσει το κεφάλι, κυριολεκτικά, με ένα κουβά με σκατά, με αποτέλεσμα η ευρωζώνη να οδηγείται στον αφανισμό) και ισχυριζόμενος ότι οι Γερμανοί δεν δέχονται να ανοίξουν το πορτοφόλι τους, για λάθος λόγους (προφανώς, για τον πρώην "κόκκινο Ντάννυ", υπάρχουν και σωστοί λόγοι, για να μην ανοίξουν οι Γερμανοί το πορτοφόλι τους, πλην όμως, δεν μιλάει γι' αυτούς, προκειμένου να τους μάθουμε και εμείς) δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να αναφέρεται έμμεσα στην περίφημη ελληνική "εσωτερική ανατίμηση". Και αυτή η έμμεση αναφορά του Ντάνιελ Κον-Μπεντίτ στην υποτιθέμενη ελληνική "εσωτερική ανατίμηση" τεκμηριώνεται, έτι περαιτέρω, από την γενική αναφορά του στις "αναγκαίες περικοπές που επιβάλει η τρόϊκα" και για το περιεχόμενο των οποίων ο "πράσινος" Ντάννυ ουδέν λέει.

Ας δούμε, αυτό καθ' εαυτό, το επιχείρημα, περί ελληνικής "εσωτερικής ανατίμησης".

Η "εσωτερική ανατίμηση" νοείται ως η αύξηση των μισθών και των εισοδημάτων στην χώρα μας (και ευρύτερα, στον ευρωπαϊκό νότο) περισσότερο από την αύξηση της παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας και περισσότερο από την αύξηση των μισθών και των εισοδημάτων στην Γερμανία (και ευρύτερα, στον βορρά).

Τα πράγματα, όμως, είναι περισσότερο πολύπλοκα, από αυτό το απλοϊκό σχήμα, το οποίο έχει επικρατήσει, ως κυρίαρχη ερμηνεία της διατελούσας σε κατάσταση χρεωκοπίας, ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας και των πολιτικών υπηρετών της, για το φαινόμενο της ευρωζωνικής κρίσης, που εξελίσσεται, εδώ και μια διετία, ως μετεξέλιξη της ελληνικής κρίσης χρέους, για την διόγκωση της οποίας η ευθύνη ανήκει καθαρά στην Ε.Κ.Τ. και την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ.

Ας δούμε τα πράγματα ψύχραιμα.

Για να μιλήσει κάποιος για "εσωτερική ανατίμηση", μέσα σε έναν οικονομικό χώρο, σαν την ευρωζώνη, θα πρέπει να εξετάσει και κάποιους άλλους παράγοντες και άλλες παραμέτρους. Οι παράγοντες και οι παράμετροι αυτοί έχουν να κάνουν, όχι μόνον με τις παραγωγικότητες, εντός των οικονομικών χώρων, στους οποίους γίνεται αναφορά, αλλά, παράλληλα, πρέπει να εξετάζονται και το νόμισμα και η αξία του, εντός και εκτός αυτού του οικονομικού χώρου, όπως επίσης και η τυχούσα ύπαρξη του αντίστροφου φαινόμενου, εντός του ιδίου οικονομικού χώρου, δηλαδή θα πρέπει να εξετάζεται και το αν υφίστανται, εντός του χώρου αυτού, πέρα από φαινόμενα "εσωτερικής ανατίμησης" και αντίστροφα φαινόμενα "εσωτερικής υποτίμησης". Και φυσικά, όλα αυτά, θα πρέπει να εξετάζονται, σε άμεση συνάρτηση, με τα επίπεδα της συναθροιστικής ζήτησης και της συνολικής κατανάλωσης, μέσα στον χώρο αυτόν.

Αν εξετάσουμε τον χώρο της ευρωζώνης είναι προφανές ότι φαινόμενα "εσωτερικής ανατίμησης" υπήρξαν στον νότο και στην Ιρλανδία.

Δεν ήσαν, όμως, τόσο μεγάλα και σίγουρα δεν ήσαν αυτά, που δημιούργησαν την παρούσα ευρωζωνική κρίση, η οποία, σε τελική ανάλυση, ως υποπροϊόν της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ύφεσης του 2008, δεν είναι αποτέλεσμα μιας υπερβάλλουσας συναθροιστικής ζήτησης και κατανάλωσης, όπως δεν ήταν και η ύφεση του 2008 αποτέλεσμα ενός τέτοιου φαινομένου.

Η παρούσα ευρωζωνική κρίση (πέρα από θεσμική κρίση, το οποίο είναι το κυρίαρχο στοιχείο της) υπήρξε, ως οικονομικό φαινόμενο, όπως και η "μητέρα" της, δηλαδή η ύφεση του 2008, αποτέλεσμα της μεγάλης έλλειψης αποτελεσματικής συναθροιστικής ζήτησης και της συνακόλουθης απότομης πτώσης της συνολικής κατανάλωσης, με τον ίδιο κλασσικό τρόπο, που συνέβη στην Great Depression του 1929 - 1932. Και η ευρωζωνική οικονομική κρίση συνεχίζεται, ακριβώς επειδή συνεχίζεται η έλλειψη επαρκούς συναθροιστικής ζήτησης και συνολικής κατανάλωσης, γεγονός το οποίο έχει μπλοκάρει και έχει αποδιαρθρώσει τον μηχανισμό των επενδύσεων στην ευρωζώνη.

(Η αστάθεια στην συνολική ζήτηση έχει επιφέρει ανάλογα φαινόμενα και σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά εκεί, η παρεμβατική πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης και της FED, έχει ανατρέψει την καθοδική τάση στην οικονομία, που υπήρχε το 2009, αλλά δεν είναι τώρα ώρα να μιλήσουμε για την παγκόσμια οικονομία, γι' αυτό και θα περιοριστώ στην ευρωζώνη).

Αφού, λοιπόν, στην ευρωζώνη κυριαρχεί η ύφεση, ως αποτέλεσμα της έλλειψης επαρκούς συναθροιστικής ζητήσεως (μιλώντας τεχνικοοικονομικά : Η έλλειψη επαρκούς συναθροιστικής ζητήσεως υφίσταται, εξ αιτίας της ανισορροπίας ανάμεσα στην ενεργό συναθροιστική ζήτηση/κατανάλωση και στην ανενεργό συναθροιστική ζήτηση/αποταμίευση, η οποία οδηγεί αυτόματα σε ανεπαρκή επιπέδα κατανάλωσης, δηλαδή στην πτώση της συνολικής κατανάλωσης), ακριβώς, όπως προέβλεψε ο John Maynard Keynes, μιλώντας, κατά τις δεκαετίες, του 1920 και 1930, με αποκορύφωμα την "ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΤΟΥ ΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ", για την πτώση της οριακής ροπής προς κατανάλωση (marginal propensity to consume), - η οποία προσδιορίζεται από το ποσόν που καταναλώνεται από μια πρόσθετη μονάδα εισοδήματος και το οποίο ποσόν κυμαίνεται ανάμεσα στο μηδέν και στην μονάδα, αφού οι άνθρωποι, όταν αυξάνεται το εισόδημά τους, αυξάνουν την κατανάλωσή τους, όχι όμως, όσο το εισόδημά τους - και την σύστοιχη πτώση της μέσης ροπής προς κατανάλωση (average propensity to consume), δηλαδή τον λόγο ανάμεσα στο εισόδημα και την κατανάλωση - η οποία πέφτει όσο το εισόδημα αυξάνεται -, πρέπει να δούμε πως επέδρασαν αυτές οι παράμετροι στην οικονομία της ευρωζώνης και την σχέση τους με τις "εσωτερικές ανατιμήσεις και υποτιμήσεις" εντός αυτής.

Αυτό θα το δούμε πιο κάτω.

[Δείτε και το θέμα στο μπλογκ μου με τίτλο : "Η χρησιμότητα της θεωρίας του Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς, για την πτώση της οριακής και της μέσης ροπής προς κατανάλωση (marginal and average propensity to consume) στην εξέταση της παρούσας καπιταλιστικής ύφεσης. (Η ανισοκατανομή του εισοδήματος και η ανάγκη για την "ευθανασία των εισοδηματιών") http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/09/margine-and-average-propensity-to.html ].

Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης είναι αυτή η πτώση της μέσης ροπής προς κατανάλωση, που ακολουθεί την ανάλογη συμπεριφορά της οριακής ροπής προς κατανάλωση, να παρωθεί σε μια αύξηση της οριακής ροπής προς αποταμίευση και να κατευθύνει μια σειρά ολοένα και αυξανόμενων ροών του μη καταναλισκόμενου χρήματος σε υπερβάλλοντα ποσά αποταμιεύσεων, τα οποία γίνονται τροχοπέδη στον πλήρη μετασχηματισμό τους σε επενδύσεις, λόγω μιας, φυσιολογικά, παρατηρούμενης πτωτικής ανωμαλίας στην εξέλιξη των επιπέδων κατανάλωσης, αφού τα συνολικά μακροοικονομικά μεγέθη (κατανάλωση - αποταμίευση - επένδυση), με δεδομένες τις εκάστοτε καταναλωτικές συμπεριφορές, οι οποίες είναι αποτέλεσμα και της, κάθε φορά, κατανομής του συνολικού εισοδήματος (εντός των πλαισίων ενός "φιλελεύθερου" συστήματος μιας ανοικτής και μη αποτελεσματικά διευθυνόμενης οικονομίας), οδηγούνται σε ένα σημείο πτωτικής ανισορροπίας, ως αποτέλεσμα της έλλειψης αποτελεσματικής ενεργού ζητήσεως.

Αυτή η έλλειψη αποτελεσματικής ενεργού ζητήσεως (η οποία δεν προβλεπόταν, από την παλαιά κλασσική σχολή των πατέρων της οικονομικής επιστήμης και τις θεωρίες, που αυτή η σχολή ανέπτυξε), ως προϊόν της αύξουσας ροπής προς αποταμίευση και της αύξησης της μέσης ροπής προς αποταμίευση, έβαλε, δια του Κέϋνς, την κατανάλωση στο κέντρο της σύγχρονης οικονομικής επιστήμης και τοποθέτησε την (ανενεργό) αποταμίευση στο επίκεντρο της προσοχής και της κριτικής, ως αιτίας της ύπαρξης του φαινομένου της ελλείψεως αποτελεσματικής ζητήσεως και της σύστοιχης πτώσης της κατανάλωσης, εστιάζοντας στον προσδιορισμό των αιτιών, που οδηγούν στην υπερβάλλουσα ανενεργό αποταμίευση.

Ο προσδιορισμός των αιτιών, για το φαινόμενο της ανενεργού αποταμίευσης, δεν είναι και πολύ δύσκολος, ούτε την εποχή του Κέϋνς ήταν.

Το απλό και απόλυτα φυσιολογικό συμπέρασμα είναι ότι η ανενεργός αποταμίευση (και η αντίστοιχη έλλειψη αποτελεσματικής ενεργού ζητήσεως, που οδηγεί σε μειωμένα επίπεδα κατανάλωσης), στο μέγιστο τμήμα της, μέσα στα πλαίσια μιας "φιλελεύθερης" και μη αποτελεσματικά διευθυνόμενης οικονομίας του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, οφείλεται στο γεγονός ότι τα πλούσια στρώματα του πληθυσμού οδηγούν το μεγαλύτερο τμήμα του αυξανόμενου εισοδήματός τους προς την αποταμίευση, μειώνοντας τα τρέχοντα επίπεδα κατανάλωσής τους, σε σχέση με τα πτωχότερα τμήματα, των οποίων η συμπεριφορά είναι διαφορετική, αφού σε αυτά η ποσοστιαία αποταμίευση των εισοδημάτων τους είναι πολύ μικρότερη από ό,τι των πλουσίων στρωμάτων και η ροπή προς κατανάλωση πολύ μεγαλύτερη.

Αυτή η απλή διαπίστωση, παραπέμπει στο επόμενο απλό και φυσιολογικό συμπέρασμα ότι εντός αυτής της δεδομένης οικονομίας, υπάρχουν έντονα φαινόμενα ανισοκατανομής των εισοδημάτων, τα οποία οδηγούν, σε πολυτελείς εισοδηματικές συμπεριφορές, δηλαδή στην υπερβάλλουσα αποταμίευση και δι' αυτής της πολυτελούς αποταμιευτικής εισοδηματικής συμπεριφοράς, στην έλλειψη επαρκούς αποτελεσματικής ζητήσεως και επιτείνουν και πολυπλοκοποιούν την πτώση της μέσης ροπής προς κατανάλωση, οδηγώντας την οικονομία, σε υφεσιακά φαινόμενα, τα οποία επιτείνονται και μεταπίπτουν σε μόνιμα κρισιακά φαινόμενα, όσο δεν λαμβάνονται μέτρα για την ανάταξη των πτωτικών επιπέδων της συνολικής κατανάλωσης.

Αυτό ακριβώς, συμβαίνει, αυτή την εποχή, στην ευρωζώνη.

Και συμβαίνει εξ αιτίας του καταστροφικού καταναλωτικού και οικονομικού προτύπου κοινωνικής συμπεριφοράς, που ακολουθούν οι Γερμανοί και οι βόρειοι ακόλουθοί τους, το οποίο εδράζεται στην "εσωτερική υποτίμηση", που ακολούθησαν, για πάνω από μία δεκαετία, ως απότοκο της πολιτικής της "Agenda 2010", που επέβαλε η καταστροφική, για την ευρωζώνη, ως ενιαίου οικονομικού χώρου, κυβέρνηση των Σοσιαλδημοκρατών και των Πρασίνων, αυξάνοντας, κατακόρυφα, τα εισοδήματα των πλουσιώτερων στρωμάτων του γερμανικού πληθυσμού, οδηγώντας τα ευρύτατα στρώματα των Γερμανών μισθωτών σε μια διαρκή στασιμότητα.

Αυτή η πολιτική της επίμονης και διαρκούς "εσωτερικής υποτίμησης" της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ (που διέσπασε τους Σοσιαλδημοκράτες, με την φυγή του Όσκαρ Λαφονταίν και την επικράτηση του μοιραίου Γκέρχαρντ Σρέντερ, με την βοήθεια του Γιόσκα Φίσερ, του οπερεττικού και καλοπερασάκια κυβερνητικού του εταίρου), η οποία οδήγησε στο να καρπωθούν τα πολύ πλούσια στρώματα του γερμανικού πληθυσμού τα αποτελέσματα της ιλιγγιώδους αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας στην γερμανική οικονομία, υπήρξε μοιραία, μακροπρόθεσμα, για την ευρωζώνη.

Αυτό που προσωρινά αντιστάθμισε αυτήν την καταστροφική οικονομική πολιτική της "εσωτερικής υποτίμησης", που ακολούθησαν οι Γερμανοί και καθυστέρησε (σε έναν βαθμό) την έλευση των κρισιακών φαινομένων στην ευρωζώνη, είναι εύκολο, τώρα, να το προσδιορίσουμε :

Ήταν η πολιτική της μερικής "εσωτερικής ανατίμησης" των χωρών του νότου (δηλαδή και της Ελλάδας) - παρά τις διαρθρωτικές αδυναμίες τους - και ο τοκογλυφικός δανεισμός τους, από τις βόρειες χώρες, που κράτησαν υψηλά τα επίπεδα κατανάλωσης στην ευρωζώνη (κάνοντας, δηλαδή, αυτό που δεν επιτράπηκε στους Γερμανούς εργαζόμενους να πραγματοποιήσουν, μη χορηγώντας τους αυξήσεις μισθών και εισοδημάτων αναλογικές, με την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας τους).

Και όλα αυτά, έως ότου ήλθε η διεθνής ύφεση του 2008 και σάρωσε τα πάντα...

Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, το αβίαστο συμπέρασμα, λοιπόν, είναι ότι το ελληνικό και το σύστοιχο νοτιοευρωπαϊκό, αλλά και το ιρλανδικό μοντέλο κατανάλωσης (αφαιρουμένης της τοκογλυφικής δανειακής του διάστασης, στην οποία αναφέρθηκα προηγουμένως και η οποία οδήγησε στην παρούσα κρίση του ιδιωτικού και του δημόσιου χρέους στην ευρωζώνη), ήταν, μακροοικονομικά, το ορθό καταναλωτικό μοντέλο, για μια σύγχρονη λειτουργία, ενός οικονομικού χώρου, σαν την ευρωζώνη.

Αυτή η παραδοξολογική συμπεριφορά των χωρών της ευρωζώνης, που υπήρξε, με πρώτιστη και κύρια υπεύθυνη την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ, η οποία επέδειξε μια απίστευτη τοκογλυφική τακτική, την οποία, ακάθεκτη, συνεχίζει και τώρα, έφερε την παρούσα κρίση στην ευρωζώνη, εντείνοντας τα φαινόμενα της έντονης έλλειψης της αποτελεσματικής ζήτησης, με τα παραφρονικά μέτρα λιτότητας, που οι καταστροφικές εμμονές των Γερμανών ιθυνόντων επιβάλλουν στην Ελλάδα και στο σύνολο της ευρωζώνης, διευρύνοντας το εισοδηματικό χάσμα ανάμεσα στις πολύ πλούσιες εισοδηματικές κατηγορίες και στα πτωχότερα στρώματα του πληθυσμού και εντείνοντας την καταστροφικά φοβική καταναλωτική συμπεριφορά όλων...

Και για όλα αυτά, ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ", όχι μόνον ουδέν λέγει, αλλά και σιγοντάρει αυτήν την συμπεριφορά, ως υπηρέτης της ευρωπαϊκής (και της διεθνούς) μπατιροτραπεζοκρατίας.

Δυστυχώς...

Ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ", μάλιστα, έχει αναλάβει και τη υπεράσπιση των συμφερόντων του επαρχιωτικού γερμανικού εθνικισμού, προσπαθώντας να καμουφλάρει την επιβολή της γερμανικής κυριαρχίας στην ευρωζώνη, την οποία γερμανική κυριαρχία αρνείται, πεισματικά.

Η ύπαρξη της αποπνικτικής και καταστροφικής γερμανικής κυριαρχίας στην ευρωζώνη, φυσικά, είναι πασιφανής, όσο και αν ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ" την αρνείται. Και είναι πασιφανής, ανάμεσα στα άλλα, όχι μόνον, ως προϊόν της πολιτικής της γερμανικής "εσωτερικής υποτίμησης" και της δανειστικής πολιτικής της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας, που ώθησε τους πληθυσμούς του μη ανταγωνιστικού ευρωπαϊκού νότου στην μαζική αγορά των προϊόντων της γερμανικής βιομηχανίας (και εν γένει της βιομηχανίας των χωρών του βορρά), μέσα από τοκογλυφικές δανειστικές διευκολύνσεις, αλλά και εξ αιτίας της παραδοσιακής γερμανικής ωμότητας με την οποία εκφράζονται, αυτήν την εποχή, οι ημιπαράφρονες και συνάμα, στραγγαλιστικές απαιτήσεις της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, έναντι των ψοφοδεών ελίτ των χωρών του ευρωπαϊκού νότου, οι οποίες υποκύπτουν, προς το παρόν τουλάχιστον, στις απαιτήσεις αυτές - όσο και αν ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ" αρνείται να συζητήσει τις αιτίες, που οι νοτιοευρωπαϊκές ελίτ υποκύπτουν στις γερμανικές αξιώσεις.

Και ναι μεν η γερμανική ωμότητα μπορεί να είναι ένα παραδοσιακό ζήτημα στυλ και συμπεριφοράς και ως κάτι τέτοιο, μπορεί να παραβλεφθεί, αλλά υπάρχουν και άλλα ουσιώδη στοιχεία της θεσμικής συγκρότησης της ευρωζώνης, που θεσμοθετούν την αποκλειστική, σχεδόν, κυριαρχία της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, μέσα σε αυτήν και εις βάρος των άλλων χωρών.

Ένα ουσιαστικό θεσμικό στοιχείο της συγκρότησης της ευρωζώνης έχει να κάνει με το κοινό νόμισμα (το ευρώ) και τον προσδιορισμό της αξίας του, η οποία ορίστηκε, με έναν τρόπο που βολεύει, σκανδαλωδώς, την γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ, εις βάρος των περισσότερων άλλων. Φυσικά, το ουσιαστικό στοιχείο της συγκρότησης του νομίσματος έχει να κάνει με τις παραδοσιακές και ιστορικά δεδομένες αντιπληθωριστικές εμμονές των Γερμανών, αλλά και με την γνωστή πείσμονα και κοντόθωρη υπεράσπιση των συμφερόντων τους (μην ξεχνάμε ότι στον αγγλοσαξωνικό κόσμο είναι ευρέως διαδεδομένη η γερμανική τσιγγουνιά και ένα από τα υποτιμητικά υποκοριστικά που οι Αγγλοσάξωνες χρησιμοποιούν, για τους Γερμανούς, είναι ο όρος crabs, δηλαδή καβούρια).

Έτσι, η αξία του ευρώ προσδιορίστηκε με βάση το γερμανικό μάρκο και έτσι το ευρώ έγινε μια άλλη μορφή του μάρκου και ενώ στην αρχή είχε μια αντίστοιχη ισοτιμία, με το δολλάριο, της τάξεως, περίπου, του 1/1, στην πορεία, αμέσως με την συγκρότηση της ευρωζώνης, οδηγήθηκε σε μια ισοτιμία της τάξεως του 1 ευρώ προς 1,30, ή 1,40 δολλάρια, η οποία, όχι μόνον απέχει παρά πολύ, σε σχέση με την πραγματική ισοτιμία του ευρώ προς το δολλάριο (η οποία φθάνει στο 1 ευρώ, προς 95 σεντς του δολλαρίου και ίσως ακόμα και προς 85 σεντς του δολλαρίου), αλλά και παράλληλα, καταδεικνύει ότι το "μέσο" ευρώ είναι, κατά πολύ, υπερτιμημένο, σε σχέση με το δολλάριο, καθιστώντας το νόμισμα της ευρωζώνης ένα ασφυκτικό βραχνά για τις εξαγωγές του ευρωπαϊκού νότου και μια απόλυτη καταστροφή, για τις εισαγωγές του από τις άλλες χώρες, εντός και εκτός ευρωζώνης.

Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι αυτός ο βραχνάς του υπερτιμημένου ευρώ, αφορά και την Γερμανία, αλλά μια τέτοια διαπίστωση είναι απολύτως εσφαλμένη, για έναν λόγο, τον οποίον δεν τον γνωρίζει το ευρύ κοινό, το οποίο παρασύρεται από την αποπροσανατολιστική προπαγανδιστική καταιγίδα των θεραπαινίδων της ευρωπαϊκής μπατιροτραπεζοκρατίας, που κατευθύνεται από την Ε.Κ.Τ., η οποία είναι ο απόλυτος θεματοφύλακας της "αξίας" του ευρώ (αν και φυσικά ο πρώην "κόκκινος Ντάννυ" γνωρίζει την πραγματικότητα και τον λόγο, για τον οποίο η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ ουδόλως θίγεται από την ακραία και καταστροφική, για τους άλλους, ανατίμηση του "μέσου" ευρώ).

Ο λόγος για τον οποίο η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ είναι απόλυτα ευχαριστημένη από την υψηλότατη ανατίμηση του "μέσου" ευρώ, έχει να κάνει με την πραγματική αξία του "γερμανικού" ευρώ, του οποίου η αξία ισούται με 1,88 δολλάρια και έτσι η χρήση του "μέσου" (του καθημερινού) ευρώ, που χρησιμοποιείται στις πραγματικές συναλλαγές στην ευρωζώνη και διεθνώς και το οποίο "μέσο" ευρώ, όπως είπαμε, ισούται, με 1,40, περίπου δολλάρια, επιτρέπει στην Γερμανία να ασκεί μια πολιτική επαρκούς πραγματικής υποτίμησης του "γερμανικού" ευρώ, έναντι των άλλων "εθνικών" ευρώ και να διευκολύνει την εξαγωγική βιομηχανία της Γερμανίας καθιστώντας όλους τους άλλους, εντός ευρωζώνης, μη ανταγωνιστικούς.

(Και για να γίνει κατανοητή η χρήση των όρων "γερμανικό" ευρώ, ή "μέσο" ευρώ, ή "ελληνικό" ευρώ, ή "εθνικό" ευρώ, πρέπει να διευκρινίσω ότι η έννοια του "εθνικού" ευρώ, δηλαδή η αξία του ευρώ, για κάθε μια χώρα της ευρωζώνης, ορίζεται, ως η πραγματική αξία του ευρώ, σε κάθε μια χώρα, σύμφωνα με τα επίπεδα τιμών της χώρας αυτής και τον εκεί υπάρχοντα πληθωρισμό, σύμφωνα με τον αποπληθωριστή του ΑΕΠ, για κάθε χώρα ή/και με τον δείκτη τιμών καταναλωτή. Ομοίως, η αξία του "μέσου" ευρώ ορίζεται, σύμφωνα με τα επίπεδα τιμών και τον μέσο πληθωρισμό στο σύνολο της ευρωζώνης).

Έτσι, λοιπόν, η γερμανική ελίτ έχει θεσμοθετήσει την σκανδαλώδη εύνοια να έχει μια επαρκή, γι' αυτήν, υποτίμηση του ευρώ και μια θηριώδη ανατίμησή του, για τους περισσότερους άλλους, εντός ευρωζώνης, ενώ και με την πολιτική της "εσωτερικής ανατίμησης", εντός της γερμανικής οικονομίας κτυπάει όλες τις αγορές, εντός και εκτός ευρωζώνης.

Αυτήν την, εν τοις πράγμασι, νεοφιλελεύθερη λειτουργία της ευρωζώνης, που λειτουργεί υπέρ της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, την γνωρίζει, πολύ καλά, ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, αλλά, παρ' όλ' αυτά, έχει το θράσος να αρνείται την επιβολή της γερμανικής κυριαρχίας στην ευρωζώνη, ακριβώς επειδή ο παλαιός ακτιβιστής επαναστάτης του γαλλικού Μάη του 1968, έχει μεταμορφωθεί σε έναν πολιτικό γραφειοκράτη, που υπρετεί διάφορα και ποικίλα συμφέροντα, διακατεχόμενος, πάντοτε, από διάφορες ιδεοληψίες, με προφανή την εσώτερη επιρροή, που ασκούν επάνω του οι προτεσταντικές ηθικές κατηγορηματικές προσταγές.

Σε αυτήν την πολιτική συμπεριφορά και μεταμόρφωση, άλλωστε δεν υπήρξε μόνος. Είχε και παρέα τον έτερο "πράσινο" ομογάλακτό του, τον καταστροφικό Joschka Fischer..."

Ελλάδα quo vadis? Διαβάζοντας τον Κώστα Σημίτη καταλαβαίνουμε το πως και γιατί αυτός και η βλάκιστη "ευρωπαϊστική"/κοσμοπολίτικη ελίτ του τόπου οδήγησαν την Ελλάδα στον όλεθρο.

2012-01-29T11:45:00.015+02:00

Ο Κώστας Σημίτης, μιλώντας στην συζήτηση, που έγινε στο Βερολίνο στις 23/1/2012, με θέμα «Ελλάδα quo vadis;» παρέμεινε αμετανόητος, αρνούμενος να παραδεχθεί τις βαρύτατες προσωπικές του ευθύνες, για το σημερινό χάλι του τόπου μας και για την εξελισσόμενη ύφανση ενός καθεστώτος μοντέρνας οικονομικής υποδούλωσης, μιας τοκογλυφικής δανειστικής πεονίας, στο οποίο καθεστώς μεθοδεύεται να υπαχθεί ο ελληνικός πληθυσμός και η ίδια η χώρα, στην οποία αυτός ο πληθυσμός κατοικεί.

Κατ’ αυτόν, οι ευθύνες ανήκουν στους άλλους και ποτέ στον ίδιο. Αλλά τα ψέματα έχουν, πλέον, τελειώσει.

Η εξέλιξη του ελληνικού δράματος, από το 2010 και μετά, δείχνει, καθαρά, τις εγκληματικές ευθύνες του ίδιου του Κώστα Σημίτη και της παρέας του, οι οποίες συγκεκριμενοποιήθηκαν, με την ολέθρια ένταξη, την περίοδο 1999 – 2002, της Ελλάδας στην ευρωζώνη και την απώλεια του δικαιώματος της χώρας να ασκεί την εξουσία της, επί της εκδόσεως και της εκτύπωσης του νομίσματός της, με φυσικό αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει, ούτε την απαραίτητη νομισματική και την δημοσιονομική πολιτική, που απαιτούνται, για την υπέρβαση της ύφεσης, η οποία, εάν η Ελλάδα δεν είχε εισέλθει στην ευρωζώνη, θα ήταν μια, μετρίας εντάσεως, ύφεση, η οποία θα ήταν αντιμετωπίσιμη, όπως και όλες οι άλλες του παρελθόντος, επειδή η χώρα θα είχε εκείνα τα κατάλληλα όπλα (την δική της Κεντρική Τράπεζα, το δικαίωμα του seigniorage, καθώς και τα ανάλογα νομισματικά και δημοσιονομικά εργαλεία), για την υπέρβαση της ύφεσης αυτής.

Έτσι, η ύφεση δεν θα μετατρεπόταν στην βαθιά κρίση, στην οποία, λόγω της ένταξής της στην ευρωζώνη, έχει περιπέσει η χώρα, το ελληνικό δημόσιο δεν θα χρεωκοπούσε, αφού δεν θα είχε ανάγκη τις διεθνείς πηγές χρηματοδότησης (όσο ψηλά και αν ευρίσκονταν τα διαφορικά επιτόκια του ελληνικού δημόσιου δανεισμού – τα περίφημα spreads) και θα αντιμετωπιζόταν, σχετικά εύκολα, από τις εσωτερικές πηγές δανεισμού και με την άσκηση του κυβερνητικού/κρατικού δικαιώματος εκτύπωσης χρήματος, το οποίο έχει κάθε κυβέρνηση, οποιουδήποτε σοβαρού κράτους (όταν αυτό βρίσκεται, εκτός ευρωζώνης).

Στην χειρότερη περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί να αντιμετώπιζε – λόγω της δεδομένης ανικανότητας της ελληνικής πολιτικής ελίτ – μια προσωρινή κρίση ρευστότητας, λόγω πιθανής ανισορροπίας των εξωτερικών της συναλλαγών (και όχι την τωρινή επίμονη και διαρκή κρίση χρέους και δανεισμού, την οποία αντιμετωπίζει, επειδή έχει εγκαταλείψει το παλαιό δικό της νόμισμα), την οποία κρίση ρευστότητας, θα μπορούσε να διαχειρισθεί, με προσφυγή σε έναν ελάχιστο εξωτερικό δανεισμό (με όσο μεγάλο επιτόκιο και αν χρειαζόταν), ο οποίος θα έφθανε σε ποσά, ασύγκριτα μικρά, σε σχέση με τον απίστευτο, σε μέγεθος, δανεισμό μαμούθ, στον οποίο προβαίνει τώρα και τον οποίο δανεισμό θα μπορούσε να αποπληρώσει, με την αποκατάσταση των ανισορροπιών της στις εξωτερικές της συναλλαγές, η οποία αποκατάσταση, σχετικά εύκολα και χρονικά γρήγορα, θα επέρχετο, με την υποτίμηση του τοπικού της νομίσματος – της παλιάς καλής μας δραχμής, σε συνδυασμό, με κάποια, περιορισμένης εκτάσεως, μέτρα, που θα περιόριζαν, κυρίως, την εισαγόμενη κατανάλωση, όπως, άλλωστε, έγινε, σε όλες τις υφέσεις, που πέρασε, κατά το παρελθόν, η ελληνική οικονομία (την περίοδο, αμέσως, μετά την μεταπολίτευση του 1974, την περίοδο 1985 – 1987, την περίοδο 1990 – 1993).

Τώρα, δυστυχώς, με την ένταξη της Ελλάδας στην ζώνη του σκληρού ευρώ, το ελληνικό δημόσιο, μετά την χρεωκοπία του 2010, δεν μπορεί να δανειστεί, ούτε επιδιώκει να ασκήσει το δικαίωμα του seigniorage, το οποίο συνίσταται στην, εκ μέρους του κράτους, εκτύπωση χρήματος, προκειμένου να καλύψει τις υποχρεώσεις του και το οποίο κυριαρχικό κρατικό δικαίωμα, επί δραχμής, το ασκούσε πλήρως. Και δεν ήταν μόνον η Ελλάδα που το ασκούσε. Το ασκούν όλα τα κράτη, τα οποία πληθωρίζουν έτσι τα δημόσια χρέη τους, επιβάλλοντας στους κατόχους χρηματικών περιουσιών έναν φόρο πληθωρισμού, ο οποίος στην Ελλάδα, επί δραχμής, έφθανε, κατά την δεκαετία του 1980 και μετά, στο 10%, όπως στο 10% έφθανε και στην Ιταλία, επί λιρέτας, ενώ στις Η.Π.Α., μέχρι την δεκαετία του 1990, έφθανε, περίπου, στο 3%, ενώ φυσικά η άσκηση αυτού του εκτυπωτικού δικαιώματος συνεχίζεται στις Η.Π.Α. ακάθεκτα και σήμερα και μάλιστα η εκτύπωση δολλαρίων, από την κυβέρνηση, απορροφάται από την οικονομία, χωρίς μεγάλη επίπτωση στις εκεί πληθωριστικές πιέσεις!

Αυτές οι διαλυτικές, για τον τόπο, επιλογές του Κώστα Σημίτη και της στρατηγικά ανίκανης παρέας του, οι οποίες βάζουν σε κίνδυνο, ακόμα και την ίδια την υπόσταση της ελληνικής κοινωνίας, καθώς και την ίδια την ύπαρξη του ελληνικού κράτους, το οποίο τελεί υπό πλήρη διάλυση, βρήκαν την αμέριστη στήριξη του βλάκιστου "ευρωπαϊστικού"/κοσμοπολιτικού τμήματος της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, το οποίο, κατέστησε, δια της παραμυθολογικής προπαγάνδας του, με την οποία εξαπάτησε τον ατυχή ελληνικό πληθυσμό, αυτές τις επιλογές μια νέα «μεγάλη ιδέα», επιδεικνύοντας έναν χαζοχαρούμενο παγκοσμιοποιητικό δογματισμό και έναν μειωμένο (έως ανύπαρκτο) πατριωτισμό, με αποτέλεσμα την παρούσα καταστροφή.

Έτσι, η νεώτερη γενιά της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, η οποία δεν είχε την σοφία της παλαιότερης και επέδειξε μία, απίστευτου μέγέθους, διαχειριστική ανικανότητα, οδήγησε την χώρα στην μεγαλύτερη στρατηγική αστοχία της σύγχρονης μεταπολεμικής εποχής, η οποία στρατηγική αστοχία, ισοδυναμεί με μια, τεράστιου μεγέθους, στρατηγική ήττα της χώρας και η οποία ήττα ισούται, με μια μεγάλη πολεμική καταστροφή, αφού η χώρα οδεύει στο να χάσει πολύ πάνω από το 30% του ΑΕΠ της, όπως αυτό είχε διαμορφωθεί το 2009 (το οποίο, ήδη, ήταν ένα έτος ύφεσης), πριν από την χρεωκοπία του 2010.

Σε αυτά τα απίστευτα χάλια και σε αυτήν την απίστευτη τραγωδία, που εξελίσσεται και η οποία έχει, πολύ, μα πάρα πολύ, δρόμο να διανύσει, για να φθάσει στο τέλος της και της οποίας το τέλος δεν είναι άλλο από την πλήρη φτωχοποίηση του ελληνικού πληθυσμού, την διαρπαγή του δημόσιου (και του ιδιωτικού) πλούτου, μέχρι και την διάλυση της χώρας (εάν ο ελληνικός πληθυσμός δεν αντιδράσει), οδήγησαν τον τόπο οι εγκληματικά εσφαλμένες στρατηγικές επιλογές του Κώστα Σημίτη, της παρέας του και της βλάκιστης "ευρωπαϊστικής"/κοσμοπολιτικής και μειωμένου πατριωτισμού ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ.

Το κείμενο που ακολουθεί, γράφτηκε, ως σχολιασμός, από τις 26/1/2012, έως τις 28/1/2012, στο άρθρο του Νίκου Μπίστη, που αναδημοσιεύτηκε στο blog «Τα Νέα της Πετρούπολης», με τίτλο : «Διαβάζοντας τον Σημίτη» http://p-tk.blogspot.com/2012/01/l.html και αποτελεί μια, σε έναν βαθμό παθιασμένη, αλλά και συνάμα, μια εμπεριστατωμένη απάντηση στις θέσεις του Κώστα Σημίτη, όπως εκλαϊκεύονται από τον λάτρη του (και ευεργετηθέντα από αυτόν) αρθρογράφο.

Ας δούμε το κείμενο αυτό :

"Μπίστειες παπάρες (ή παπαριές).

Ο γλύφτης του καταστροφέα του τόπου (περί του Κώστα Σημίτη ο λόγος) και ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, πρέπει να μας εξηγήσουν το πως και το γιατί - αφού, όπως λένε, ένα δημόσιο χρέος που υπερβαίνει το 100% του ΑΕΠ δεν είναι βιώσιμο - έβαλαν την Ελλάδα στην ευρωζώνη, με τις γνωστές αλχημείες του Λουκά Παπαδήμου, ενώ η χώρα είχε ένα δημόσιο χρέος πάνω από το 100% του ΑΕΠ.

Αν ο Μπίστης δεν ήταν ο εαυτός του, θα έλεγε την αλήθεια, γύρω από το όλο θέμα και θα αποκάλυπτε το πόσα η διαλυτική, για τον τόπο, παρέα του Κώστα Σημίτη έδωσε στην γαλλογερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ και (πόσα πήρε από αυτήν), για να εντάξει την Ελλάδα στην ευρωζώνη και να την οδηγήσει στην παρούσα καταστροφή, που ήλθε ως αποτέλεσμα της μετατροπής του δημόσιου χρέους της, από ένα μαλακό/εικονικό χρέος, εκφρασμένο σε δραχμές και αυτοεξυπηρετούμενο, δια της κοπής νομίσματος, από την Τράπεζα της Ελλάδος, σε ένα σκληρό/πραγματικό χρέος, εκφρασμένο σε ευρώ και μη δυνάμενο να εξυπηρετηθεί, αφού η κοπή του νομίσματος και οι διαδικασίες έκδοσής του μετεφέρθησαν σε υπερεθνικά όργανα (Φραγκφούρτη, Βρυξέλλες, Βερολίνο, Παρίσι), επί των οποίων η χώρα ουδεμία επιρροή ασκεί.

Αυτή την ωμή αλήθεια, που αφορά τις χρηματικές και λοιπές δωσοληψίες της παρέας Σημίτη, με την γαλλογερμανική ελίτ, ο Μπίστης δεν μας την λέει. Μας λέει άλλα πράγματα, άσχετα, για να γλύψει τον αυθέντη του, τα οποία είναι και εκτός πάσης λογικής.

Μας λέει π.χ. ότι ένα χρέος της τάξης του 90% του ΑΕΠ μιας χώρας είναι διαχειρίσιμο.

Μπούρδες. Και μάλιστα σημίτειες (και μπίστειες) μπούρδες. Κάθε δημόσιο χρέος έχει την δική του ιδιαιτερότητα, που έχει να κάνει με την κάθε μία χώρα, που έχει αυτό το χρέος και με την σύνθεση αυτού του χρέους, όσον αφορά την νομισματική του βάση.

Έτσι, το ελληνικό δημόσιο χρέος, προ ευρωζώνης, ήταν απολύτως διαχειρίσιμο, επειδή η νομισματική του βάση και σύνθεση, ήταν, κατά συντριπτική πλειοψηφία (της τάξης άνω του 85% του συνόλου αυτού του χρέους) δραχμική. Και ας ήταν αυτό το χρέος μεγαλύτερο από το 100% του ελληνικού ΑΕΠ, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Ομοίως, το ιαπωνικό δημόσιο χρέος, με μια νομισματική βάση/σύνθεση της τάξεως του 95% σε γιεν, είναι απολύτως διαχειρίσιμο και ας υπερβαίνει, εδώ και πολύν καιρό, το 200% του ιαπωνικού ΑΕΠ.

Και τα δύο αυτά δημόσια χρέη και το ελληνικό, (προ ευρωζώνης) και το ιαπωνικό είχαν τα εχέγγυα της εύκολης διαχειρισιμότητας, επειδή η εξυπηρέτησή τους υπήρξε και είναι αρμοδιότητα των Κεντρικών τους Τραπεζών και ας έφθανε το ύψος του, σε ακόμα μεγαλύτερα επίπεδα. Αυτή είναι η απλή και ωμή αλήθεια.

Αυτό είναι και το τεράστιο έγκλημα του ελλεινού και τρισάθλιου Κ. Σημίτη, σε βάρος του τόπου και του πληθυσμού, που κατοικεί σε αυτόν τον τόπο, ό,τι και αν λέει ο λειτουργικά αγράμματος τσανακογλύφτης του.

(Και κάτι ακόμα, για να μην μας παραμυθιάζει ο κυρ-Μπίστης. Το ελληνικό δημόσιο χρέος, εντός ευρωζώνης είναι αδύνατο να εξυπηρετηθεί, όσο ξεπερνάει το 35% του ΑΕΠ, ακριβώς επειδή πρέπει να πληρωθεί σε ευρώ, το οποίο, παρεμπιπτόντως, είναι, κατά πολύ, υπερτιμημένο, προς χάρη της ικανοποίησης των ανασφαλειών της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ - βρίσκεται περίπου σε μια ισοτιμία της τάξης του 1 ευρώ προς 1,35 δολλάριο, ενώ η πραγματική του ισοτιμία είναι 1 ευρώ προς 0,95 δολλάριο. Με αυτή την ισοτιμία και με την αδυναμία της χώρας να τυπώσει νόμισμα, η Ελλάδα μπορεί να εξυπηρετήσει, με δικές της δυνάμεις, ένα δημόσιο χρέος της τάξεως των 75 δισ. € - και κάτι ακόμα λιγότερο -, το οποίο αντιστοιχεί, περίπου, στο 34% του ελληνικού ΑΕΠ. Και φυσικά, δεν μπορεί να εξυπηρετήσει, επ' ουδενί, ένα χρέος της τάξης των 380 δισ. €, που έχει φθάσει σήμερα, ή ένα χρέος της τάξης των 260 δισ. €, που θα φθάσει, μετά από ένα "επιτυχές" κούρεμα - και το οποίο θα ξαναφθάσει στα 400 δισ. €, στα μέσα και προς το τέλος του 2013! -).

Αλλά που να τα καταλάβει αυτά ένας Μπίστης...

(Εδώ δεν τα κατάλαβε ο "κ. καθηγητής" - περί του Κώστα Σημίτη ο λόγος -, με αποτέλεσμα να καταστρέψει τον τόπο. Θα τα καταλάβει ο Μπίστης; Δύσκολο. Πολύ δύσκολο...)

Και κάποια πράγματα ακόμη, για όσα αναφέρει ο Μπίστης, σχετικά με την ομιλία του Κώστα Σημίτη στις 18/12/2008 στην Βουλή, για τον προϋπολογισμό του 2009.

Εκείνη την εποχή, λίγους μήνες νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο του 2008, είχε ξεσπάσει η έντονη παγκόσμια ύφεση του 2008 - 2009, ύστερα από την κατάρρευση της αμερικανικής κτηματαγοράς και την επακολουθήσασα κατάρρευση της Lehmann Bros. Η τοποθέτηση του Κώστα Σημίτη και η ανάλυση που έκανε, φαίνεται σαν προβλεπτική των εξελίξεων που επακολούθησαν, αλλά η καταστροφή, που ζούμε τώρα, όσο και αν ήταν πολύ πιθανή, ως ενδεχόμενο, δεν ήταν μοιραία.

Και δεν ήταν μοιραία, διότι η Ελλάδα βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση υπερχρέωσης, επί μια εξαετία (από το 2002, που η χώρα εισήλθε - όπως εισήλθε, κακήν-κακώς, στην ευρωζώνη -, μέχρι εκείνον τον καιρό, που ο Σημίτης έκανε αυτή την ομιλία του στην Βουλή). Για να φθάσει σε αυτό το σημείο, που έφθασε τον Απρίλιο - Μάϊο του 2010, έπρεπε να συντρέξουν τρεις, ακόμα, προϋποθέσεις, πέραν της βασικής πρώτης προϋπόθεσης (και η οποία πρώτη βασική και εκ των ων, ουκ άνευ, προϋπόθεση είναι φυσικά η ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη), προκειμένου να κλειδώσει η πορεία της Ελλάδας, προς την ουσιαστική χρεωκοπία. Και αυτές οι τρείς προϋποθέσεις ήσαν οι εξής :

Δεύτερη προϋπόθεση ήταν η έλευση μιας, μετρίας εντάσεως, ύφεση στον σύγχρονο γραφειοκρατικό καπιταλιστικό κόσμο. Αυτή ήλθε το φθινόπωρο του 2008 και ξεπεράστηκε στα τέλη του 2009 στις ΗΠΑ και στον υπόλοιπο καπιταλιστικό κόσμο (πλην ευρωζώνης).

Τρίτη προϋπόθεση ήταν η άνοδος στην διακυβέρνηση της χώρας μιας κυβέρνησης ανέτοιμων, άπειρων, ανίκανων και (πιθανότατα) ανέντιμων ανθρώπων, η οποία θα "έδινε" την χώρα στις διεθνείς αγορές. Αυτή η προϋπόθεση πραγματοποιήθηκε, ύστερα από τις μοιραίες, για τον τόπο, βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009, που έφεραν στην εξουσία τον ευήθη (σε επίπεδο στρατηγικής ανάλυσης) ΓΑΠ, ο οποίος κατάφερε να φθάσει τα διαφορικά επιτόκια δανεισμού της χώρας από τα επίπεδα των 117 μονάδων βάσης (στα δεκαετή ομόλογα του ελληνικού δημοσίου), που ήσαν τον Σεπτέμβριο του 2009, σε επίπεδα άνω των 400 μονάδων βάσης, τον Απρίλιο του 2010, με αποτέλεσμα η χώρα να χρεωκοπήσει.

Για να κλειδώσει, όμως, αυτή η πορεία του τόπου προς την χρεωκοπία, έπρεπε να υπάρξει, ενδιάμεσα και η τέταρτη προϋπόθεση, η οποία είναι η διάλυση της εμπιστοσύνης των διεθνών χρηματαγορών, προς την ευρωζώνη και η κονιορτοποίηση της πεποίθησης που είχε εδραιωθεί, σε αυτές τις αγορές, ότι η Ε.Κ.Τ. λειτουργούσε, ως ένας άτυπος εγγυητής του δανεισμού όλων των κρατών της ευρωζώνης και ως ένας άτυπος δανειστής της τελευταίας καταφυγής. Βέβαια, αυτή η πεποίθηση δεν στηριζόταν στις ευρωσυνθήκες, οι οποίες, όντας θεσμικά χαοτικές, δεν προβλέπουν ούτε την ύπαρξη κάποιου εγγυητή των χρεών των κρατών της ευρωζώνης, ούτε την ύπαρξη δανειστή τελευταίας καταφυγής, για τα κράτη της ευρωζώνης, αφού η ευρωζώνη, όντας μια ατελής νομισματική ένωση, δεν αποτελεί ομοσπονδιακό κρατικό μόρφωμα και δεν έχει ομοσπονδιακή κυβέρνηση, με ικανό ομοσπονδιακό προϋπολογισμό (ο κοινοτικός προϋπολογισμός, που αφορά όλη την Ε.Ε. και όχι μόνο την ευρωζώνη, αντιστοιχεί μόλις στο 2% του ΑΕΠ της Ε.Ε., ενώ π.χ. ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός στις Η.Π.Α. αντιστοιχεί στο 20% του αμερικανικού ΑΕΠ και μπορεί να κάνει - και πραγματοποιεί - τις απαραίτητες ανακυκλώσεις των παραγόμενων πλεονασμάτων, από τις πλεονασματικές ομόσπονδες πολιτείες, στις ελλειμματικές, κρατώντας σε ισορροπία το εκεί οικονομικό και κοινωνικό σύστημα).

Και για να γίνει αντιληπτό το σε ποιό κρίσιμο σημείο βρίσκεται τώρα η ευρωζώνη, πρέπει να ειπωθεί ότι το ποσοστό του 2% του ΑΕΠ της Ε.Ε., στο οποίο, όπως προανέφερα, ανέρχεται ο κοινοτικός προϋπολογισμός, αντιστοιχεί, ακριβώς στο ύψος του αμερικανικού ομοσπονδιακού προϋπολογισμού, όταν ξέσπασε η Μεγάλη Κρίση του 1929 και η οποία κράτησε όλη την δεκαετία του 1930, για να ξεπεραστεί, με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την είσοδο των Η.Π.Α. σε αυτόν, τον Δεκέμβριο του 1941. Ουσιαστικά, δηλαδή οι Η.Π.Α. έγιναν μια πραγματική ομοσπονδία και ολοκλήρωσαν την εθνική τους συγκρότηση, μέσα από την Κρίση της δεκαετίας του 1930, με τον πρόεδρο Φράνκλιν Ρούσβελτ, που έδωσε αξιόλογες διαστάσεις (για να φθάσει σήμερα στα επίπεδα του 20% του αμερικανικού ΑΕΠ) στον αμερικανικό ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και μέσα από τον Πόλεμο που ακολούθησε. Σε ένα ανάλογα κρίσιμο σταυροδρόμι βρίσκεται τώρα η ευρωζώνη. Αλλά που να το καταλάβει αυτό ο κυρ-Μπίστης.

Αυτή η ισχυρή πεποίθηση των χρηματαγορών, για τον άτυπο ρόλο της Ε.Κ.Τ. ως εγγυητή και τελικού δανειστή των κρατών της ευρωζώνης και για την αναμενόμενη επίδειξη αλληλεγγύης των χωρών της ευρωζώνης, ως προς τα δημόσια χρέη τους, μπορεί να μην προβλεπόταν από τις ευρωσυνθήκες, αλλά στηρίχθηκε, αφ' ενός μεν στα διδάγματα της κοινής λογικής (και στην συμφεροντολογική διάσταση, που αυτά τα διδάγματα πήραν, μέσα στην διεθνή γραφειοκρατική χρηματοπιστωτική ελίτ, αφού όλοι θεώρησαν δεδομένο ότι οι ευρωζωνίτες δεν έκαναν την ευρωζώνη για να την διαλύσουν και ως εκ τούτου, θα αλληλεγγυώντο, για τα χρέη τους) και αφ' ετέρου, δε, στην διακήρυξη της Γαλλίας και της Γερμανίας, μετά την συγκρότηση της ευρωζώνης, ότι οι δεσμεύσεις των ευρωσυνθηκών (δηλαδή τα όρια για τα κρατικά ελλείμματα του 3% του ΑΕΠ, για τα δημόσια χρέη του 60% του ΑΕΠ κλπ) δεν ισχύουν γι' αυτές.

Αυτό το ξήλωμα της κάλτσας, που έγινε για αναπτυξιακούς λόγους, αλλά και για την διευκόλυνση της δανειοδότησης, εντός της ευρωζώνης, μέσα σε συνθήκες - υποτίθεται - "αειφόρου ανάπτυξης", δηλαδή χωρίς κρίσεις του συστήματος, οι οποίες - επίσης υποτίθεται ότι - είχαν υπερνικηθεί οριστικά, ήταν φυσικό να το ακολουθήσουν και οι άλλες χώρες της ευρωζώνης και επίσης, ήταν φυσικό να εκληφθεί από τις αγορές, ως μια άτυπη λειτουργία της Ε.Κ.Τ., ως πραγματικής Κεντρικής Τράπεζας, σαν την FEDERAL RESERVE SYSTEM των Η.Π.Α.

Αυτήν την κατάσταση ήλθε να αμφισβητήσει η ύφεση του 2008 - 2009 και να την ανατρέψει τον Νοέμβριο του 2009 ο βλαξ κεντροτραπεζίτης της Ε.Κ.Τ. Jean-Claude Trichet, με την διακήρυξή του ότι τα ελληνικά κρατικά ομόλογα δεν θα γίνονταν δεκτά από την Ε.Κ.Τ., ως μέσα πληρωμής από τις 1/1/2011, επειδή, τότε, είχε υποβαθμιστεί η αξιολόγησή τους από τους Οίκους Αξιολόγησης, λόγω της ανακοίνωσης του υπερφουσκωμένου κρατικού ελλείμματος του 2009 (το φούσκωσαν από το 6%, που είχε ανακοινώσει η κυβέρνηση Καραμανλή, στο 12,7% του ΑΕΠ της χώρας - και ενώ το πραγματικό έλλειμμα ήταν στο 10%) από τους μοιραίους ΓΑΠ και Παπακωνσταντίνου. Για να βάλει "το κερασάκι στην τούρτα" της επιτάχυνσης της πορείας της Ελλάδας προς την χρεωκοπία και την έναρξη της ευρωζωνικής κρίσης χρέους, που καλά κρατεί, μέχρι τις μέρες μας και θα εξακολουθεί να κρατεί και να εμβαθύνεται, αποδομώντας την ευρωζώνη και στο προβλεπτό μέλλον, ο νέος γερμανικός κυβερνητικός συνασπισμός των Angela Merkel - Guido Westerwelle, ο οποίος σχηματίστηκε, μετά τις γερμανικές βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2009. Έτσι, τον Δεκέμβριο του 2009, η νέα γερμανική κυβέρνηση αρνήθηκε κάθε ιδέα, για έκδοση ευρωομολόγου και για την στήριξη των ελληνικών ομολόγων από την Ε.Κ.Τ., με αποτέλεσμα οι αγορές να αντιληφθούν ότι η εμπιστοσύνη στα κρατικά ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης ουδόλως είναι δεδομένη και αυτονόητη και ότι οι κάτοχοί τους, πιθανότατα, θα έμεναν με τα χαρτιά στα χέρια.

Και αυτή η αλυσιδωτή εξέλιξη, που μας οδήγησε εδώ, μπορεί να ήταν πιθανή, αλλά δεν ήταν δεδομένη. Οι εξελίξεις μπορούσαν να είναι διαφορετικές, αν ο μοιραίος ΓΑΠ - ο οποίος (μην το ξεχνάμε) πήρε το δακτυλίδι από τον Κώστα Σημίτη – δεν ανερχόταν στην εξουσία και αν δεν επεδείκνυε μια, απίστευτου μεγέθους, βλακεία και διαχειριστική ανεπάρκεια. Γι’ αυτό και ας μην μας παρουσιάζει ο Μπίστης τον Σημίτη, ως οξυδερκή.

Μόνον οξυδερκής δεν ήταν αυτός ο μοιραίος, για τον τόπο μας, άνθρωπος…

Αλλά, αφού ο Κώστας Σημίτης δεν ήταν οξυδερκής, το ερώτημα παραμένει, ως προς την πρόβλεψή του τον Δεκέμβριο του 2008, για την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Πως και γιατί πιθανολόγησε την πορεία της χώρας προς την ουσιαστική χρεωκοπία.

Η απάντηση είναι απλή : Ο Κώστας Σημίτης, πέρα από τις προφανείς εκδικητικές του κορώνες, κατά του Αλογοσκούφη και του Καραμανλή, για την απογραφή του 2004, που ξεγύμνωσε τις διαχειριστικές αλχημείες του στα ελληνικά δημοσιονομικά και λοιπά στατιστικά στοιχεία και πέρα από αυτά που - όπως είπε - έλεγαν διάφοροι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, με τους οποίους, επίσης προφανώς, είχε επαφές και την κατάλληλη πληροφόρηση, για τα σχέδιά τους, τα οποία γίνονταν, επί χάρτου και τα οποία έδειχναν και την δική τους αδυναμία να συλλάβουν την έκταση του προβλήματος, που αντιμετώπιζε η - τότε -, υπό αφανή χρεωκοπία, Ελλάδα και η ίδια η ευρωζώνη, είναι σαφές ότι γνώριζε τις καταστροφικές, για τον τόπο, επιπτώσεις των δικών του πράξεων και της στρατηγικής του επιλογής να εντάξει την χώρα μας στην χαοτική, θεσμικά, ευρωζώνη, ενώ αυτή (η Ελλάδα) δεν πληρούσε ούτε μια προϋπόθεση, για την ένταξη αυτή και ενώ η δομή και η διάρθρωση της ελληνικής οικονομίας απείχε πολύ από την αντίστοιχη διάρθρωση των οικονομιών των χωρών του ανεπτυγμένου Βορρά, με αποτέλεσμα η πρόσδεσή της, σε μια ζώνη σκληρού νομίσματος, όπως είναι η ζώνη του σκληρού ευρώ, να αποτελεί, για την χώρα μας, έναν άκρως επικίνδυνο βρόγχο, που, σε συνθήκες μιας μέτριας διεθνούς ύφεσης, (ή από μια μεγάλη επιδείνωση της ανταγωνιστικότητάς της) θα την οδηγούσε στον ασφυκτικό θάνατο.

Όπως λέει ο ίδιος ο Μπίστης - ασχέτως αν δεν καταλαβαίνει το τι λέει - και όπως κατέδειξα και εγώ, το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν ήταν βιώσιμο, ήδη, από το 2002, όταν η εγκληματική κυβέρνηση του πάτρωνά του ενέταξε την Ελλάδα στην ευρωζώνη, καθιστώντας το ελληνικό δημόσιο ένα κράτος που, ουσιαστικά, τελούσε, υπό χρεωκοπία και ανέμενε απλώς την ωρίμανση του χρόνου, για την εμφάνιση αυτής της χρεωκοπίας. Και δεν ήταν μόνον το ελληνικό δημόσιο ένα, αφανώς, χρεωκοπημένο δημόσιο. Μαζί με αυτό, αφανώς, χρεωκοπημένη ήταν και η ελληνική οικονομία, αφού η ανάδειξη της κρατικής χρεωκοπίας της χώρας, ήταν επόμενο ότι θα καθιστούσε χρεωκοπημένη και την ελληνική οικονομία, διότι η ιδιωτική οικονομία της χώρας θα αναλάμβανε τα βάρη και θα υφίστατο τις επιπτώσεις, από την ελληνική κρατική χρεωκοπία. (Αυτό, άλλωστε, ζούμε αυτά τα δύο τελευταία χρόνια, από το 2010 και θα εξακολουθήσουμε να το ζούμε, για πολύν καιρό ακόμα και όσο η χώρα παραμένει, εντός αυτής της χαοτικής, θεσμικά, ευρωζώνης).

Ο Κώστας Σημίτης και η εγκληματική παρέα του (να θυμηθούμε κάποιους από αυτήν την καταστροφική παρέα : Νίκος Θέμελης, Θεόδωρος Καρατζάς, Παναγιώτης Ιωακειμίδης, Νίκος Μουζέλης, Γκίκας Χαρδούβελης, Γιάννης Στουρνάρας, Τάσος Γιαννίτσης, Βασίλης Ράπανος, Νίκος Χριστοδουλάκης, Θεόδωρος Τσουκάτος, Τάσος Μαντέλης, Λουκάς Παπαδήμος, Νίκος Γκαργκάνας, Πέτρος Ευθυμίου κ.α.), βάζοντας την Ελλάδα στην ευρωζώνη, γνώριζαν, πλήρως, την αλυσιτέλεια της ενέργειάς τους και γνώριζαν, πολύ καλά, ότι η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να αντεπεξέλθει στις τεράστιες δυσκολίες του εγχειρήματος της ένταξης μιας περιφερειακής χώρας, σαν την Ελλάδα, σε μια ζώνη έντονου ανταγωνισμού και σκληρού νομίσματος, με πλήρη απώλεια της κρατικής εξουσίας, επί της έκδοσης του νομίσματός της (την οποία εξουσία - το περίφημο seigniorage - ασκούσε, μαζί με τον εσωτερικό δανεισμό, σε κάθε υφεσιακή δυσκολία και μπορούσε να τακτοποιεί τα δημοσιονομικά της ελλείμματα, τα οποία, στην χειρότερη των περιστάσεων, πρωτογενώς, δεν ξεπερνούσαν το 4% του ΑΕΠ) και ως εκ τούτου και κάθε εξουσίας της, επί της νομισματικής και ουσιαστικά και της δημοσιονομικής της πολιτικής.

[Για την πλήρη γνώση του γεγονότος ότι η Ελλάδα θα χρεωκοπούσε, εντός ευρωζώνης, δείτε (την ομολογία του Λουκά Παπαδήμου) στο μπλογκ μου το θέμα : "Ο Βαγγέλης Βενιζέλος υποδέχεται το 2012, ράβοντας κοστούμι για την πρωθυπουργία, αλλά... (Ο ΓΑΠ, οι δελφίνοι, το PSI, η επερχόμενη ελεγχόμενη, ή ανεξέλεγκτη ελληνική χρεωκοπία και ο ορατός, πλέον, κίνδυνος ενός κοινωνικού λυντσαρίσματος)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2012/01/2012-v-venizelos-gap-psi-official-greek.html . Μόνο και μόνο, γι' αυτούς τους λόγους, όλη αυτή η συμμορία του Κώστα Σημίτη θα έπρεπε να σταλεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου και να απολογηθεί, για όσα έπραξε, εις βάρος του τόπου...].

25/1/2012 Σύνταγμα : Τα συμπτώματα της σύγχρονης φτώχειας, που είναι αποτέλεσμα της μοντέρνας μεταναζιστικής Κατοχής (στην οποία έριξε τον δυστυχή ελληνικό πληθυσμό ο Κώστας Σημίτης, η κακουργηματικά εγκληματική παρέα του και η, παιδαριωδώς, ανίκανη, βλάκιστη και στρατηγικά αφελής ελληνική "ευρωπαϊστική"/κοσμοπολιτική πολιτικοοικονομική ελίτ) και η οποία φτώχεια μετεξελίσσεται, με ταχείς ρυθμούς σε πείνα και εξαθλίωση, κάνουν την εμφάνισή τους εν μέση οδώ και πλατεία.

Αυτή την απίστευτη αθλιότητα, αυτό το έγκλημα, που αγγίζει τα όρια της εσχάτης προδοσίας, που διέπραξε ο Κώστας Σημίτης, φυσικά την γνώριζε πολύ καλά και γι' αυτό υπήρξε τον Δεκέμβριο του 2008 "προφήτης" των πιθανώς επερχόμενων δεινών. Με απώτερο σκοπό την εκδίκησή του, για την απογραφή του 2004, αλλά, κυρίως, για τον απεγκλωβισμό του από τις δικές του βαρύτατες ευθύνες, για το γεγονός ότι οικοδόμησε και ολοκλήρωσε στρατηγικές επιλογές, για την χώρα (την διαλυτική, για τον τόπο, ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη), οι οποίες θα οδηγούσαν τον τόπο στον όλεθρο, τον δημόσιο (και τον ιδιωτικό) πλούτο στην λεηλασία, από τους δανειστές και τον ελληνικό πληθυσμό στην πείνα και στην εξαθλίωση, το μέγεθος των οποίων αρχίζουμε να το βλέπουμε και να το ζούμε. (Αν και ακόμα δεν έχουμε δει και δεν έχουμε ζήσει τίποτε, μπροστά σε αυτά που θα επακολουθήσουν, μόλις ολοκληρωθεί το καθεστώς πεονίας, το οποίο οι δανειστές και ο αστικός πολιτικός κόσμος της χώρας εξυφαίνουν).

Ο Κώστας Σημίτης, με όσα είπε, τότε και όσα λέει και πράττει και σήμερα, προσπαθεί να βγάλει τον εαυτό του από το κάδρο των υπευθύνων.

Δυστυχώς, γι' αυτόν δεν θα τα καταφέρει...

Ο ελληνικός πληθυσμός έχει αντιληφθεί, ενστικτωδώς, την ανήκεστο ζημιά, που έχει διαπράξει εις βάρος του και τον "περιποιείται" και τον "φιλεύει" και αυτόν και την εγκληματική συμμορία του, όπου τον (και τους) βρει...

Ας εξετάσουμε τώρα και μια ενδιαφέρουσα άποψη του Κώστα Σημίτη, την οποία "εκλαϊκεύει" ο Νίκος Μπίστης και η οποία ανφέρεται στην αναγκαία αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Μάλιστα, όλη η κριτική, που έκανε από το Βερολίνο, πριν λίγες ημέρες, ο Κώστας Σημίτης στον ολέθριο, για τον τόπο και ευήθη στρατηγικά, αλλά ικανό δολοπλόκο, από τακτική άποψη, ΓΑΠ, εστιάζεται στο γεγονός ότι το Μνημόνιο του Μαϊου του 2010 υπήρξε μοιραίο πολιτικό σφάλμα και προϊόν του ότι ο ΓΑΠ και η ομάδα που διαχειρίστηκε την κρίση στην οποία εισήλθε, τότε, η χώρα, δεν προέβησαν στους κατάλληλους διαπραγματευτικούς χειρισμούς - και για να είμαστε ακριβείς, δεν προέβησαν σε καμμία διαπραγμάτευση -, αλλά, απλώς, παραδόθηκαν στους δανειστές.

Η κριτική του Κώστα Σημίτη έχει πραγματική βάση, αλλά είναι ασυνεπής και αλυσιτελής, αν ιδωθεί μέσα στο κλίμα εκείνης της εποχής (Απρίλιος - Μάϊος 2010) και στον βαθμό, που μένει μέσα στα πλαίσια της "συζήτησης", που έκαναν οι ευρωπαϊκές ελίτ - και κυρίως ο γερμανικός κυβερνητικός συνασπισμός, η γαλλική κυβέρνηση, η γραφειοκρατία της Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ. του Dominique Strauss-Kahn, με την κ. Μέρκελ να έχει τον πρώτο λόγο. Εκείνη την εποχή, η οποιαδήποτε αναφορά, σε αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, ήταν ένα taboo, αποτελούσε ένα έγκλημα καθοσιώσεως, με αποτέλεσμα η παραδομένη στους δανειστές της χώρας μας κυβέρνηση του ΓΑΠ να διατυμπανίζει, ως παπαγαλάκι των ευρωζωνιτικών αφεντικών της, ότι "η αναδιάρθρωση είναι εκτός κάθε συζήτησης", λέγοντας ότι "η Ελλάδα θα πληρώσει το χρέος της μέχρι το τελευταίο ευρώ", κάτι που διαρκώς και μονότονα επανελάμβαναν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, από τον Jean-Claude Trichet, μέχρι τον Olli Rehn και τον Jean-Claude Juncker, λέγοντας και αυτοί, το ίδιο μονότονα, ότι "η Ελλάδα δεν θα χρεωκοπήσει", προσθέτοντας ότι "είναι αδιανόητο να προβεί σε αναδιάρθρωση των χρεών της μια αναπτυγμένη χώρα και μάλιστα μια χώρα της ευρωζώνης". Με λίγα λόγια, κάθε αναφορά σε αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους ήταν εκτός συζητήσεως και εκτός της λογικής του πλαισίου, μέσα στο οποίο εκινείτο η λογική των ευρωζωνιτών και οι θεσμοί της ευρωζώνης. (Οι ευρωσυνθήκες δεν απαγόρευαν την αναδιάρθρωση των δημοσίων χρεών, εντός της ευρωζώνης, αλλά η όποια αναδιάρθρωση δημοσίων χρεών ήταν εκτός της λογικής συγκρότησης του ευρώ, ως κοινού νομίσματος, η ισχύς του οποίου θα κλονιζόταν, εκ θεμελίων και θα όδευε προς εκμηδενισμό, εάν υιοθετείτο οποιαδήποτε μορφή αναδιάρθρωσης χρέους, κάτι που συνέβη όταν η Μέρκελ επέβαλε την ελληνική αναδιάρθρωση του χρέους και όταν, μια ανάλογη αναδιάρθρωση των δημοσίων χρεών των χωρών της ευρωζώνης, προβλέφθηκε, μέσα από την μέλλουσα ίδρυση του Μηχανισμού Ευρωπαϊκής Σταθερότητας (του ESM), η λειτουργία του οποίου καθορίστηκε για το 2013 (για να μετατοπιστεί αργότερα τον Ιούνιο του 2012). Η εμβάθυνση της κρίσης, που ακολούθησε με την παρ' ολίγον ουσιαστική χρεωκοπία της Ιταλίας και της Ισπανίας, οδήγησε τους ευρωζωνίτες στις 9/12/2011 να αναιρέσουν την αναφορά στην αναδιάρθρωση των δημοσίων χρεών των άλλων χωρών της ευρωζώνης και να διακηρύξουν ότι η αναδιάρθρωση δημόσιου χρέους στην ευρωζώνη άρχισε και σταματά στην Ελλάδα.

Έτσι, η όποια συζήτηση, για την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, στην οποία αναφέρονται ο Κώστας Σημίτης και ο Νίκος Μπίστης, δεν μπορούσε να γίνει, παρά μόνον, εκτός του συμβατικού πλαισίου συζήτησης των ευρωζωνιτών και των ιδιωτών δανειστών της Ελλάδας, που οι ευρωζίτες εκπροσωπούσαν.

Μπορούσε να γίνει, δηλαδή, αν ο ΓΑΠ είχε τα κότσια και την λογική να απειλήσει, με ανοικτή και επίσημη χρεωκοπία της Ελλάδας, ή, εάν ασκούσε, μέσα από την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, το δικαίωμα seigniorage, δηλαδή το δικαίωμα, που έχει ένα οποιοδήποτε κράτος να τυπώσει νόμισμα και να πληρώσει τους δανειστές του.

Το νόμισμα αυτό θα μπορούσε να ήταν το ευρώ, αφού ειδοποιούσε σχετικά την Ε.Κ.Τ. και εφ' όσον εκείνη θα ηρνείτο να κόψει νόμισμα, ή θα μπορούσε να τυπώσει συμπληρωματικά, ως προς το ευρώ, δραχμές, με τις οποίες θα πλήρωνε τα εκκρεμούντα κρατικά ομόλογα του Μαΐου του 2010, επιβάλλοντας μια έκτακτη νομοθεσία, που θα κατοχύρωνε αυτό το δικαίωμα της χώρας, στον βαθμό, που το 95% του συνόλου των ελληνικών κρατικών ομολόγων, μέχρι πριν από την υπογραφή του Μνημονίου της ντροπής και της Κατοχής, διήποντο από το ελληνικό δίκαιο και οι δικαστικές διαμάχες, γύρω από αυτά τα ομόλογα υπήγοντο στην αρμοδιότητα των ελληνικών δικαστηρίων.

Με αυτά τα όπλα, θα μπορούσε να κάνει διαπραγμάτευση ο ΓΑΠ. Αλλά αυτά τα όπλα ήσαν, εκτός της λογικής των ευρωζωνιτών. Όπως επίσης ήσαν, εκτός και της δικής του αφελούς και βλακώδους κοσμοπολίτικης/παγκοσμιοποιητικής λογικής. Και όπως, επίσης, αυτά τα όπλα είναι εκτός και της, ομοίως, βλακώδους "εκσυγχρονιστικής"/κοσμοπολιτικής λογικής του Κώστα Σημίτη και της παρέας του.

Ως εκ τούτου, και μέσα στα πλαίσια αυτά, η πρόταση του Κώστα Σημίτη δεν έχει παρά μόνον φιλολογικό και θεωρητικό περιεχόμενο. Δεν εμπεριέχει κάποιο πραγματικό και πρακτικό περιεχόμενο και γίνεται (όπως είχε γίνει και πέρυσι, διότι η πρόταση αυτή του Κ. Σημίτη δεν είναι τωρινή) μόνον, για να πλήξει τον, ήδη, καταρρακωμένο ΓΑΠ και την ανόητη και απίστευτα ανίκανη παρέα του και τούτο διότι η πρόταση Σημίτη, για, εξ αρχής, αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους τον Απρίλιο του 2010, είναι αλυσιτελής, αφού δεν προτείνει μια σειρά διαπραγματευτικών επιχειρημάτων και θέσεων, οι οποίες θα μπορούσαν να προβληθούν στους "εταίρους" και θα ήταν δυνατόν να τους πείσουν, είτε, ως λογικοί συνειρμοί, είτε, ως απειλές.

Ως εκ τούτου, η πρόταση αυτή είναι άνευ ουσίας και εξαντλείται στα πλαίσια μιας μικροπολιτικής εντυπωσιοθηρίας, η οποία στοχεύει στην προσωπική εκδίκηση του Κώστα Σημίτη, ο οποίος θεωρεί – όχι εντελώς άδικα, αλλά και όχι και εντελώς δίκαια – ότι ο ΓΑΠ επέδειξε αχαριστία στο πρόσωπό του.

Αλλά, είτε του αρέσει, είτε δεν του αρέσει, τον ΓΑΠ αυτός τον επέλεξε. Αυτός τον επέβαλε και του έδωσε την αρχηγία στο ΠΑΣΟΚ. Και επειδή και αυτός και ο ΓΑΠ δεν είναι τίποτε περισσότερο από την Σάρα, την Μάρα και το κακό συναπάντημα, ήταν απόλυτα φυσιολογικό ο ΓΑΠ να τον παραγκωνίσει και να τον πετάξει στον σκουπιδοτενεκέ της ενεργού πολιτικής, όσο και αν αυτό πικραίνει τον "κ. καθηγητή".

Δεν πειράζει. Θα συνηθίσει...

Αλλά υπάρχει και άλλο ένα ενδιαφέρον ερώτημα, γύρω από τον Κώστα Σημίτη και το βλακίστατο και πανικόβλητο, από τις καταιγιστικά καταστροφικές εξελίξεις της τελευταίας διετίας, "ευρωπαϊστικό"/κοσμοπολιτικό τμήμα της ελληνικής πολιτικής ελίτ, το οποίο οδήγησε την ελληνική οικονομία και κοινωνία στον παρόντα όλεθρο και η οποία είναι αποκλειστικά υπεύθυνη, για την καταστροφική, για τον τόπο, στρατηγική της επιλογή, που αφορούσε, την, πάση θυσία, ένταξη της Ελλάδας στην χαοτική, θεσμικά, ευρωζώνη. Και το ερώτημα αυτό μπορεί να διατυπωθεί πολύ απλά :

Που την πάτησαν όλοι αυτοί; Ποιό ήταν το λάθος τους, αφού είχαν επίγνωση του γεγονότος ότι η ελληνική οικονομία (και όχι μόνον αυτή) δεν μπορούσε να σταθεί μέσα σε μια ζώνη σκληρού νομίσματος και οξύτατου ανταγωνισμού, όπως οικοδομήθηκε και όπως είναι η ζώνη του ευρώ;

Κατ' αρχήν (και πέρα από τους λόγους προσωπικού και ομαδικού συμφέροντος) υπήρχε η ιδεολογικοπολιτική τύφλωσή τους, στην οποία το ιδεολογικό στοιχείο ήταν (και είναι) πολύ έντονο. Ο Κώστας Σημίτης και η παρέα του πίστεψαν (και πιστεύουν ακόμα) ότι η ευρωζώνη είναι η έμπρακτη και συνάμα επιτυχημένη, υλοποίηση μιας ορθής, χρήσιμης και απαραίτητης ιδέας, δηλαδή της ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας.

Φυσικά, έπεσαν έξω. Και έπεσαν έξω, επειδή η ευρωζώνη, όπως απέδειξαν στην πράξη οι χαοτικές θεσμικές της ανεπάρκειες δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από την μεγάλη (και συνάμα την τραγική) αποτυχία της ιδέας της ευρωπαϊκής ενότητας.

Μέσα στα πλαίσια της ιδεολογικής τους τύφλωσης (η οποία είναι ανάλογη με εκείνη των κομμουνιστών, όσον αφορά την "σοσιαλιστική" φύση της αλήστου μνήμης "Σοβιετικής Ένωσης" και την, παντί σθένει, υπεράσπισή της, παρά τις όποιες "ατέλειές" της), προχώρησαν και στην εσφαλμένη στρατηγική εκτίμηση, ότι η ευρωζώνη, σε ένα βάθος χρόνου, όχι πολύ μακρινό, θα μετασχηματισθεί σε κρατική ομοσπονδία, σαν τις Η.Π.Α. και ότι, εντός των πλαισίων αυτής της ομοσπονδίας, η Ελλάδα θα εύρισκε ένα απάνεμο λιμάνι ασφάλειας και ευημερίας.

Φυσικά, επίσης και σε αυτήν την στρατηγική τους ανάλυση, έσφαλαν και έπεσαν έξω, με τραγικό τρόπο, ο Κώστας Σημίτης και η παρέα του.

Η γαλλογερμανική (και κυρίως η γερμανική) ελίτ δεν οικοδόμησε την ευρωζώνη για να την κάνει Ομοσπονδία. Την οικοδόμησε και την οργάνωσε θεσμικά, για να μην την μετατρέψει σε ομοσπονδία, όχι ως χώρο αλληλεγγύης και με κοινό πορτοφόλι, όπως είναι κάθε ένα ομοσπονδιακό κράτος, αλλά ως νομισματικό και - ολίγον - οικονομικό χώρο, εντός του οποίου να μπορεί να πραγματοποιεί τις οικονομικές της συναλλαγές, με εντελώς διαφορετικό πορτοφόλι για κάθε μία χώρα. Και φυσικά σε αυτό επιμένουν.

Γι' αυτό, άλλωστε, ο γαλλογερμανικός άξονας - αλλά και οι υπόλοιποι - ουδέποτε ευνόησαν την συγκρότηση, εντός του ευρωπαϊκού πληθυσμού της ιδέας μιας κοινής εθνικής συνείδησης, πάνω στην βάση της οποίας έχει, π.χ. οικοδομηθεί η πολυφυλετική αμερικανική κοινωνία, μια εθνική συνείδηση, η οποία συνέχει και συγκρατεί το αμερικανικό κράτος-έθνος. Ήδη και ο υποψήφιος του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στις γαλλικές προεδρικές εκλογές της ερχόμενης άνοιξης, ο Francois Hollande διακηρύσσει ότι μόλις εκλεγεί τον Μάϊο, η πρώτη του επίσκεψη θα είναι στο Βερολίνο, όπου θα προσπαθήσει να πείσει την κ. Μέρκελ, να υπογράψουν μια νέα Συνθήκη, στην οποία θα συμμετάσχουν, όσοι επιθυμούν (και προφανώς, εννοεί όσους μπορούν να συμμετάσχουν σε αυτή την νέα Συνθήκη). Με δεδομένες τις δογματικές και σκληρά εθνικιστικές θέσεις του παρόντος γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού, αντιλαμβανόμαστε το περιεχόμενο αυτής της νέας Συνθήκης, που θα διαμορφωθεί (εάν όλα ευδοκιμήσουν, κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο και καθόλου δεδομένο). Ουσιαστικά, κατά πάσα πιθανότητα, αναγγέλεται μια νέα ευρωζώνη, στην θέση της παρούσας και μάλιστα με πολύ λιγότερα μέλη...

Αλλά και σε επίπεδο τακτικής ανάλυσης, έσφαλλαν ο Κώστας Σημίτης και η ολέθρια παρέα του. Πίστεψαν (όπως και οι "αγορές") ότι εντός ευρωζώνης δεν είναι ανεκτή η χρεωκοπία μιας χώρας, διότι μια ανοικτή και επίσημη κρατική χρεωκοπία, θα οδηγούσε στην διάλυση της ευρωζώνης.

Κατ' αρχήν, αυτή η διαπιστωση είναι σωστή (αν και όλοι τους πίστευαν, τότε κατά την περίοδο 1996 - 2002, στο δόγμα της "αειφόρας ανάπτυξης" και ως εκ τούτου απέκλειαν θα εμφανιζόταν στην πράξη μια υπαρκτή πιθανότητα κρατικής χρεωκοπίας εντός ευρωζώνης). Όντως, μια κρατική χρεωκοπία μιας χώρας της ευρωζώνης, θα οδηγούσε - όχι αναγκαία, αλλά σφόδρα πιθανώς - στην έξοδο μια χώρας από την ευρωζώνη και δι' αυτού του τρόπου στην διάλυσή της. Όμως, ο Κώστας Σημίτης και η παρέα του δεν έλαβαν υπόψη τους την διπλής κατευθύνσεως εθνικιστική στρατηγική της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, η οποία εδράζεται μεν στην διατήρηση της ευρωζώνης (με τους γερμανικούς όρους φυσικά, εξ ου και αυτή η τερατώδης εξύφανση αυτού του απύθμενου καθεστώτος τοκογλυφίας, που επέβαλαν στην διακρατική δανειοδότηση, εντός και εκτός ευρωζώνης, με την συμμετοχή του Δ.Ν.Τ.), αλλά έχει, δε, και ως εναλλακτική λύση την αποχώρηση της Γερμανίας από το ευρώ και την ζώνη του, εάν κρίνει ότι το κόστος παραμονής γι' αυτή γίνεται δυσβάστακτο. Και εδώ η βλάκιστη ελληνική "ευρωπαϊστική"/κοσμοπολιτική ελίτ την πάτησε, καθ' ολοκληρίαν.

Όντως, είναι πολύ πιθανό (και θα έλεγα ότι είναι και αναγκαίο) η Ελλάδα και η Πορτογαλία να εγκαταλείψουν την ευρωζώνη.

Αλλά το ζήτημα είναι το τι θα ακολουθήσει, εάν κάποια από αυτές τις δύο χώρες (ή και οι δύο μαζί) επιλέξει την επαναφορά του εθνικού της νομίσματος. Και αυτό που θα ακολουθήσει είναι η επιτάχυνση της διαδικασίας αποδόμησης της ευρωζώνης, η οποία, γρήγορα, μετά από μια τέτοια εξέλιξη, θα αποτελέσει παρελθόν.

Αλλά και αν οι ευρωζωνίτες βρουν έναν τρόπο, για να αποφύγουν αυτήν την εξέλιξη (αν δηλαδή η Γερμανία είναι διατεθειμένη να ρίξει κάποια τρισεκατομμύρια ευρώ, για να στηρίξει το καταρρεόν ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα και τις άλλες υπερχρεωμένες χώρες της ευρωζώνης), αυτή η λύση που θα δοθεί, θα είναι εντελώς προσωρινή.

Σε ένα όχι πολύ μεγάλο βάθος χρόνου, η εμβάθυνση της κρίσης χρέους και η παραπέρα διεύρυνση της υποβάθμισης της ανταγωνιστικότητας των οικονομιών τους, θα κτυπήσει την Ισπανία, την Ιταλία, το Βέλγιο, σε μια πρώτη φάση και στην συνέχεια την Γαλλία. Οι χώρες αυτές θα πρέπει, μέσα από έναν μηχανισμό, να χρηματοδοτηθούν, με απίστευτα ποσά (κάποιων δεκάδων τρισεκατομμυρίων ευρώ).

Η Γερμανία, χωρίς την Γαλλία για στήριγμα, δεν θα δεχθεί να προβεί σε μια τέτοια χρηματοδότηση, η οποία θα είναι αφαιμακτική, για την πραγματική της οικονομία και καταστροφική για την εξαγωγική της βιομηχανία. Για τον λόγο αυτό, θα αποχωρήσει από την ευρωζώνη - αν και πιο πιθανό είναι ότι αυτό θα το πράξει ευθύς ως αποχωρήσουν από την ευρωζώνη η Ελλάδα και η Πορτογαλία - και θα συστήσει, πιθανότατα, μια νέα νομισματική ένωση, με την Ολλανδία, την Φιλλανδία και την Αυστρία.

Βέβαια, για να το πράξει αυτό, θα πρέπει να έχει την συγκατάθεση των Η.Π.Α., οι οποίες είναι ο τελικός ρυθμιστής των ύψιστων γερμανικών γεωπολιτικών επιλογών. Η συγκατάθεση αυτή δεν είναι καθόλου δεδομένη. Το αντίθετο, μάλιστα.

Ως εκ τούτου, είναι πολύ πιθανόν ο άκαμπτος γερμανικός δογματισμός, για τρίτη φορά στην Ιστορία, να επαναφέρει την πλήρη κυριαρχία του αμερικανικού παράγοντα στον ευρωπαϊκό χώρο και την διάσωση της ευρωζώνης να αναλάβει η πέραν του ατλαντικού υπερδύναμη, με ένα νέο σχέδιο Μάρσαλλ, το οποίο θα υποτάξει την ευρωζώνη και την ευρωπαϊκή ήπειρο στις ευρύτερες αγγλοσαξονικές επιλογές, με τοπικό επιτελάρχη την Μεγάλη Βρετανία.

Αν και η κυριαρχία του αμερικανικού παράγοντα μπορεί να επανέλθει και με το σενάριο, κατά το οποίο οι ΗΠΑ θα επιτρέψουν στην Γερμανία να εξέλθει από την ευρωζώνη.

Αυτό το σενάριο, όμως, έχει ένα μεγάλης σημασίας αδύναμο σημείο :

Η ασύντακτη διάλυση της ευρωζώνης και η δημιουργία μιας μικρής γερμανικής νομισματικής ένωσης, θα επαναφέρει την μετασοβιετική Ρωσία στον ευρωπαϊκό χώρο, μέσα από μια συμμαχία με την Γερμανία, η οποία θα θελήσει να χρησιμοποιήσει την Ρωσία, ως αντίβαρο στις αμερικανικές πιέσεις (και ήδη, σε έναν βαθμό το κάνει), ενώ η ρωσική αγορά θα αποτελέσει σε έναν βαθμό διέξοδο για την γερμανική εξαγωγική βιομηχανία και το πλήγμα που θα δεχθεί αυτή από την διάλυση της ευρωζώνης.

Είναι προφανές ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη και θα κάνουν τα πάντα, για να την αποτρέψουν.

Οψόμεθα. Και εμείς, εδώ, μπορεί να οψόμεθα, αλλά, μ' αυτά και μ' αυτά, έτσι την πάτησαν ο Κώστας Σημίτης και η παρέα του, καθώς και η μωρή και ιδεοληπτική ελληνική "ευρωπαϊστική"/κοσμοπολιτική (και μειωμένου - έως ανύπαρκτου - πατριωτισμού) ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ...

[Δείτε στο μπλογκ μου το θέμα : "Δύο χρόνια από την αποφράδα ημέρα των εκλογών της 4/10/2009, που έφερε τον ευήθη ΓΑΠ στην εξουσία και οδήγησε την χώρα στην εξελισσόμενη παρούσα καταστροφή. (Ώρα να φύγει - αν και δεν έπρεπε να είχε έλθει)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/10/4102009.html , στο οποίο διαπραγματεύομαι - ανάμεσα στα άλλα - και αυτό το ζήτημα, που αφορά την εξέλιξη των διαφόρων σεναρίων και την τύχη της ευρωζώνης στην περίπτωση που η Ελλάδα αποχωρήσει από το ευρώ και επιστρέψει στην δραχμή].

Υπάρχουν ακόμα κάποια σημεία στις θέσεις του Κώστα Σημίτη, που πρέπει να απαντηθούν. Αλλά, ας ξεκινήσουμε από ένα σημείο, το οποίο ... δεν υπάρχει σε όσα λέει (και μεταφέρει ο αχθοφόρος του). Και το οποίο σημείο, είναι, άκρως, σημαντικό.

Πουθενά σε όσα λέει ο Κώστας Σημίτης (και στην παλαιά τοποθέτησή του στην Βουλή, για τον προϋπολογισμό του κράτους τον Δεκέμβριο του 2008, αλλά και στην εκδήλωση στο Βερολίνο στις 23/1/2012, με τίτλο : "Ελλάδα quo vadis;"), ούτε και σε όσα, κατά καιρούς έχει πει, δεν γίνεται λόγος για την τοκογλυφική διάσταση του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο κατέστη αδύνατο να πληρωθεί, αυτοδυνάμως, από την χώρα μας, μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, αφού αυτό το χρέος άλλαξε νομισματική βάση και σύνθεση και από ένα, κατά βάση, δραχμικό και αυτοεξυπηρετούμενο χρέος, μετετράπη σε ένα χρέος σε ευρώ, το οποίο λειτουργεί ως ξένο νόμισμα, αφού η Ελλάδα έπαυσε να ασκεί το δικαίωμα του seigniorage, δηλαδή το δικαίωμά της να τυπώνει νόμισμα, εκ του μηδενός, το οποίο δικαίωμα εκτύπωσης έχει κάθε κράτος, είτε αυτό είναι ομοσπονδιακό, είτε όχι.

Αν δει κάποιος τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος και του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, την περίοδο 2000 - 2008, θα αντιληφθεί αμέσως την ακραία τοκογλυφική διάσταση και σύνθεση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Την περίοδο αυτή, το ελληνικό δημόσιο δανείστηκε συνολικά 400,609 δισ. € και με αυτά τα δανεικά :

1) Αποπλήρωσε τρέχουσες δανειακές υποχρεώσεις ύψους 366,900 δισ. € (!) και

2) Χρησιμοποίησε για την κάλυψη τρεχουσών αναγκών του, το ελαχιστότατο (έως αμελητέο) ποσόν των 33,709 δισ. € (!).

Και όλα αυτά, ενώ το ύψος του συνολικού δημόσιου χρέους την ίδια περίοδο, εξακοντίστηκε, λόγω τόκων, από το ποσόν των 143,608 δισ. € το 2000, στο ποσόν των 262,308 δισ. €. Δηλαδή, με έναν ελάχιστο δανεισμό, για τις τρέχουσες δαπάνες του ελληνικού δημοσίου, της τάξεως του 23,47%, ως προς το συνολικό δημόσιο χρέος, με έτος βάσης το 2000, το χρέος αυτό αυξήθηκε (στην περίοδο 2000 - 2008), συνολικά, λόγω της τοκογλυφικής τοκοφορίας του, κατά 118,700 δισ. €, ή κατά 82,65% !!!

Γι' αυτό το τεράστιο έγκλημα που διέπραξε ο Κώστας Σημίτης, ουδέν λέει, ούτε ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, ούτε ο "κολλητός" και υμνητής του, ο κυρ-Νίκος Μπίστης.

Δεν ξεχνούν, όμως να μας πουν ότι το χρέος αυτό που διογκώνεται με την εγκληματικά τοκογλυφική δανειοδότηση της Ελλάδας από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης και ιδιαίτερα το μετατρεπόμενο σε διακρατικό/διευρωζωνικό τμήμα του, η Ελλάδα πρέπει να το αποπληρώσει εις το ακέραιο, γιατί - λένε - το πήρε στα πλαίσια της βοήθειας που ζήτησε η ίδια η χώρα μας!

Επιεικώς κρινόμενοι, πρέπει να πω ότι και οι δυό τους λένε ανοησίες. Η διακρατική "βοήθεια" των χωρών της ευρωζώνης προς την Ελλάδα, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια πραγματική και ουσιαστική βοήθεια των ευρωζωνιτών, αφ' ενός μεν, προς το, υπό κατάρρευση, χρηματοπιστωτικό τους σύστημα, δηλαδή ευρωμπατιροτραπεζοκρατία και αφ' ετέρου δε (και πολύ, μα πολύ περισσότερο) προς το ευρώ και την υπό αποδόμηση ευρωζώνη - παρά τις γκρίνιες, το πείσμα, την δογματική ξεροκεφαλιά, την εσωστρεφή εθνικιστική συμφεροντολογία και τις δεύτερες σκέψεις των Γερμανών, για την τύχη της ευρωζώνης.

Οι χώρες τις ευρωζώνης και η Ε.Κ.Τ. είτε τους αρέσει, είτε δεν τους αρέσει, δεν θα μπορέσουν να κεφαλαιοποιήσουν το τοκογλυφικό ελληνικό χρέος, το οποίο διογκώνουν και το μετατρέπουν σε μια όλο και μεγαλύτερη φούσκα. Και δεν θα μπορέσουν να το κεφαλαιοποιήσουν το χρέος αυτό, διότι, απλούστατα, δεν θα μπορέσουν να το εισπράξουν. Αυτήν την πικρή, γι' αυτούς, αλήθεια την αντιλαμβάνονται, όσο περνάει ο καιρός και γι' αυτό ορέγονται, να αρπάξουν την ελληνική δημόσια (αλλά και την ιδιωτική) περιουσία, προκειμένου, τουλάχιστον να εισπράξουν, ό,τι περισσότερο μπορούν από αυτό το διογκούμενο και υπό περαιτέρω έκρηξη διατελόν χρέος. Και γι' αυτόν τον λόγο οι δανειστές της χώρας μας (δημόσιοι και ιδιώτες) είναι διατεθειμένοι να επιβάλουν ένα μοντέρνο δουλοκτητικό καθεστώς, ένα δρακόντειο καθεστώς πεονίας στον δύσμοιρο ελληνικό πληθυσμό. Και αυτό πράττουν, άλλωστε. Και γι' αυτό, ούτε η νέα δανειακή σύμβαση πρέπει να υπογραφεί και ούτε ακόμα και μια "επιτυχία" του PSI θα αποδώσει.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος, όσο παραμένει πάνω από το 35% του ΑΕΠ της χώρας μας, δεν μπορεί, εντός ευρωζώνης, να εξυπηρετηθεί, αφού η χώρα δεν τυπώνει χρήμα, ασκώντας το δικαίωμα του seigniorage και όσο η Ε.Κ.Τ. δεν αναλαμβάνει την εξυπηρέτησή του, εκδίδοντας/τυπώνοντας αυτή χρήμα για την εξυπηρέτησή του.

Αυτή την απλή αλήθεια αρνούνται οι Σημίτης και Μπίστης να ομολογήσουν - αν και την γνωρίζουν (τουλάχιστον ο πρώτος. Για τον δεύτερο αυτό δεν είναι απόλυτα σίγουρο)...

Με λίγα, λόγια : Ο Κώστας Σημίτης και η εγκληματικά καταστροφική παρέα του έβαλαν την χώρα μέσα σε ένα τεράστιο κλίβανο γεμισμένο με σκατά και τώρα που αυτή πνίγεται μέσα σε αυτά, έρχονται και κάνουν τους έξυπνους!!!

Οι αρχαίοι μας πρόγονοι είχαν μια κατάλληλη έκφραση, για την περίσταση. Το "αιδώς Αργείοι".

Η έκφραση αυτή ταιριάζει, απολύτως στον Κώστα Σημίτη, την παρέα του και την μειωμένου - έως ανύπαρκτου - πατριωτισμού ελληνική "ευρωπαϊστική"/κοσμοπολίτικη ελίτ, που όταν ανέλαβε το 1996 την πλήρη διακυβέρνηση του τόπου στα χέρια της, οδήγησε το πλοίο "Ελλάς" στα βράχια και από εκεί το έχει εγκαταλείψει στην πορεία του προς την άβυσσο..."

Ο τροϊκανός συνταγματολόγος Ανδρέας Λοβέρδος, το μακελλειό (του γλυκού νερού) και το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας.

2012-01-25T15:00:00.009+02:00

Ο θλιβερός ... μακελλάρης (του γλυκού νερού) και ειδικός του τροϊκανού συνταγματικού δικαίου Ανδρέας Λοβέρδος, επί το έργον, εξηγεί το πως και γιατί ο ελληνικός λαός θα μακελλέψει την χώρα για χάρη του ΓΑΠ, το υψιπετές ... έργο του οποίου, ο πληθυσμός της χώρας θα το προστατεύσει. (Ε ρε, βρεγμένη σανίδα, που χρειάζεται αυτός ο απίθανος τύπος, ο οποίος, από την θέση του υπουργού, καλεί τον πληθυσμό της χώρας, σε στάση, απειλώντας με ... εμφύλιο πόλεμο)!

Το ευτύχημα είναι ότι ο εν λόγω εμετικός υμνητής του τροϊκανού (παρα)Συντάγματος θα βρεί πολύ λίγα κορόϊδα, για να περάσει την γραμμή του. Η αλήθεια είναι ότι, πάντοτε, υπάρχει η πιθανότητα να βρει κάποια κορόϊδα, για να κάνει έναν ντόρο. Αυτά, βέβαια, θα είναι ελάχιστα, αλλά, όπως φαίνεται, ο ψοφοδεής υποτακτικός παλαμακιστής και ανθυποξεσκονιστής της τρόϊκας των εκπροσώπων των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας μας, ο "έγκριτος συνταγματολόγος", ο αυθεντικός ερμηνευτής του Μνημονιακού νεοκατοχικού (παρα)Συντάγματος - το οποίο νομοτεχνικά ξεσκόνισε -, ο κυρ-Ανδρέας Λοβέρδος θα αρκεστεί, σε αυτά τα ελάχιστα κορόϊδα, προκειμένου να αναδειχθεί αρχηγός στο σοσιαλιστικό "Κόμμα του Μνημονίου", το οποίο, άλλωστε, ελπίζει να διευρύνει και με κάποιες αντιμνημονιακές δυνάμεις, που θέλει να εκφράσει ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης (αυτός, που, ως υπουργός του ΓΑΠ, δεν είχε διαβάσει το Μνημόνιο, γιατί - λέει - είχε άλλες δουλειές να κάνει!!!).

Το αστείο (και συνάμα, άκρως σοβαρό) είναι ότι αυτοί οι τύποι πιστεύουν ότι, με όλα αυτά, θα καταφέρουν να αποφύγουν την απαραίτητη - αλλά εντελώς ανεπιθύμητη γι' αυτούς - διαδικασία της λογοδοσίας, ενώπιον του ελληνικού λαού και της ελληνικής δικαιοσύνης, μια λογοδοσία την οποία χρωστούν, εις ολόκληρον, όλα τα μέλη της κυβερνήσεως του ΓΑΠ, που κάλεσε τους εκπροσώπους των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας και τους παρέδωσε τα κλειδιά της διακυβέρνησης του τόπου και του λαού του, υποτάσσοντάς τους στην μοντέρνα μεταναζιστική Κατοχή, που εγκαθιδρύθηκε με το αποικιοκρατικό Μνημόνιο της ντροπής του Μαΐου του 2010, το οποίο, τώρα, με το, υπό εξέλιξη, οπερεττικό PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση, που σχεδιάζουν να επακολουθήσει, οδηγεί την ελληνική κοινωνία στην υπαγωγή της σε ένα καθεστώς πεονίας, δια του οποίου επισημοποιείται η δήωση του τόπου, η λεηλασία του και η διαρπαγή του δημόσιου (αλλά και του ιδιωτικού) πλούτου της χώρας, προς χάρη των συμφερόντων των τοκογλυφικών δανειστών του ελληνικού δημοσίου, το οποίο οι τότε (και νυν) κυβερνώντες οδήγησαν στην ουσιαστική χρεωκοπία, την οποία, τώρα, οδεύουν να επισημοποιήσουν, δια της μετεξελίξεώς της, σε μια διαδικασία ελεγχόμενης πτώχευσης, κατά προτίμησιν, εντός ευρώ και προς χάρη της σωτηρίας αυτού του δολοφονικού νομίσματος και της θεσμικά χαοτικής και υπό αποδόμηση, ευρισκόμενης ευρωζώνης.

Ελπίζουν, λοιπόν, ο κυρ-Ανδρέας, ο κυρ-Μιχάλης, η κυρά-Άννα, ο κυρ-Καρχιμάκης, η κυρά-Λούκα (που διάβασε το Μνημόνιο μόνον τρεις ώρες, αν και ήταν υπουργός Οικονομίας) και όλο αυτό το κακό συναπάντημα, ότι θα ξεφύγουν από την μήνι του πληθυσμού της χώρας και από την λογοδοσία ενώπιον της δικαιοσύνης.

Η ελπίδα τους δεν είναι φρούδα. Φοβάμαι ότι και αυτή την φορά, θα αποφύγουν κάθε ουσιαστική λογοδοσία, μέσα από κάποια ανούσια και αλυσιτελή ανάληψη "πολιτικών ευθυνών", που θα οδηγεί, σε ένα επιδερμικό "Μας συγχωρείτε, κάναμε λάθος". (Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να καταλογισθούν οι πολιτικές ευθύνες. Προφανώς και πρέπει να καταλογισθούν. Αρκεί να υπάρξουν και οι δέουσες πολιτικές ποινές, οι οποίες είναι προφανείς και συνάδουν με τον πολιτικό αφανισμό, με την πλήρη πολιτική εξαφάνιση όλου αυτού του εσμού, που κυβέρνησε τον τόπο, κατά την διάρκεια αυτής της ολοκληρωτικά καταστροφικής διετίας της διακυβέρνησης του τόπου από τον στρατηγικά, μοιραίο, ανίκανο και ευήθη, αλλά, παράλληλα, τακτικά, επαρκώς ικανό δολοπλόκο ΓΑΠ και τον ψοφοδεή εσμό των υπουργών του και των παρατρεχάμενών τους).

Αλλά, όσον και αν οι ελπίδες τους είναι βάσιμες, η τωρινή εποχή είναι εντελώς διαφορετική από κάθε άλλη που υπήρξε στο παρελθόν. Η χώρα υπέστη μια βαριά, μια συντριπτική στρατηγική ήττα, η οποία ξεκίνησε με την είσοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη το 2002 και ολοκληρώθηκε με την ουσιαστική της χρεωκοπία το 2010, οδηγώντας τον ελληνικό πληθυσμό στην εξαθλίωση και στην πείνα. Αυτή η αμείλικτη πραγματικότητα, με κάνει να ελπίζω ότι, αυτή την φορά, όλος αυτός ο εσμός δεν θα ξεπεράσει, αβρόχοις ποσί, την παρούσα δήωση, λεηλασία και καταστροφή, τις οποίες υφίσταται ο τόπος και ο πληθυσμός, που τον κατοικεί. Είναι πολύ δύσκολο, ο πενόμενος και διαρκώς φτωχοποιούμενος ελληνικός πληθυσμός να αποδεχθεί την πλήρη ατιμωρησία όλων τους. Όσο και αν οι ελπίδες αυτού του άθλιου πολιτικού προσωπικού, που εξυπηρέτησε συνειδητά αλλότρια συμφέροντα (και ζητεί, τώρα, δια του υπουργού Δικαιοσύνης Μιλτιάδη Παπαϊωάννου, τις κεφαλές των οικονομικών εισαγγελέων Πεπόνη και Μουζακίτη, επί πίνακι), δεν είναι αβάσιμες.

Και η πρώτιστη και κυριότατη κατηγορία, που επικρέμαται εις βάρος του πανικόβλητου συνταγματολόγου των τροϊκανών Ανδρέα Λοβέρδου, καθώς και όλων των υπολοίπων μελών του υπουργικού συμβουλίου του ΓΑΠ είναι αυτή της εσχάτης προδοσίας.

Αυτό ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος το γνωρίζει, ως εκ της ειδικότητός του, πολύ καλά. Μα πάρα πολύ καλά.

Και αν ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης μπορεί να ψελλίζει ότι δεν διάβασε το κατοχικό Μνημόνιο της ντροπής, ο Ανδρέας Λοβέρδος, ο συνταγματολόγος μας, δεν μπορεί να προβάλει αυτόν τον ισχυρισμό, διότι συνδιαμόρφωσε, μαζί με τον Βαγγέλη Βενιζέλο, το Μνημόνιο της ντροπής, δίδοντας στο κείμενό του το νομοτεχνικό του OK και την "επιστημονική" τεκμηρίωση, για την νομική και την συνταγματική του επάρκεια και αρτιότητα.

Ας δούμε, τώρα και ένα πρόσφατο κείμενό μου, σχετικά με τα καμώματα του μακελλάρη (των θεσμών) συνταγματολόγου μας :

"Τι πάει να πει ότι θα γίνει μακελλειό, εάν "προσβληθεί" ο ευήθης και δολοπλόκος ΓΑΠ, κύριε Ανδρέα Λοβέρδε;

Πως τα λες έτσι και δεν κοκκινίζεις, έστω και ελάχιστα, από ντροπή, κύριε συνταγματολόγε μου;

Σιγά τα ωά!

Δεν θα αποφύγει την διαδικασία του "λόγον διδόναι" ο ΓΑΠ, αγαπητέ κύριε αρχιλοχία/αρβυλοφύλακα των συντακτών του κατοχικού Μνημονίου.

Δεν θα την αποφύγει αυτήν την διαδικασία ο αρχηγός σου, όσο και αν τον γλύφεις προκειμένου να σε στηρίξει στην προσπάθειά σου να γίνεις χαλίφης στην θέση του χαλίφη και όσο και αν δεν σου αρέσει η έναρξη της διαδικασίας της πολιτικής και - κυρίως - της ποινικής λογοδοσίας, που περιμένει τον μοιραία ανίκανο ΓΑΠ.

Ο λόγος για τον οποίον δεν σου αρέσει αυτή η έναρξη της διαδικασίας του "λόγον διδόναι", για τον αρχηγό σου, κύριε Ανδρέα μου, είναι πλήρως κατανοητός, αφού έχει και μια σημαντική και ουσιαστική προσωπική διάσταση, που σε αφορά.

Ξέρεις, για ποιό πράγμα μιλώ - και μάλιστα το ξέρεις πολύ καλά.

Και για να μην μιλάμε με γρίφους :

Υπήρξες ένας από τους ανθυποξεσκονιστές του τελικού κειμένου του κατοχικού Μνημονίου τον Μάϊο του 2010, αφού και εσύ και ο Βαγγέλης ο Βενιζέλος, δώσατε το τελικό OK, ως προς την νομοτεχνική"αρτιότητά" του και την "συμβατότητά" του, με το ισχύον ελληνικό Σύνταγμα.

Αυτή η απίστευτη αθλιότητα, που διέπραξες, εις βάρος του τόπου και του πληθυσμού, που κατοικεί αυτόν τον τόπο, αγαπητέ κύριε καθηγητά (και η οποία παραμένει άγνωστη στο ευρύ κοινό), θα σε κυνηγά δια βίου και θα αποτελεί μια τεράστια μελανή κηλίδα, ένα αναλόγου μεγέθους ανεξίτηλο στίγμα στον "επιστημονικό" σου βίο.

(Γι' αυτό, άλλωστε και ξιφουλκείς υπέρ του κατοχικού Μνημονίου και υπέρ των συμφερόντων των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας, με τόση μανία και με τόση συνέπεια, ονειρευόμενος να ηγηθείς και του "κόμματος του Μνημονίου").

Όμως, καλώς πράττεις και ανησυχείς. (Τι ανησυχείς, δηλαδή! Να ήταν μόνον αυτό! Εδώ, σε έχουν ζώσει τα φίδια!) Και καλά κάνεις και ανησυχείς, διότι γνωρίζεις αυτό που δεν γνωρίζει ο πολύς κόσμος.

Ότι δηλαδή, η έναρξη της διαδικασίας του ποινικού σκέλους της λογοδοσίας του ΓΑΠ, δεν θα σταματήσει σε αυτόν, αλλά μπορεί να φθάσει και σε σένα, αυτοπροσώπως, αφού, κάλλιστα, μπορεί (και πρέπει) να κληθείς να "δώσεις εξηγήσεις", ή και να απολογηθείς, για τα πεπραγμένα σου.

Άσε, λοιπόν, αγαπητέ κύριε καθηγητά, τους α-νοητούς βερμπαλισμούς, περί μακελλειού και κοίταξε να ετοιμάσεις την δικαστική άμυνά σου. Θα σου ήταν πολύ χρησιμότερο κάτι τέτοιο.

Εκτός, εάν οι βερμπαλισμοί, αυτού του είδους, εντάσσονται μέσα στα πλαίσια μιας, ήδη, συγκροτούμενης υπερασπιστικής του εαυτού σου γραμμής. Μια τέτοια υπερασπιστική τακτική των πεπραγμένων σου, αγαπητέ κύριε καθηγητά, φυσικά, ουδόλως θα με εξέπλητε. Αλλά μια τέτοια γραμμή, για να περάσει στον πολύν κόσμο, πρέπει να μπορεί να βρει ένα κάποιο ευμεγέθες κοινό, το οποίο να τείνει ευήκοον ους σε τέτοιου είδους ισχυρισμούς, διαφορετικά, θα καταποντισθεί μέσα στην κοινωνική χλεύη και στις κατάρες των ανθρώπων στους οποίους υποτίθεται ότι απευθύνεται.

[Δείτε στο μπλογκ μου και το θέμα : "Ο ΓΑΠ και τα μέλη της κυβέρνησής του ενώπιον της κατηγορίας για εσχάτη προδοσία. (Από κοντά και ο Όλι Ρεν). Πλησιάζει η ώρα του «λόγον διδόναι»" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2012/01/gap-and-olli-rehn-behind-bars-for-logon.html ].

Βέβαια, η ουσία της όλης υπόθεσης δεν βρίσκεται στο να πάτε όλοι φυλακή, με την κατηγορία της "εσχάτης προδοσίας", ή/και όποιες άλλες, τυχόν, σας απαγγελθούν.

Δεν είναι η καταδίκη αθώων αυτή που (τουλάχιστον εμέ) ενδιαφέρει.

Αυτό που (με) ενδιαφέρει είναι η εισαγωγή σας, σε αυτήν την εξαντλητική διαδικασία του "λόγον διδόναι", την οποία χρωστάτε στον ατυχή ελληνικό πληθυσμό και στον πλήρη απολογισμό των πεπραγμένων σας, από την θέση των κατηγορουμένων, αφού αποχρώσες ενδείξεις τελέσεως αδικημάτων, εκ μέρους σας, υπάρχουν και ως εκ τούτου, η προσαγωγή σας στο εδώλιο των κατηγορουμένων είναι απολύτως νόμιμη και φυσιολογική.

Και αν, τελικά, καταφέρετε να αποδείξετε ότι δεν διαπράξατε, εκ δόλου, τα όποια αδικήματα, για τα οποία θα κληθείτε να δώσετε λόγο, καλώς να αθωωθείτε. Ουδείς - και πάντως όχι εγώ - επιθυμεί να πάνε αθώοι στην φυλακή.

(Αν και φοβούμαι ότι θα την βγάλετε καθαρή, κύριε καθηγητά. Απλώς, ελπίζω ότι, τώρα, αυτό θα είναι πολύ πιο δύσκολο, από ό,τι ήταν στο παρελθόν, αφού τώρα η ελληνική κοινωνία αιμάσσει, εξ αιτίας των πράξεών σας - και των δικών σου πράξεων προσωπικά, αγαπητέ κύριε καθηγητά μου - και δεν θα καταπιεί, τόσο εύκολα οποιαδήποτε προσπάθεια αποφυγής της απαραίτητης και καθαρτήριας λογοδοσίας σας).

Άντε και καλά ξεμπερδέματα..."

(Σχόλιά μου http://kafeneio-gr.blogspot.com/2012/01/blog-post_4750.html?showComment=1327239581183#c1365306134544291757 και http://kafeneio-gr.blogspot.com/2012/01/blog-post_4750.html?showComment=1327239703106#c6874268448653410313 της 22/1/2012 στο άρθρο, που δημοσιεύτηκε στο "ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ", με τίτλο : "Α. Λοβέρδος : Θα γίνει μακελλειό, αν πειράξουν τον Γιώργο Παπανδρέου" ).

Ο ΓΑΠ και τα μέλη της κυβέρνησής του ενώπιον της κατηγορίας για εσχάτη προδοσία. (Από κοντά και ο Όλι Ρεν). Πλησιάζει η ώρα του «λόγον διδόναι».

2012-01-21T20:36:00.008+02:00

10/2009 - 6/2010 : Οι αποδόσεις των ελληνικών κρατικών ομολόγων. Οι ΓΑΠ και Παπακωνσταντίνου εκτίναξαν το κόστος δανεισμού της Ελλάδας στα ύψη, οδηγώντας την στην πλήρη χρεωκοπία, μέσα σε ένα εξάμηνο! Ιδιαίτερα καταστροφική υπήρξε η διόγκωση του ελληνικού δημόσιου ελλείμματος στο 15,6% του ΑΕΠ τον Μάρτιο του 2010, οπότε και οι "αγορές" διέκοψαν την δανειοδότηση της χώρας. Για τον λόγο αυτόν, πρέπει οι ΓΑΠ, Παπακωνσταντίνου, τα μέλη της τότε κυβέρνησης, που οδήγησε την Ελλάδα και τον πληθυσμό της στην παρούσα μοντέρνα μεταναζιστική Κατοχή, αλλά και ο Όλι Ρεν και άλλοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, οι οποίοι συνήργησαν στο έγκλημα της εσχάτης προδοσίας, το οποίο πρέπει, ενδελεχώς, να διερευνηθεί, να κληθούν και να δώσουν λόγο, για τις πράξεις τους. Και όσοι, εξ αυτών κριθούν ένοχοι, εννοείται ότι πρέπει να πάνε στην φυλακή...

Το αίτημα του οικονομικού εισαγγελέα κ. Γρηγόρη Πεπόνη, για παραπομπή στην Βουλή της υπόθεσης της παραποίησης των στατιστικών στοιχείων της χώρας τον Απρίλιο του 2010, με πρώτον ύποπτο τον πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, λόγω της εμπλοκής του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου και του τότε υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου, ξεκινάει την διαδικασία του "λόγον διδόναι", για τον ευήθη δολοπλόκο ΓΑΠ και τον ανίκανο, εκ Κοζάνης καταγόμενο, κηπουρό του.

Για την διαδικασία της λογοδοσίας και των δύο αυτών μοιραίων, για τον τόπο, προσώπων έκανα ήδη λόγο εδώ και πολύν καιρό στο παρόν μπλογκ (και όχι μόνο σ' αυτό). Πρώτ' απ' όλα στην θυελλώδη αρθρογραφία μου, για τους φον Φούφουτους.

[Δείτε τα σχολιαστικά άρθρα μου στο απογοητευτικό άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα, με τίτλο "Φον Φούφουτοι ή κατσαπλιάδες", με την σειρά : "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες. (Μια απάντηση σε ένα υμνητικό - για την τρόϊκα των μοντέρνων κατακτητών - άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες. (2) - Συνέχεια της απάντησής μου στο υμνητικό, για την τρόϊκα των μοντέρνων κατακτητών, άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/2-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (3) – Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας δεν ήταν αναπόφευκτη. Συνέχεια της απάντησής μου στο υμνητικό, για την τρόϊκα των μοντέρνων κατακτητών, άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/3-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (4). Η μοντέρνα μεταναζιστική Κατοχή δεν ήταν αναγκαία και το Μνημόνιο δεν ήταν αναπόφευκτο. (Μια ανταπάντηση στον κ. Χαρίδημο Τσούκα)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/4-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (5) – Όλοι ήσαν πανικόβλητοι(και ο ΓΑΠ και οι δανειστές του). Συνέχεια της ανταπάντησης στον κ. Χαρίδημου Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/5-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (6). - Τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ και της ευρωζώνης στρατεύθηκε να υπηρετήσει ο ΓΑΠ (Συνέχεια της απάντησης στον κ. Χαρίδημο Τσούκα)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/08/6-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (7). Πρόβλημα εσόδων είναι το ελληνικό δημοσιονομικό πρόβλημα (Συνέχεια της απάντησης στον κ. Χαρίδημο Τσούκα" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/09/7-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (8). Στην υιοθέτηση του ευρώ βρίσκονται οι αιτίες του προβλήματος του ελληνικού δημόσιου χρέους (Συνέχεια της απάντησης στον κ. Χαρίδημο Τσούκα)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/09/8-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (9) Η πολιτική και οικονομική ενοποίηση της Ευρωζώνης, ή η έξοδος από αυτήν θα λύσει το ελληνικό πρόβλημα (Συνέχεια της απάντησης στον κ. Χαρίδημο Τσούκα)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/09/9-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (10). Η ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ, με την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, εξαπάτησε τον πληθυσμό, διαφημίζοντάς του μια ανύπαρκτη ασφάλεια. (Συνέχεια της απάντησης στον κ. Χαρίδημο Τσούκα)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/09/10-haridimos-tsoukas.html και "Ούτε Φον Φούφουτοι, ούτε κατσαπλιάδες (11). Υπεύθυνη για όλα είναι η ελίτ του τόπου και όχι ο ελληνικός πληθυσμός. (Μια απάντηση κομμένη από την λογοκρισία του κ. Χαρίδημου Τσούκα)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/09/11-haridimos-tsoukas.html ].

Δείτε, επίσης και τα θέματα : "ΓΑΠ και Γιώργος Παπακωνσταντίνου : Το δίδυμο της καταστροφής, που θα κληθεί για το απαραίτητο «λόγον διδόναι». (Μια λογοκριμένη απάντηση στον κ. Χαρίδημο Τσούκα)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/09/logon-didonai.html και "Από την εφημερίδα "die Zeit", στο περιοδικό "Stern" : Ο ΓΑΠ ομολογεί, urbi et orbi, την προσωπική επιλογή του για την υπεράσπιση των συμφερόντων της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής ελίτ" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2011/03/die-zeit-stern-urbi-et-orbi.html ].

Η ουσία της υπόθεσης βρίσκεται στο γεγονός ότι η κυβέρνηση του ΓΑΠ δύο φορές παραποίησε τα στοιχεία του ελλείμματος του ελληνικού κράτους.

Την πρώτη φορά, με το φούσκωμα του ελληνικού δημόσιου ελλείμματος από το 10% στο 12,7% του ΑΕΠ. Αυτήν την διόγκωση του ελλείμματος την έκανε τον Οκτώβριο του 2009, αμέσως μόλις ανέλαβε την εξουσία από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, προκειμένου να προβεί σε μια δυσφήμιση του έργου της και για να εκδικηθεί την απογραφή του Γιώργου Αλογοσκούφη το 2004, με αποτέλεσμα να οδηγήσει στην έναρξη της ελληνικής κρίσης χρέους, που μετεξελίχθηκε, μέσα σε έξι μήνες, σε ανοικτή χρεωκοπία του ελληνικού κράτους και η οποία, με την βλακώδη βοήθεια του Jean-Claude Trichet και του κυβερνητικού συνασπισμού της Angela Merkel, μετετράπη στην παρούσα και εξελισσόμενη κρίση του ευρωπαϊκού δημόσιου χρέους. Αυτή η ευθύνη των ΓΑΠ και Παπακωνσταντίνου έχει καταγραφεί επισήμως, σε πόρισμα των ευρωζωνιτών [δείτε στο μπλογκ μου το θέμα : "Laus Stultitiae. Η Comission, με έναν αφοπλιστικό "Μωρίας έπαινο", χρεώνει στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου (και στον ΓΑΠ) την καταλυτική ευθύνη για την άνοδο των spreads των ελληνικών κρατικών ομολόγων" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/12/laus-stultitiae-%CE%B7-comission-%CE%BC%CE%B5-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD.html ].

Την δεύτερη φορά, τον Μάρτιο του 2010, με την άνευ όρων παράδοση της χώρας στον γερμανικό κυβερνητικό συνασπισμό και στά όργανα της Eurostat, που εφάρμοσαν στατιστικές μεθόδους, που δεν έχουν υιοθετηθεί από άλλες χώρες και που οδήγησαν στην παραπέρα διόγκωση του ελληνικού δημόσιου ελλείμματος από το 12,7% του ΑΕΠ στο 15,6%, με προφανή σκοπό να οδηγηθεί η Ελλάδα στην πλήρη χρεωκοπία και στην ένταξή της στον μόλις σχηματισθέντα "Μηχανισμό Στήριξης της ελληνικής οικονομίας", ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν (και είναι) Μηχανισμός Στήριξης του σαθρού χρηματοπιστωτικού συστήματος της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας. Στο στάδιο αυτό, όπως λέει η κ. Ζωή Γεωργαντά, η οποία αποκάλυψε αυτή την συνωμοσία κατά της χώρας, ενεπλάκη και ο διαβόητος Olli Rehn, ο οποίος διαρκώς τηλεφωνούσε για το κουκούλωμα της υπόθεσης και φυσικά θα πρέπει να κληθεί από την Δικαιοσύνη να δώσει λόγο για τις πράξεις του, μαζί με άλλους Ευρωπαίους αξιωματούχους (Angela Merkel, Wolfgang Schaueble, Nicolas Sarkozy κ.α.), οι οποίοι, σε πρώτη φάση πρέπει να κληθούν, ως μάρτυρες, παρά την ασυλία που τους καλύπτει (και για όσο τους καλύπτει).

Η προσπάθεια αυτή απέδωσε καρπούς και η χώρα οδηγήθηκε, ασμένως, στην χρεωκοπία και στην σύστοιχη αδυναμία δανεισμού. Για να έλθει τώρα και η οδυνηρή, αλλά παράλληλα απαραίτητη, διαδικασία του απολογισμού και του καταλογισμού των ευθυνών και των ποινών.

Επειδή, όμως, η τιμωρία δεν πρέπει να καταπίπτει σε ανθρωποφαγία και η μεγαλοψυχία δεν πρέπει να μετασχηματίζεται σε ατιμωρισία, ας δούμε, παρακάτω, ένα πρόσφατο κείμενό μου, γύρω από το θέμα των πολιτικών και των ποινικών ευθυνών του μοιραίου ΓΑΠ :

"Είναι προφανές ότι ο ΓΑΠ είναι για λύπηση. Ο κ. Μιχάλης Ιγνατίου έχει απόλυτο δίκιο σε αυτήν την διαπίστωση.

Επίσης, σωστό είναι ότι, αυτόν, που είναι στο πάτωμα, δεν έχει καμμία αξία το να τον ποδοπατήσεις, όπως κάνουν τώρα, με τον ΓΑΠ και την οικογένειά του, πολλοί που, επί της παντοδυναμίας του, σκίζονταν στο να του γίνουν αρεστοί.

[Μπορείτε, εφ' όσον το επιθυμείτε, να δείτε στο μπλογκ μου και το σχετικό θέμα : “Από το "Νίκο, grow up!", στο "Ρέα, grow up!" (Το ad hominem γλυκανάλατο "ψυχογράφημα" στον κ. Νίκο Παπανδρέου και μια απάντηση στην κ. Ρέα Βιτάλη)” http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2012/01/grow-up-grow-up-ad-hominem.html , για να γίνει αντιληπτό αυτό που γράφω].

Όλα αυτά, βέβαια, δεν σημαίνουν ότι δεν πρέπει να δώσει λόγο, για τα συντρίμμια, που αφήνει πίσω του.

Κάθε άλλο...

Το να δώσει λόγο ο ΓΑΠ είναι ένα, εκ των ων, ουκ άνευ.

Η γενναιότητα, απέναντι στον πεσμένο αντίπαλο, δεν σημαίνει ότι παραγράφονται τα ανομήματά του.

Αυτό που δεν είναι ωραίο, ως θέαμα, είναι η πολιτική ανθρωποφαγία, που αναπτύσσεται σε τέτοιες καταστάσεις, όπως αυτή στην οποία ευρίσκεται, τώρα ο ΓΑΠ, ο οποίος είναι, εν αποδρομή.

Και το χειρότερο είναι ότι, σε αυτήν την ανθρωποφαγία, επιδίδονται, ως επί το πολύ, οι "δικοί" του, άνθρωποι.

Όλοι μας μπορούμε να δούμε το πανάθλιο επίπεδο, στο οποίο έχουν πέσει οι πασόκοι, οι οποίοι, μέχρι την άνοιξη, που μας πέρασε, έπιναν νερό στο όνομα του ΓΑΠ και προσπαθούσαν να μας πείσουν όλους ότι ο εν λόγω κύριος πρωτοπορούσε σε ένα τεράστιο ... εκσυγχρονιστικό έργο, σε μια δέσμη ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων, την ώρα που ο πρώην πρωθυπουργός δεν έκανε τίποτε περισσότερο, από το μεταρρυθμίσει και να εκσυγχρονίσει το περιεχόμενο των ... πορτοφολίων του ελληνικού πληθυσμού - και κυρίως των περισσότερο αδύναμων τμημάτων αυτού του πληθυσμού (συνταξιούχων, μισθωτών, ανέργων, ημιαπασχολούμενων, νέων ηλικιακά εργαζομένων, μικρών και μεσαίων επιχειρηματιών), συμμετέχοντας αυτοί οι ίδιοι, ως στελεχιακό δυναμικό της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ, σε αυτό το καταστροφικό, για τον τόπο, έργο του πρώην πρωθυπουργού, εκτελώντας τις εντολές του (οι οποίες ήσαν εντολές των αυθεντών όλων τους, δηλαδή των τροϊκανών εκπροσώπων των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας και της διεθνούς μπατιροτραπεζοκρατίας) και υπερβάλλοντας, πολλές φορές, ως προς τον επιδεικνυόμενο ζήλο, για την εφαρμογή των εντολών των μοντέρνων ξένων κατακτητών.

Ποιός μπορεί να τους ξεχάσει, όταν επεδείκνυαν αυτόν τον υπερβάλλοντα ζήλο; Ουδείς. Πως είναι, άλλωστε, δυνατόν να ξεχαστούν τα έργα όλων τους, τα οποία, άλλωστε, συνεχίζουν ακάθεκτοι και στην κυβέρνηση του εκπροσώπου της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας Λουκά Παπαδήμου;

Και δεν είναι μόνον τα πασοκικά κυβερνητικά στελέχη, δηλαδή οι Ανδρέας Λοβέρδος, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, Άννα Διαμαντοπούλου, Βαγγέλης Βενιζέλος, Χρήστος Παπουτσής - αλλά και τα νεο-παλαιά φυντάνια π.χ. ο αχαρακτήριστος Τάσος Γιαννίτσης, ο πρώην νομικός σύμβουλος του ΓΑΠ Γιώργος Σταυρόπουλος (ο οποίος, παράτησε - λέει - την δικαστική έδρα του Σ.τ.Ε., για να "βοηθήσει" τον ΓΑΠ στο έργο του της συνταγματικής αναθεώρησης - κατά τις επιταγές των κατοχικών δανειστών, βεβαίως-βεβαίως, οπότε καταλαβαίνει κάποιος και το πως το Σ.τ.Ε. γνωμάτευσε ότι το κατοχικό Μνημόνιο είναι ... συνταγματικό) -, ο τροϊκανότερος των τροϊκανών Γιώργος Παγουλάτος, ο οποίος έχει συγγράψει ύμνους υπέρ του Μνημονίου - που υπέγραψαν, οδηγώντας την Ελλάδα στην διάλυση, οι ΓΑΠ και Παπακωνσταντίνου - στην (αν)επίσημη "Εφημερίδα της Κυβερνήσεως" των κατοχικών εκπροσώπων των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας, κ. α.

Είναι και το σύνολο του στελεχειακού δυναμικού του ΠΑΣΟΚ, που πλαισίωσε τον κρατικό μηχανισμό και εφάρμοσε, με περισσό ζήλο, τις - υπαγορευόμενες και κατευθυνόμενες από τις μοντέρνες μεταναζιστικές κατοχικές δυνάμεις των τοκογλυφούντων δανειστών και της γερμανικής ελίτ - πολιτικές του μοιραίου ΓΑΠ.

Τώρα, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι λοιδωρούν τον ΓΑΠ και θέλουν την κεφαλή του, επί πίνακι, για να αποπροσανατολίσουν τον ελληνικό πληθυσμό και να αποφύγουν να δώσουν λόγο, για τις δικές τους βαρύτατες ευθύνες.

Ελπίζω ότι δεν θα τα καταφέρουν. Και το κλίμα στην κοινωνία είναι τέτοιο και τόσο βαρύ, για όλους τους, που φαίνεται ότι δεν θα αποφύγουν να πιούν το πικρό ποτήριο της λογοδοσίας στον ελληνικό πληθυσμό, για την ανήκεστο βλάβη, που προξένησαν στο σύνολο, σχεδόν, των κατοίκων της χώρας.

(Αν και ποτέ δεν μπορεί κάποιος να πει "ποτέ", τώρα τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, για όλους τους)...

Έχει διαμορφωθεί μια εσφαλμένη αντίληψη, ότι ο οίκτος, για τον πεσμένο στο έδαφος πολιτικό αντίπαλο, ταυτίζεται με την πολιτική και την ποινική του ατιμωρησία.

Λάθος. Και μάλιστα, βαρύτατο λάθος.

Ο οίκτος, για τον, ευρισκόμενο εν αποδρομή, ΓΑΠ ουδόλως ταυτίζεται με οποιαδήποτε μορφή ατιμωρησίας του.

Όσον αφορά το σκέλος της πολιτικής τιμωρίας του, αυτή πρέπει να εξαντλείται στην πλήρη αποδοκιμασία του από το εκλογικό σώμα, το οποίο είναι αρμόδιο να τον κρίνει και να τον στείλει στο σπίτι του (όπου κι' αν ευρίσκεται αυτό - εντός ή εκτός της χώρας μας).

Από εκεί και πέρα, το να τον κτυπούν αυτοί που τον έγλυφαν, κατά την εποχή της παντοδυναμίας του, ή εκείνοι που τον αβαντάριζαν και συμμετείχαν, ως πρωτοπαλλήκαρα, σε όσα έκανε, ή αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν την πολιτική του, για να γεμίσουν τις τσέπες τους, ή εκείνοι, οι οποίοι έκαναν το κορόϊδο και δεν έλεγαν κουβέντα, για την αφαιμακτική του πολιτική, αποτελεί μια αίσχιστη μορφή θρασύδειλης ανθρωποφαγίας, η οποία είναι όχι μόνον αποδοκιμαστέα, αλλά και εντελώς αποκρουστική.

Και απέναντι σε αυτούς τους τύπους ανθρώπων, που εμφιλοχωρούν στην εντελώς άθλια, ανίκανη και πανικόβλητη ελίτ του τόπου μας, αλλά και στις κομματικές οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ, ο ΓΑΠ είναι άξιος υπεράσπισης.

(Φαντάζεσθε, δηλαδή, τον Γιάννη Πρετεντέρη, ή τον Μανώλη Καψή, ή την Κάτια Μακρή να ζητούν την κεφαλή του ΓΑΠ, επί πίνακι; Πως σας φαίνεται να δείτε, εκτός από τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, που ήδη το έπραξε, να πράττουν το ίδιο και οι υπόλοιποι από τα στελέχη της κυβέρνησής του; Σας πληροφορώ ότι κάποιοι από αυτούς αρχίζουν να το κάνουν. Και κάποιοι άλλοι είναι στην διαδικασία, για να αρχίσουν να το κάνουν και θα το κάνουν σύντομα. Απέναντι σε αυτούς, ο ΓΑΠ είναι άξιος υπεράσπισης).

Αλλά - εάν απέναντι σε αυτόν τον εσμό των ανθρωποφάγων, ο ΓΑΠ είναι άξιος υπεράσπισης -, όμως, ουδόλως άξιος υπεράσπισης είναι, απέναντι στον απλό κόσμο, είτε αυτός τον ψήφισε στις βουλευτικές εκλογές της 4/10/2009, είτε όχι, τον οποίο απλό κόσμο καταπρόδωσε και καταλήστευσε, για χάρη των συμφερόντων της μπατιροτραπεζοκρατίας, των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας και για χάρη της σωτηρίας της, θεσμικά, χαοτικής ευρωζώνης και του δολοφονικού ευρώ, εις βάρος των συμφερόντων του ελληνικού πληθυσμού και της χώρας.

Όσον αφορά το ποινικό σκέλος των εγκλημάτων, που διέπραξε, αυτό πρέπει να διερευνηθεί σε βάθος και με άρση, αναδρομικά, κάθε παραγραφής και για τον ίδιο και για τους συνένοχους των πράξεών του, είτε αυτοί είναι πολιτικά στελέχη της κυβέρνησής του, είτε όχι.

Αυτή η άρση της ποινικής παραγραφής πρέπει να γίνει με συντακτική πράξη και να ανατρέχει αναδρομικά από το 1996 και μετά, περιλαμβάνοντας όλη την πολιτική περίοδο από την εποχή του καταστροφέα του τόπου του Κώστα Σημίτη, έως τώρα και να συμπεριλαμβάνει και όσους εντόπιους και ξένους παράγοντες της πολιτικής, ή της οικονομικής ζωής, ή σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων, ή εντός διεθνών θεσμών, συνέπραξαν, ή καθοδήγησαν τον ΓΑΠ στο καταστροφικό του έργο και στις κολάσιμες ποινικά πράξεις του (κυριότερη των οποίων είναι εκείνη η δέσμη των πράξεών του, η οποία μπορεί να στοιχειοθετήσει την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και οι όποιες άλλες κατηγορίες στοιχειοθετηθούν είναι ασήμαντες - κάθε άλλο), οι οποίες πρέπει να διερευνηθούν εξαντλητικά από ένα ειδικό δικαστήριο (που δεν πρέπει να σχετίζεται με την Βουλή και τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες), το οποίο πρέπει να συγκροτηθεί από τακτικούς και λαϊκούς δικαστές και αυτό να γίνει με την ίδια συντακτική πράξη, για την οποία έκανα λόγο παραπάνω και η οποία θα καταργεί τον ήδη ισχύοντα νόμο περί ευθύνης υπουργών.

Και εφ' όσον, οι κατηγορίες στοιχειοθετηθούν, η όποια ποινή επιβληθεί στον ΓΑΠ και σε όσους κατηγορηθούν και καταδικασθούν, μαζύ του (αφού ληφθούν υπόψη όλες οι τυχούσες επιβρυντικές, ή ελαφρυντικές περιστάσεις), πρέπει να εκτελεσθεί, όπως αυτή η ποινή θα έχει επιβληθεί.

Μέχρι το τέλος..."

(Σχόλιά μου http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/01/blog-post_7125.html?showComment=1326025827968#c927814535217893865 και http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/01/blog-post_7125.html?showComment=1326052847289#c8957507290052677716 της 8/1/2012 και http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/01/blog-post_7125.html?showComment=1326107838099#c8432120411606622286 και http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/01/blog-post_7125.html?showComment=1326108027681#c4628466543600847086 της 9/1/2012 στο άρθρο του κ. Μιχάλη Ιγνατίου, που αναρτήθηκε στο μπλογκ «ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ», με τίτλο : «Ο Γιώργος Παπανδρέου θα φύγει από την Ελλάδα» http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/01/blog-post_7125.html ).

Η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ θα αποφύγει τις εκλογές, εάν καταφέρει να μην διασπαστεί. (Το κωμικοτραγικό PSI, ο πόλεμος ΓΑΠ - Ψυχάρη και η Εθνική Τράπεζα).

2012-01-15T22:41:00.007+02:00

7-8/1/2012 "ΤΟ ΒΗΜΑ" : Όλη την σαπίλα του πολιτικοοικονομικού συστήματος έβγαλε στην φόρα η κόντρα ΓΑΠ - Σταύρου Ψυχάρη. Οι "λεβέντες" του ΠΑΣΟΚ μπορεί να οδηγήσουν στην αποστρατεία τον στρατηγικά ευήθη, αλλά - από τακτική άποψη - ικανό δολοπλόκο ΓΑΠ, όμως τις βουλευτικές εκλογές θα προσπαθήσουν να τις αποφύγουν, εξαντλώντας τον βίο της παρούσας Βουλής, ελπίζοντας σε ένα θαύμα. Βασική προϋπόθεση, για την επιτυχία του εγχειρήματος, είναι η αποφυγή της διάσπασης της ηγετικής ελίτ του κόμματος. Αυτή η προϋπόθεση, όμως, δεν είναι δεδομένη...

Το παρακάτω δημοσίευμα που ακολουθεί, είναι μια συρραφή κειμένων μου, που γράφτηκαν ανάμεσα στις 3/1/2012 και τις 14/1/2012, με σκοπό την "αποκρυπτογράφηση" των πραγματικών προθέσεων του ΓΑΠ και της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, αλλά και του λοιπού στελεχειακού δυναμικού του κόμματος, που του έχει απομείνει πιστό, μέσα σε αυτές τις συνθήκες που το έχουν οδηγήσει στην αποψίλωσή του από μέλη και οπαδούς, καταδεικνύοντας την επικείμενη εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ, η οποία, υπό προϋποθέσεις, μπορεί - και πολλά στοιχεία της τρέχουσας πολιτικοκοινωνικής πραγματικότητας δείχνουν ότι τείνει - να μετασχηματισθεί σε πλήρη εκλογική κατάρρευση.

Οι προθέσεις αυτής της ηγετικής ομάδας είναι, για μένα, σαφείς και το έχω ήδη γράψει στο πρωτοχρονιάτικό δημοσίευμά μου, με τίτλο : "Ο Βαγγέλης Βενιζέλος υποδέχεται το 2012, ράβοντας κοστούμι για την πρωθυπουργία, αλλά... (Ο ΓΑΠ, οι δελφίνοι, το PSI, η επερχόμενη ελεγχόμενη, ή ανεξέλεγκτη ελληνική χρεωκοπία και ο ορατός, πλέον, κίνδυνος ενός κοινωνικού λυντσαρίσματος)" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2012/01/2012-v-venizelos-gap-psi-official-greek.html .

Η ηγετική ελίτ του ΠΑΣΟΚ δεν έχει σκοπό να αφήσει την εξουσία. Και φυσικά δεν πρόκειται να επιτρέψει την διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών, πριν από την λήξη της θητείας της παρούσας Βουλής, τον Νοέμβριο του 2013.

Αυτή, τουλάχιστον, είναι η πρόθεση της εν λόγω ελίτ. Αλλά, για να μπορέσει να την υλοποιήσει, απαραίτητες είναι δύο προϋποθέσεις : Αφ' ενός, μεν, να μην υπάρξει διάσπαση στο εσωτερικό αυτής της ελίτ και αφ' ετέρου, δε, να μην υπάρξει κοινωνική αντίδραση, η οποία θα αποτρέψει την υλοποίηση των σχεδίων της, ή θα ανατρέψει το όποιο κυβερνητικό σχήμα χρησιμοποιηθεί, ως όχημα, για την υλοποίηση της αυτής της επιδίωξης. Και οι δύο αυτές προϋποθέσεις είναι αμφίβολες.

Προηγουμένως, όμως, θα πρέπει να έχουν τακτοποιηθεί οι εκκρεμότητες με τους δανειστές. Και οι εκκρεμότητες αυτές είναι δύο. Η πραγματοποίηση του PSI και η υπογραφή της δανειακής σύμβασης, συνοδευόμενη από τα μέτρα που απαιτούν οι δανειστές. Αυτές τις εκκρεμότητες έχει αναλάβει η κυβέρνηση του κ. Λουκά Παπαδήμου και φαίνεται ότι η πασοκική ελίτ θέλει να τις φέρει σε πέρας ο κ. Παπαδήμος, για να δει και εκείνη, από εκεί και πέρα, το τι θα κάνει - αν μπορεί να κάνει ο,τιδήποτε.

Όσον αφορά το PSI, η διαδικασία έχει μπλέξει στα γρανάζια της κερδοσκοπίας των hedge funds, τα οποία, πολλές φορές, ενθαρρύνονται και από το "κανονικό" τραπεζικό σύστημα. Η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, αυτό το κούρεμα του 50%, που έχει προβλέψει η, εκτός πραγματικότητας, απόφαση της 26-27/10/2011 των ηγετών της ευρωζώνης, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί και ουσιαστικά θα οδηγήσει σε μια ανοικτή, έως και ανεξέλεγκτη χρεωκοπία το ελληνικό κράτος, η οποία δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από το διεθνές τραπεζικό σύστημα, αφού θα συνοδευτεί και από την ενεργοποίηση των ασφάλιστρων κινδύνου των ελληνικών κρατικών ομολόγων (cds), γεγονός το οποίο είναι πρωτόγνωρο, για μια αναπτυγμένη χώρα της ευρωζώνης, αφού στην περίπτωση αυτή, η "εθελοντική" διαδικασία της αναδιάρθρωσης του ελληνικού κρατικού χρέους θα μετατραπεί σε υποχρεωτική, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Και αυτό που συνεπάγεται από την υποχρεωτική διαδικασία κουρέματος του ελληνικού χρέους είναι ότι μια πιθανή κήρυξη στάσης πληρωμών από την Ελλάδα τον ερχόμενο Μάρτιο, οπότε πρέπει να πληρωθεί ένα τριετές ομόλογο, αξίας 14,4 δισ. €, θα κτυπήσει το σύνολο της ευρωζώνης, η οποία, μόλις προχθές, υποβαθμίστηκε σχεδόν στο σύνολό της από την Standard and Poor's, με τις προοπτικές να χειροτερεύουν.

Οι νέες, επί τα χείρω, αξιολογήσεις των χωρών της ευρωζώνης (πλην Γερμανίας) δεν δίνουν και πολλές δυνατότητες στους σκληροτράχηλους δογματικούς Γερμανούς, οι οποίοι θα υποχρεωθούν να κάνουν πίσω και να μην επιτρέψουν το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων στο ελληνικό PSI.

Ας καταγράψουμε την νέα αξιολόγηση των ευρωζωνικών χωρών :

Γαλλία: υποβιβάστηκε κατά 1 μονάδα από ΑΑΑ σε ΑΑ+

Ισπανία: κατά 2 μονάδες, από ΑΑ- σε Α

Ιταλία: κατά 2 μονάδες, από Α σε ΒΒΒ+

Πορτογαλία: κατά 2 μονάδες, από ΒΒΒ- σε ΒΒ

Κύπρος: κατά 2 μονάδες, από ΒΒΒ σε ΒΒ+

Αυστρία: κατά 1 μονάδα, από ΑΑΑ σε ΑΑ+

Μάλτα: κατά 2 μονάδες, από Α σε Α-

Σλοβενία: κατά 2 μονάδες, από ΑΑ- σε Α+

Σλοβακία κατά 1 μονάδα, από Α+ σε Α

Το ισχυρότερο κτύπημα για την ευρωζώνη (και κυρίως την Γερμανία) αφορά την υποβάθμιση της Γαλλίας - αλλά και της Αυστρίας - αφού η Γερμανία που μένει με τα τρία Α θα σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος. Έτσι, οι μηχανισμοί στήριξης των οικονομιών της ευρωζώνης (και ο προσωρινός EFSF και ο μόνιμος ESM) που στηρίζονται στις εγυήσεις των κρατών της θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα, εξ αιτίας του γεγονότος ότι η υποβάθμιση των 9 χωρών της ευρωζώνης και η χειροτέρευση των προοπτικών της θα πλήξουν τους μηχανισμούς αυτούς, ιδιαίτερα τον EFSF, ο οποίος θα αντιμετωπίσει πρόβλημα υποβάθμισης. Οι εγγυήσεις αυτές θα χάσουν ένα μέρος από την αξία τους και σε αντικατάσταση αυτής της χαμένης αξίας, θα υποχρεωθεί η Γερμανία να αυξήσει τις δικές της εγγυήσεις, για να μπορέσει ο EFSF να έχει τα απαιτούμενα κεφάλαια για την χρηματοδότηση των χωρών, που έχουν την ανάγκη στήριξης από τον μηχανισμό αυτόν.

Παράλληλα, αυτή η εξέλιξη θα σημάνει και τον περιορισμό της ισχύος και του ίδιου του EFSF, ο οποίος θα υποχρεωθεί να δανείζεται με μεγαλύτερα επιτόκια και αυτή η αύξηση του κόστους δανεισμού του θα μεταφερθεί στις χώρες που δανείζονται από αυτόν τον μηχανισμό (στην παρούσα φάση Ιρλανδία και Πορτογαλία) και όσες άλλες ακολουθήσουν.

Έτσι, η Γερμανία θα υποχρεωθεί να αυξήσει τις εγγυήσεις της, για την χρηματοδότηση των υπερχρεωμένων χωρών της ευρωζώνης. Θα υποχρεωθεί, δηλαδή, να κάνει αυτό που, μέχρι τώρα, παλεύει να αποφύγει. Και πράττοντας κάτι τέτοιο, θα αντιμετωπίσει τον κίνδυνο και της δικής της υποβάθμισης. Αυτή η εξέλιξη, θα υποχρεώσει, επίσης, κατά πάσα πιθανότητα, την Γερμανία να επιτρέψει στην Ε.Κ.Τ. να τυπώσει χρήμα, για την στήριξη των ομολόγων της κρατών της ευρωζώνης, που έχουν πρόβλημα χρέους και χρηματοδότησης. Κάτι που μέχρι τώρα, επίσης, η Γερμανία έχει, δια ροπάλου, αποτρέψει. Αυτό, βέβαια, θα το πράξει η Γερμανία, απαιτώντας ολοένα και περισσότερα μέτρα λιτότητας, αλλά δεν θα κάνει τίποτε περισσότερο από το να οξύνει το πρόβλημα, αφού όπως εδώ και πολύν καιρό χρόνο υποστηρίζω (εδώ και περισσότερο από δύο χρόνια), η αύξηση των μέτρων λιτότητας και η μείωση των μισθών δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να βαθαίνει την κρίση, η οποία ανακυκλώνει και μεγιστοποιεί τα δημοσιονομικά προβλήματα των χωρών της ευρωζώνης, οδηγώντας την σε έναν φαύλο κύκλο διαρκούς πτώσης όλων των μακροοικονομικών μεγεθών και αύξησης της ανεργίας.

Οι προοπτικές, λοιπόν, για την ευρωζώνη στο σύνολό της είναι μαύρες, ενώ και τα μηνύματα από τις Η.Π.Α. και το Δ.Ν.Τ., έτσι όπως αυτά τα μετέφερε η Κριστίν Λαγκάρντ στους Μέρκελ και Σαρκοζύ, είναι εντελώς αρνητικά και απειλητικά. Ο πρόεδρος Ομπάμα δεν είναι διατεθειμένος να διακινδυνεύσει την επανεκλογή του στις φετινές προεδρικές εκλογές, αφού τρεις αμερικανικές τράπεζες θα δεχθούν ισχυρότατο πλήγμα από την ενεργοποίηση των cds των ελληνικών κρατικών ομολόγων, διότι θα υποχρεωθούν να πληρώσουν, αφού έχουν μεγάλα συμβόλαια ασφάλιστρων κινδύνου, ενώ, παράλληλα, η ελληνική χρεωκοπία θα οδηγήσει σε μια μαζική εκροή κεφαλαίων από την ευρωζώνη, γονατίζοντας την ευρωπαϊκή μπατιροτραπεζοκρατία και τα περισσότερο ευάλωτα κράτη, μια διαδικασία η οποία θα περάσει, αμέσως, στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού.

Οι Γερμανοί, μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, οι οποίες είναι προϊόν του δογματισμού και της στενοκεφαλιάς τους και λαμβάνοντας τα μηνύματα από τις Η.Π.Α. δεν θα επιτρέψουν την επίσημη ελληνική χρεωκοπία (την οποία οι ίδιοι ανήγγειλαν στις 21/7/2011 και επαναβεβαίωσαν στις 27/10/2011!). Αυτό σημαίνει, ότι, παρά την σκληρή διαπραγμάτευση, στην οποία προβαίνουν, θα πληρώσουν πολύ περισσότερα από τα 130 δισ. €, που προβλεπόταν να δώσουν με την υπό κατάρτιση δανειακή σύμβαση, με την Ελλάδα, με αποτέλεσμα το ύψος της να φθάσει στα 180 δισ. € ή ακόμα, έως τα 250 δισ. €.

Η δύσκολη θέση στην οποία έχει έλθει η Γερμανία, δεν είναι άγνωστη στα hedge funds, καθώς και στο επίσημο τραπεζικό σύστημα, που κατέχουν τα ελληνικά κρατικά ομόλογα. Και φυσικά, θα κάνουν το κλασσικό κερδοσκοπικό τους παιχνίδι.

Αυτή την στιγμή που μιλάμε, οι κάτοχοι των ελληνικών κρατικών ομολόγων είναι δύο ειδών :

Από την μία πλευρά είναι το τραπεζικό σύστημα το οποίο έχει εγκλωβιστεί στα ελληνικά κρατικά ομόλογα τα οποία έχουν πέσει στο 30% της αρχικής τους αξίας.

Από την άλλη πλευρά, είναι τα κερδοσκοπικά hedge funds τα οποία έτρεξαν να αγοράσουν τα καταρρεύσαντα ελληνικά ομόλογα, προκειμένου στην διαδικασία αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, να απαιτήσουν την πληρωμή τους εις ολόκληρον, όπως έπραξε, ήδη, το ισπανικό hedge fund Vega, το οποίο αποχώρησε από τις διαπραγματεύσεις, για να καταφύγει στην ενεργοποίηση των cds.

Με δεδομένη την επιθυμία των ευρωζωνιτών να μην ενεργοποιηθούν τα ασφάλιστρα κινδύνου, τα hedge funds στριμώχνουν τους ευρωζωνίτες, ισχυριζόμενα ότι δεν επιθυμούν την εθελοντική συμμετοχή τους στο PSI και ζητούν την πληρωμή τους στο 100% της αξίας των ελληνικών κρατικών ομολόγων, που έχουν στην κατοχή τους, απειλώντας ότι θα καταφύγουν δικαστικά και θα ζητήσουν την ενεργοποίηση των cds, εάν οι ευρωζωνίτες είναι διατεθειμένοι να μετατρέψουν την εθελοντική διαδικασία, σε υποχρεωτική. Και φυσικά, σε αυτή την διεκδίκηση και σε αυτόν τον διαπραγματευτικό εκβιασμό, έχουν την συμπαράσταση και των επίσημων τραπεζών, που έχουν στα χέρια τους τα απαξιωμένα ελληνικά κρατικά ομόλογα.

Βέβαια, όλα αυτά είναι διαπραγματευτικοί ελιγμοί, για να περιορίσουν το κούρεμα των ομολόγων, πολύ λιγότερο από το 70%, κάτι που είναι κερδοφόρο, για τα funds, αφού αυτά τα αγόρασαν, περίπου, στο 30% της αρχικής αξίας τους, αλλά και η αδηφαγία είναι παρούσα, αφού κάποιοι θα επιμείνουν, μέχρι τέλος, για την, εις ολόκληρον, πληρωμή των ελληνικών κρατικών ομολόγων, που έχουν στα χέρια τους. Και σε αυτούς τους διαπραγματευτικούς ελιγμούς, το επάνω χέρι το έχει το τραπεζικό και το παρατραπεζικό σύτημα, αφού οι ευρωζωνίτες δεν είναι διατεθειμένοι να αποδεχθούν και να εκβιάσουν με μια ενεργοποίηση των ασφάλιστρων κινδύνου.

Βέβαια, στην πορεία είναι πολύ πιθανό - το πιθανότερο - ότι θα υπάρξει μια συμφωνία στο ελληνικό PSI, αλλά αυτοί, που θα πληρώσουν την συμφωνία αυτή, θα είναι οι ευρωζωνίτες και κυρίως οι Γερμανοί, αφού οι "ιδιώτες" ομολογιούχοι θα επιτύχουν να αποσπάσουν, επί πλέον, ποσά, από αυτά που προέβλεπαν τον Οκτώβριο του 2011 και φυσικά το ποσόν των 130 δισ. € της δανειακής σύμβασης, για το οποίο γίνεται λόγος στην σχετική απόφαση της 26-27/10/2011, θα είναι, προφανώς, ακόμα μεγαλύτερο.

Το χειρότερο όλων είναι ότι αυτή η διαδικασία του κουρέματος θα είναι αναποτελεσματική, ως προς τον στόχο της, αφού το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν θα πέσει στο 120% του ΑΕΠ το 2020. Η περίφημη στρατηγική εξόδου από την κρίση, που στηρίχθηκε σε αυτή την ανεπαίσθητη αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, μέσω του PSI - μια ανόητη ιδέα της πείσμονος γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και η οποία ακόμα και τώρα διαφημίζεται, ως λύση, για την ελληνική κρίση, από την πανικόβλητη εγχώρια ελίτ - δεν θα έχει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα και μάλιστα ο εν λόγω στόχος θα καταστεί, εντελώς, άπιαστος, όπως, άλλωστε, εμμέσως, αλλά σαφώς, έχει αναγνωρίσει η ηγεσία της ευρωζώνης, με την απόφασή της της 9/12/2011, με την οποία έδωσε τέλος στην διαδικασία των PSI στην ευρωζώνη, διακηρύσσοντας ότι το ελληνικό PSI είναι και το τελευταίο!

Έτσι το ελληνικό PSI, της απόφασης των ευρωζωνιτών της 26-27/10/2011 (που προέβλεπε ένα κούρεμα του 50% στην ονομαστική αξία των ομολόγων, που κατέχουν οι τράπεζες και τα hedge funds και την αντικατάσταση των παλαιών ομολόγων, με νέα ομόλογα μισής ονομαστικής αξίας και πολύ μακρύτερης διάρκειας και με δεδομένο ότι τα επιτόκια των νέων ομολόγων υπολογίζονταν γύρω στο 6%, η διαχρονική αξία των νέων ομολόγων δεν θα ξεπερνούσε το 40% των παλαιών, με αποτέλεσμα να χάσουν το 60%, της αρχικής τους αξίας, δήθεν εθελοντικά, υπό την απειλή της ευρωζώνης, για πλήρη στάση πληρωμών), οδηγείται σε ένα αποτέλεσμα, το οποίο, ούτως, ή άλλως, θα είναι ατελέσφορο, για την χώρα μας, φορτώνοντάς την, με ακόμα μεγαλύτερα δάνεια, τα οποία θα είναι, επίσης, αδύνατο να αποπληρωθούν, αλλάζοντας, παράλληλα, το νομικό καθεστώς υπαγωγής των νέων ομολόγων που θα κατέχουν οι τράπεζες και οι παρατράπεζες από το ελληνικό δίκαιο στο βρετανικό. (Κάτι που θα είναι το μεγαλύτερο έγκλημα, αφού αφήνει το ελληνικό δημόσιο απροστάτευτο, απέναντι στις απαιτήσεις των δανειστών του).

Όσον αφορά την επερχόμενη δανειακή σύμβαση, την οποία ανέλαβε να χειρισθεί ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, ο οποίος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν, ευθύς εξ αρχής, αντίθετος στην διεξαγωγή του ελληνικού PSI και στην αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, με δεδομένα τα παραπάνω, γίνεται κατανοητό ότι ό γερμανικός κυβερνητικός συνασπισμός θα κάνει ό,τι μπορεί να περιορίσει το ύψος του δανείου, που θα δοθεί στην χώρα μας. Αλλά το δάνειο θα το εγκρίνει, ό,τι και να συμβεί - εκτός και εάν συμβεί το απίθανο (το οποίο, όμως, θα ήταν και το ευκταίο να συμβεί). Εάν, δηλαδή, η Ελλάδα αρνηθεί την λήψη του δανείου αυτού.

Το πρόβλημα με την κυβέρνηση Μέρκελ είναι ότι δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα για τον περιορισμό του ύψους του δανείου, προς την Ελλάδα και τούτο διότι είναι εγκλωβισμένη στην ανόητη και αδιέξοδη τακτική της, η οποία ώθησε στην αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, που στην αρχή (2010), μέχρι τον Ιούλιο του 2011, απέκελειε - και ενώ αυτή η αναδιάρθρωση ήταν ένα προαπαιτούμενο στοιχείο, για την επίλυση της κρίσης, πριν από την υπογραφή του Μνημονίου του Μαΐου του 2010 -, αλλά θέλησε αυτή η διαδικασία να είναι "εθελοντική", υπό την παράλληλη απειλή, έναντι των τραπεζιτών, της πλήρους άρνησης πληρωμών του ελληνικού δημοσίου, μια άρνηση η οποία στην πορεία αποδείχθηκε γράμμα κενό περιεχομένου, αφού η διεύρυνση της ευρωπαϊκής κρίσης, που ακολούθησε τις ανόητες και αλυσιτελείς αποφάσεις της 21/7/2011 και της 27/10/2011, με την εξάπλωσή της στην Ιταλία, στην Ισπανία, αλλά και στην Γαλλία, υποχρέωσε την Γερμανία να αποσύρει την γενική εφαρμογή των PSI, σε όλες τις υπερχρεωμένες χώρες της ευρωζώνης και να καταστήσει το PSI μια ελληνική μοναδικότητα (!!!), με την, ομοίως, ανόητη και αλυσιτελή απόφαση τως 9/12/2011, που οδήγησε στις μαζικές υποβαθμίσεις των χωρών της ευρωζώνης, για τις οποίες έκανα, ήδη, λόγο.

Έτσι η κυβέρνηση των μαθητευόμενων μάγων Μέρκελ - Σόϋμπλε - Ρέσλερ θα κάνει αυτό που ήθελε να αποφύγει : Θα βάλει το χέρι στην τσέπη και μάλιστα, θα το βάλει βαθιά, για να αποφύγει το επερχόμενο τσουνάμι, που θα κτυπήσει την ευρωζώνη, εάν οι Γερμανοί δεν υποκύψουν στους εκβιασμούς του τραπεζικού και του παρατραπεζικού συστήματος και δεν συμβιβασθούν με μια αύξηση της χρηματοδότησης του ελληνικού δημοσίου, που θα υπερβαίνει, κατά πολύ, τα 130 δισ. €. (Εκτός και εάν τα hedge funds αρκεσθούν σε λιγότερα - κάτι που δεν φαίνεται πιθανό).

Θα το κάνει η γερμανική κυβέρνηση αυτό, απαιτώντας από την Ελλάδα επιτόκια τα οποία θα είναι προφανώς πολύ μεγαλύτερα από αυτά που προσφέρει στα hedge funds. Εκτός εάν επικρατήσει η λογική...

Αν ο γερμανικός κυβερνητικός συνασπισμός δεν κάνει αυτό που ήθελε να αποφύγει, θα θέσει σε κίνδυνο την ευρωζώνη και την ενότητά της. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Μπορεί, ένα τμήμα του να το επιθυμεί, αλλά δεν μπορεί, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, να το κάνει πράξη. Πολύ περισσότερο, που δεν υπάρχει συμφωνία στο εσωτερικό της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, για κάτι τέτοιο.

Όταν, λοιπόν, ξεμπλέξει με όλα αυτά, η πασοκική ελίτ θα προσπαθήσει να μείνει ενωμένη, για να παραμείνει στην κυβερνητική εξουσία, μέχρι την λήξη της θητείας της παρούσας Βουλής τον Οκτώβριο του 2013, έχοντας εξασφαλίσει και την έγκριση των δανειστών της χώρας.

Όμως, όλοι αυτοί σχεδιασμοί είναι, παντελώς, αβέβαιοι, με μεγαλύτερη αβεβαιότητα, όσον αφορά την βιωσιμότητα της κυβέρνησης του κ. Λουκά, η οποία κινδυνεύει από "ξαφνικό θάνατο".

Ακόμα μεγαλύτερη αβεβαιότητα υφίσταται, με την ενότητα του πασοκικού χώρου, αφού ο όποιος χαμένος (ή όποιος εκτιμήσει ότι θα είναι χαμένος) στην εσωκομματική διαδικασία μπορεί να ελπίζει ότι, εκτός ΠΑΣΟΚ, θα μπορούσε να έχει καλύτερη τύχη.

Αλλά η μέγιστη αβεβαιότητα υπάρχει και αφορά την στάση του κόσμου, ο οποίος ουδόλως είναι διατεθειμένος να αποδεχθεί μια παράταση της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ, χωρίς την μεσολάβηση εκλογών. Βέβαια, αυτό, από μόνο του, δεν λέει τίποτε, όσο ο πληθυσμός της χώρας παραμένει απαθής.

Αυτή η απάθεια, όμως, εν όψει και των επικείμενων νέων μέτρων, δεν είναι δεδομένη (εδώ έφθασε ο καθεστωτικός πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιώργος Παναγόπουλος να πει στον Παπαδήμο ότι "αν είναι να καταργήσουμε τον κατώτατο μισθό και να δώσουμε μισθούς των 500 και 600 ευρώ, τότε καλύτερα να βγούμε από την ευρωζώνη"!). Το αντίθετο, μάλιστα.

Το εφιαλτικό, για την πασοκική ελίτ (και για το σύνολο της αλαφιασμένης πολιτικοοικονομικής ελίτ της χώρας) φάντασμα των παρελάσεων της 28ης Οκτωβρίου 2011, που οδήγησε στην κατάρρευση της κυβέρνησης του στρατηγικά αφελούς "άρχοντα του χάους", είναι πάντα παρόν...

Αλλά ας δούμε τώρα, μετά από αυτήν την μακρά εισαγωγή, τα κείμενά μου, για τα οποία κάνω λόγο και τα οποία δημοσιεύτηκαν, ως σχόλια, στο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα, που αναρτήθηκε στο μπλογκ του "ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ", με τίτλο : "Ο στρατηγός απόκαμε..." http://htsoukas.blogspot.com/2011/12/o.html :

Είδα, σήμερα (3/1/2012) τον καταγέλαστο Χρήστο Παπουτσή να δηλώνει ότι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ εγγυάται ότι το έργο, που είναι να γίνει, θα πραγματοποιηθεί.

Μετά τον Βαγγέλη (Βενιζέλο), λοιπόν, ήλθε και ο, εκ των τελευταίων πιστών στον ΓΑΠ, κυρ-Χρήστος να μας μιλήσει για (και να νεκραναστήσει) την πλειοψηφία των 153 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στην Βουλή. (Μια πλειοψηφία, που είναι προβληματική και δεν είναι δεδομένη, αν και το δέλεαρ της διατήρησης της εξουσίας αποτελεί ένα ικανό αφροδισιακό για την Κ.Ο. του εν λόγω κόμματος, στο μέτρο που τα μέλη της μπορεί να πιστεύουν, ακόμα, ότι, τελικώς, θα αποφύγουν το λυντσάρισμα).

Οι "λεβέντες" Βενιζέλος και ΓΑΠ φαίνεται ότι καταλήγουν, παρασκηνιακά, σε, κάποιας μορφής, συνεργασία.

Για να δούμε, αύριο, τον "άρχοντα του χάους"...

(3/1/2012 http://htsoukas.blogspot.com/2011/12/o.html?showComment=1325621495846#c7044719806308904007 ).

Δυαρχία στο ΠΑΣΟΚ, μένοντας (προσωρινά;) ο ίδιος αρχηγός, ζήτησε (σήμερα 4/1/2012) ο "άρχοντας του χάους", μέχρι να φύγει, μετά τις εκλογές.

Τις εκλογές, βέβαια, θέλει να τις αποφύγει. (Αυτό δεν το είπε).

Για να δούμε το τι θα κάνουν οι άλλοι...

(Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, πρώτος από όλους, καταγγέλει τον "άρχοντα του χάους", για συμπαιγνία με τον Βενιζέλο και παράδοση της ηγεσίας του κόμματος στον αγαπητό Βαγγέλη, με μια φαρσοκωμωδία εκλογής του τελευταίου, ως υποψήφιου πρωθυπουργού, από τα στελέχη και όχι από τη βάση του κόμματος. Αυτή η στάση του νυν υπουργού Ανάπτυξης δείχνει ότι η πρόταση του ΓΑΠ δεν θα τύχει καλής υποδοχής από τους υπόλοιπους και αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο αποχώρησης του ίδιου από το, υπό εκκόλαψη, ΠΑΣΟΚ των ΓΑΠ - Βενιζέλου).

Φυσικά, αυτή η πρόταση του "άρχοντα του χάους", έτσι όπως εμφανίζεται, δεν είναι διόλου ελκυστική, για κανέναν, εκ των υποψήφιων να τον διαδεχθούν στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Και δεν είναι ελκυστική η πρόταση αυτή, διότι ο όποιος υποψήφιος πρωθυπουργός, εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ, θα έχει να υποστεί και το βάρος της παρουσίας του ΓΑΠ, ως αρχηγού του κόμματος και πριν και κατά την διάρκεια του προεκλογικού αγώνα και φυσικά, θα χρεωθεί και την, ούτως ή άλλως, συντριπτική ήττα, που θα έλθει, αναπόδραστα, χωρίς ο όποιος υποψήφιος αρχηγός να μπορέσει να δώσει την δική του προσωπική πινελιά στην προεκλογική μάχη, προκειμένου να μπορέσει να μειώσει, έστω και ελάχιστα, το καταθλιπτικά μεγάλο μέγεθος της επερχόμενης εκλογικής συντριβής, όποτε και αν γίνουν οι εκλογές.

Αυτή η πρόταση του "άρχοντα του χάους", προφανώς, δεν συμφέρει ούτε τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Οπότε το ζήτημα είναι να δούμε, υπό ποίες προϋποθέσεις, μπορεί να την έχει αποδεχθεί και να έχει συμφωνήσει, παρασκηνιακά, με τον ευήθη "άρχοντα".

Και η μόνη προϋπόθεση, υπό την οποία θα μπορούσε να αποδεχθεί την πρόταση του ΓΑΠ ο Βαγγέλης Βενιζέλος, είναι το να αναδειχθεί ο αγαπητός Βαγγέλης πρωθυπουργός, πριν από τις βουλευτικές εκλογές, μέσα από την εκλογή του, από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ των 153 βουλευτών (για την οποία έχουν κάνει λόγο ο Βενιζέλος, αλλά και εσχάτως ο Παπουτσής) και αφού, προηγουμένως, ανατραπεί η κυβέρνηση του κ. Λουκά Παπαδήμου, με οποιονδήποτε λόγο και αφορμή.

(Γι' αυτό και οι Λοβέρδος - Διαμαντοπούλου - Ραγκούσης ομνύουν στην στήριξη της κυβέρνησης του κ. Λουκά. Θέλουν να αποφύγουν να πάρουν θέση, απέναντι σε μια τέτοια προσπάθεια επανασύστασης μιας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, υπό τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Δεν τους συμφέρει, αφού τους βγάζει από την διεκδίκηση της αρχηγίας στο ΠΑΣΟΚ και τους υποχρεώνει, είτε να πάρουν την πρωτοβουλία να διασπάσουν το κόμμα, είτε να υποταχθούν στην μοίρα, που τους προδιαγράφει ο "άρχοντας του χάους". Βέβαια, προ αρκετών ημερών, ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος, όταν το σκηνικό ήταν διαφορετικό, έλεγε ότι η χώρα πάει στον γκρεμό και με την κυβέρνηση Παπαδήμου - αλλά ποιός θυμάται τέτοιου είδους πιρουέτες και μεταμορφώσεις, αφού τώρα τον κ. Ανδρέα τον συμφέρει η παραμονή της κυβέρνησης του κ. Λουκά ...)

Εν πάση περιπτώσει, η ικανοποίηση της (μωρο)φιλοδοξίας του Βαγγέλη Βενιζέλου να γίνει πρωθυπουργός είναι και το μόνο δέλεαρ, για να έχει αποδεχθεί την πρόταση του ΓΑΠ, για την σύσταση μιας προσωρινής (;) δυαρχίας.

Για να δούμε, τι έχουν μηχανευθεί, για να περάσουν αυτό που θέλουν, καθώς και το πως σκοπεύουν να το περάσουν.

Και τούτο διότι τα πράγματα δεν είναι καλά και δεν είναι καθόλου δεδομένα, για το δίδυμο της συμφοράς.

Αλλά ο "άρχοντας του χάους" δεν μίλησε μόνο, για την δυαρχία στο ΠΑΣΟΚ. Μίλησε και για την ιστορία, με τον Σταύρο Ψυχάρη και την μη δανειοδότηση του ΔΟΛ από τους Ταμβακάκη και Ράπανο της Εθνικής Τράπεζας και αποκάλυψε όλο το βάθος και όλη την έκταση της αθλιότητας, που διήπε ολόκληρη την περίοδο της διακυβέρνησής του, όπως, επίσης και την περίοδο κάθε διακυβέρνησης στην χώρα μας.

Και φυσικά τον κ. Βασίλη Ράπανο (φίλο του μακαρίτη Θεόδωρου Καρατζά, επίσης φίλο του άλλου μακαρίτη Νίκου Θέμελη, εκλεκτό μέλος της διαλυτικής, για τον τόπο, παρέας του κ. Κώστα Σημίτη, που οδήγσε την χώρα στην παρούσα καταστροφή, στην οποία ο ρόλος του ιδίου του Ράπανου δεν ήταν αμελητέος), ο οποίος κ. Ράπανος μας είπε, μόλις προχθές, ότι, πρέπει όλοι μας να φτωχύνουμε, για να μείνουμε στο ευρώ (αποδεικνύοντας ότι παραμένει, ένα αμετανόητο μέλος αυτής της "συμμορίας του ευρώ", που οδηγεί τον ελληνικό πληθυσμό στο καθεστώς της εξυφαινόμενης μοντέρνας πεονίας, που του επιφυλάσσουν οι τοκγλυφικοί δανειστές της χώρας) ο ΓΑΠ τον έβαλε στην ΕΤΕ, για να ελέγχει, πλήρως, τους εσωτερικούς μηχανισμούς χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας και ειδικά των ΜΜΕ. Και έτσι, βέβαια, να στηρίζει την πολιτική του.

Το αστείο είναι ότι, μετά την αποκάλυψη του ΓΑΠ, για το γεγονός ότι ο ΔΟΛ του Σταύρου Ψυχάρη έπαψε να τον στηρίζει, επειδή δεν χορηγήθηκε ένα δάνειο των 10.000.000,00 € στο εκδοτικό συγκρότημα, οι Ράπανος και Ταμβακάκης έκαναν τους ανήξερους και είπαν ότι τα δάνεια δίνονται ... με τραπεζικά κριτήρια και ότι ... δεν επιτρέπουν σε τρίτους να παρεμβαίνουν, αποδεικνύοντας το μέγεθος της ψευδολογίας τους.

Και αυτά τα λένε την στιγμή που και ο ΓΑΠ και ο Ψυχάρης επιβεβαιώνουν την ανάμειξη του ίδιου του πρωθυπουργού στην όλη υπόθεση. Ο, μεν, ΓΑΠ λέει ότι του τηλεφώνησαν οι Ταμβακάκης και Ράπανος και τον ρώτησαν, αν πρέπει να δώσουν το δάνειο στον ΔΟΛ (και ο ίδιος λέει ότι τους είπε ότι, αν ο ΔΟΛ πληροί τα κριτήρια, να το δώσουν, αν όχι, να μην το δώσουν, χωρίς να μας εξηγήσει το γιατί, αν ήταν να ακολουθηθούν οι συνήθεις διαδικασίες, έπρεπε τα δύο στελέχη της τράπεζας να τον ρωτήσουν). Ο, δε, Ψυχάρης λέει ότι του απέρριψαν το αίτημα για δάνειο και ανεπισήμως του είπαν ότι δεν το εγκρίνει το Μαξίμου (δηλαδή ο ΓΑΠ).

Σε τέτοιο επίπεδο κατεξευτελισμού έφθασαν τα δύο τραπεζικά στελέχη της επιλογής του ΓΑΠ, αφού το ψεύδος των λεγομένων τους είναι πασιφανές. Περιττό να πω ότι η δικαστική διερεύνηση της όλης υπόθεσης είναι απαραίτητη και τα δύο στελέχη θα πρέπει να δώσουν λόγο, για όσα καταγγέλονται.

Τι να πει κανείς, για τον εσμό αυτών, που μας κυβερνούν και εκείνων, που είναι υπεύθυνοι, για την χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας!!!

(Έτσι καταλαβαίνει κάποιος και το πως έκλεισε η "Ελευθεροτυπία").

Η αλήθεια είναι ότι η κοινωνία έχει μαζέψει πολλά, σε όλους αυτούς - είτε αυτοί βρίσκονται στην πολιτική, είτε στην οικονομική ελίτ του τόπου - , που είναι υπεύθυνοι, για τον εξελισσόμενο όλεθρο.

Και αυτό, μάλλον, δεν θα τους βγει σε καλό...

Αμ, πάλι, αυτή η απαίτηση του "άρχοντα του χάους" από τους εκδότες "να βάλουν πλάτη" στην μνημονιακή πολιτική του (και να φύγουν από την πίσω πόρτα του Μαξίμου - προφανώς για να μην τους δει κανένα "κακό μάτι"), τι μας λέει και τι μας διδάσκει;

Προφανώς αυτό, που μας διδάσκει, είναι ότι η περιφήμη "ελεύθερη διακίνηση των ιδεών", η περιβόητη "ελευθεροτυπία" και όλα τα συμπαρομαρτούντα φληναφήματα της καταγέλαστης "πνευματικής" ελίτ των κοινωνιών του γραφειοκρατικού καπιταλισμού, είναι μηχανισμοί ιδεολογικής φενάκισης, παραπληροφόρησης και αποπροσανατολισμού της κοινωνίας - και ειδικότερα, του εγγράμματου τμήματος του πληθυσμού -, από την διαρκή συμπαγνία της, εκάστοτε, κρατικής (κυβερνητικής) εξουσίας, με την αντίστοιχη εξουσία του ολιγοπωλίου της πληροφόρησης των μεγαλοκαπιταλιστών ιδιοκτητών του, εν τη ευρεία εννοία, τύπου, έντυπου και ηλεκτρονικού - όσο και αν, εν μέρει, το διαδίκτυο έχει, κάπως, σπάσει αυτό το ολιγοπώλιο (το οποίο ολιγοπώλιο των Μ.Μ.Ε., όμως, έχει απλώσει τα πλοκάμια του και στο διαδίκτυο, όπως το ίδιο έχει κάνει και η κρατική εξουσία).

Και αυτοί οι παγιδευτικοί και αποπροσανατολιστικοί, για την κοινωνία, μηχανισμοί είναι, εκ των ων, ουκ άνευ, για την κάθε κυβερνητική (και "ιδιωτική"/επιχειρηματική) εξουσία, αφού είναι εκείνοι οι μηχανισμοί, μέσω των οποίων, επικοινωνείται η πολιτική της στο ευρύ κοινό, μεταχειριζόμενη τα κλασσικά προπαγανδιστικά τεχνουργήματα, που μας δίδαξαν οι Goebbels, Λένιν, Γεωργαλάς, καθώς και οι πολυάριθμοι προκάτοχοί τους, προσαρμοσμένα στην σύγχρονη εποχή.

Δυστυχώς, έτσι έχουν τα πράγματα και έτσι λειτουργούν. (Άσχετα από το ότι, πολλές φορές, αυτοί οι μηχανισμοί αποτυγχάνουν να φέρουν σε πέρας κάποιους εκ των στόχων τους - εξ αιτίας του ότι οι στόχοι αυτοί υπερβαίνουν τις αντοχές της κοινωνίας και αυτοί που τους βάζουν υπερεκτιμούν τις δυνάμεις τους. Ακριβώς, όπως την έπαθε ο "άρχοντας του χάους", αν και το παραπέον και πανικόβλητο εξουσιαστικό σύστημα της χώρας μπόρεσε να βρει μια προσωρινή διέξοδο, η οποία, ως προσωρινή που είναι, παραμένει αβέβαιη και ανασφαλής, εν όψει των νέων αδιεξόδων που έρχονται, εξ αιτίας και του δογματισμού που διέπει την νοοτροπία των τροϊκανών εκπροσώπων των τοκογλυφικών δανειστών της χώρας μας, οδηγώντας την σε μια μοντέρνα εκδοχή των εξελίξεων, που έλαβαν χώρα στην μεσοπολεμική Γερμανία της δεκαετίας του 1930, ή των όσων συνέβησαν στην Ελλάδα την ίδια δεκαετία, με την χρεωκοπία της χώρας, με την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου - λόγω της ανελαστικής σύνδεσης της "χρυσής δραχμής", με την σκληρή αγγλική λίρα - έως την έλευση της δικτατορίας της 4/8/1936 του Ιωάννη Μεταξά)...

Αυτά, για να μην έχουμε και για να μην καλλιεργούμε αυταπάτες, γύρω από το που βρισκόμαστε και με ποιούς έχουμε να κάνουμε...

(4/1/2012 και 6/1/2012 http://htsoukas.blogspot.com/2011/12/o.html?showComment=1325708742252#c6052125795785412260 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/12/o.html?showComment=1325714373120#c2537959045533935658 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/12/o.html?showComment=1325880135939#c6063522960872950634 ).

Εν όψει της ταχείας κατάρρευσης της στρατηγικής του "άρχοντα του χάους" (περί του ΓΑΠ ο λόγος), ο οποίος ζήτησε παράταση του αρχηγικού του βίου στο ΠΑΣΟΚ, μέσω ενός σχήματος δυαρχίας, το οποίο θα τον κρατούσε αρχηγό, μέχρι τον Ιούνιο (και από εκεί και πέρα, ό,τι ήθελε προκύψει) και θα προέκρινε ως (υποψήφιο;) πρωθυπουργό τον Βαγγέλη Βενιζέλο, ο ΓΑΠ φαίνεται ότι προσανατολίζεται στην γρήγορη απομάκρυνσή του, από την αρχηγία του κόμματός του, αφού στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ το σχέδιό του, περί δυαρχίας, βρήκε ελάχιστους υποστηρικτές και την απόλυτη εναντίωση των υπολοίπων, όπως, άλλωστε, ήταν αναμενόμενο.

Ως εκ τούτου ο "άρχοντας του χάους", κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, φαίνεται ότι θα αποσυρθεί γρήγορα, προκειμένου να υποστεί έναν ακόμη απόλυτο προσωπικό και πολιτικό κατεξευτελισμό.

Μπορεί, βέβαια, ο μοιραίος, για τον τόπο, ΓΑΠ να αποτελεί, ουσιαστικά, ένα εφιαλτικό παρελθόν, αλλά αυτό δεν συμβαίνει και με το ΠΑΣΟΚ, το οποίο είναι απολύτως διατεθειμένο να εξακολουθήσει να ταλαιπωρεί τον ελληνικό πληθυσμό, με την παραμονή του στην εξουσία, φυσικά, χωρίς, την μεσολάβηση εκλογών.

Αυτήν την πρόθεση και επιδίωξη είναι που εκφράζει η άρτι δημοσιευθείσα επιστολή των βουλευτών του κόμματος (και υπουργών) ΓΙΑΝΝΗ ΔΡΙΒΕΛΕΓΚΑ, ΜΑΡΚΟΥ ΜΠΟΛΑΡΗ, ΘΑΝΟΥ ΜΩΡΑΙΤΗ, ΣΩΚΡΑΤΗ ΞΥΝΙΔΗ, ΜΑΝΩΛΗ ΟΘΩΝΑ, ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΕΤΑΛΩΤΗ, και ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΣΑΧΙΝΙΔΗ, οι οποίοι ζητούν από την κυβέρνηση Παπαδήμου να μείνει στην εξουσία, ανασχηματιζόμενη, μέχρι τον Οκτώβριο του 2013, δηλαδή μέχρι την λήξη της θητείας της παρούσας Βουλής.

Αυτοί, βέβαια, μπορεί να μιλούν για παραμονή της κυβέρνησης Παπαδήμου, αλλά (στην ουσία δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να) περιγράφουν μια κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, υπό τον νέο αρχηγό του, (αν και) όταν αυτός εκλεγεί από μια ψηφοφορία των οπαδών του κόμματος (ή οπωσδήποτε αλλιώς γίνει αυτή η εκλογή).

Με δεδομένη την αποχώρηση της ΝΔ και του ΛΑΟΣ από την κυβέρνηση Παπαδήμου, στην περίπτωση που το ΠΑΣΟΚ ζητήσει παράταση του βίου της κυβέρνησης, μέχρι το τέλος της θητείας της παρούσας Βουλής, ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, έστω και για λόγους διαφύλαξης της προσωπικής του αξιοπιστίας, δεν θα μπορούσε να παραμείνει πρωθυπουργός, σε ένα σχήμα, στο οποίο δεν θα μετέχουν αυτά τα δύο κόμματα.

Ακόμα και με την πιθανή ενίσχυση της κυβέρνησης Παπαδήμου, με την συμμετοχή κάποιων άλλων, π.χ. του κόμματος της Ντόρας Μπακογιάννη, ή ακόμα και του κόμματος του κ. Φώτη Κουβέλη (ή κάποιων "ορφανών" του κόμματος του εν λόγω κυρίου, σαν τον κ. Μάνο Ματσαγγάνη, ή την κ. Βάσω Κιντή και τους περί αυτών), ο κ. Λουκάς δεν θα μπορούσε να παραμείνει πρωθυπουργός, χωρίς να υποστεί έναν, άνευ προηγουμένου, εξευτελισμό. Βέβαια, είναι άβυσσος η ψυχή του κάθε ανθρώπου και ως εκ τούτου, ο κ. Παπαδήμος μπορεί και να αποδεχθεί να πρωθυπουργεύσει, ανασχηματίζοντας την κυβέρνησή του, με την αντικατάσταση των υπουργών της Ν.Δ. και του ΛΑΟΣ, οι οποίοι δεν θα μείνουν σε ένα τέτοιο σχήμα, που η διάρκεια της ζωής του θα παραταθεί, μέχρι τον Οκτώβριο του 2013.

(Ο Γιώργος Καρατζαφέρης, βέβαια, έχει όλη την ... καλή διάθεση να μείνει, αλλά δεν μπορεί να μείνει, αν δεν μείνει και η Ν.Δ. του Αντώνη Σαμαρά, η οποία δεν θα έχει κανέναν λόγο να μείνει, αφού θα έχουν "τακτοποιηθεί" οι τρέχουσες εκκρεμότητες, με το PSI και την δανειακή σύμβαση, με τους δανειστές της χώρας).

Κάτω από αυτές τις συνθήκες (και όσο και αν ο εν αποδρομή ευρισκόμενος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αντιστέκεται στην πλήρη εκπαραθύρωσή του από το κόμμα του) η μόνη εναλλακτική λύση, που έχει η, εν πλήρη συγχίσει διατελούσα, εξουσιαστική πασοκική ελίτ (των "αντιεξουσιαστών που βρίσκονται στην εξουσία", σύμφωνα με την κωμικοτραγική και καταγέλαστη έκφραση του "άρχοντα του χάους", κατά την εποχή της παντοδυναμίας του) δεν έχει άλλη λύση από το να αποπέμψει, ή ανατρέψει - με εύσχημο, ή μη εύσχημο, τρόπο και με οποιαδήποτε πρόφαση ή πρόσχημα, ή με οποιοδήποτε καμουφλάζ - τον κ. Λουκά Παπαδήμο και την κυβέρνησή του και να την αντικαταστήσει με μια κυβέρνηση, υπό τον νέο του πρόεδρο, όταν αυτός εκλεγεί, ύστερα από την ανάδειξή του, με οποιονδήποτε τρόπο, μέσα από τις εσωκομματικές διαδικασίες.

Αυτή η κυβέρνηση θα μπορούσε να στηριχθεί στην επισήμως και τυπικά υπάρχουσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ των 153-154 βουλευτών (και θα ήταν καλοδεχούμενη και μια συμμετοχή κάποιων "προθύμων" σαν την κ. Ντόρα Μπακογιάννη, ή οποιουδήποτε άλλου, από τον χώρο της ευρωκομμουνιστικογενούς αριστεράς) και θα ήταν δυνατόν να εξαντλήσει την θητεία της παρούσας Βουλής των εκλογών της 4/10/2009, μέχρι τον Νοέμβριο του 2013.

Σε αυτό το σενάριο φαίνεται να βαδίζει ο Βαγγέλης Βενιζέλος, (με, ή χωρίς τον ΓΑΠ).

Όμως, παρά την τυπική ύπαρξη της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας του ΠΑΣΟΚ και παρά την επιθυμία των βουλευτών του κόμματος να παραμείνουν γαντζωμένοι στην εξουσία, μέχρι το τέλος της θητείας τους (λόγω του ότι βλέπουν ότι η θητεία αυτή δεν θα ανανεωθεί και επειδή, μέσα στην απελπισία τους, ελπίζουν σε ένα θαύμα, το οποίο μπορεί να τους σώσει από τον επερχόμενο εκλογικό αφανισμό), το σενάριο αυτό απέχει πολύ από το να έχει μια ασφαλή κατάληξη, ακριβώς επειδή προϋποθέτει ότι η πασοκική ελίτ θα λειτουργήσει, μέσα σε ένα περιβάλλον που θα της επιτρέψει να παραμείνει ψύχραιμη και να πάρει αποφάσεις οι οποίες θα έχουν τα εχέγγυα της ορθολογικότητας και θα της επιτρέψουν να μείνει ενωμένη και να αποφύγει την διάσπαση, η οποία είναι προ των πυλών.

Η αλήθεια είναι ότι στο παρελθόν η πασοκική ελίτ έχει επιτύχει να λειτουργήσει ορθολογικά και να παραμείνει ενωμένη, σε δύσκολες στιγμές του ιστορικού βίου της.

Αλλά είναι, επίσης αληθές ότι η παρούσα κρίση, η οποία σοβεί στον χώρο της ελληνικής κεντροαριστεράς, δεν έχει ιστορικό προηγούμενο, αφού όλες οι άλλες κρίσεις που έχει ιστορικά περάσει, ουδεμία σχέση έχουν με την παρούσα, αφού η τελευταία έχει μια τόσο μεγάλη έκταση και ένταση και έχει πάρει ασύλληπτες διαστάσεις, αποξενώνοντας τον πολιτικό αυτόν χώρο από τον σκληρό πυρήνα των κοινωνικών του ερεισμάτων και των κοινωνικών του αναφορών.

Για τον λόγο αυτόν, η διάσπαση του ΠΑΣΟΚ είναι ένα θέμα που βρίσκεται πολύ σοβαρά, ως θέμα ημερησίας διάταξης και πρώτης γραμμής στον χώρο αυτόν, αφού, για πρώτη φορά, ένα μεγάλο τμήμα - και μάλιστα το μέγιστο - αυτής της ελίτ, δεν θα μπορέσει να κρυφθεί και να σωθεί, κάτω από τις προστατευτικές φτερούγες του κόμματος και θα αντιμετωπίσει τον έντονα υπαρκτό και επικείμενο κίνδυνο του ολοκληρωτικού πολιτικού του αφανισμού.

Αυτό σημαίνει ότι, με την πλήρη απαξίωση του συγκεκριμένου πολιτικού φορέα της ελληνικής κεντροαριστεράς, που κατάφερε ο "άρχοντας του χάους", η τράπουλα του πολιτικού παιχνιδιού, μέσα στο ΠΑΣΟΚ και στην ευρύτερη πολιτική σκηνή, μπορεί να ξαναμοιρασθεί, με νέους όρους, οι οποίοι θα ξεπεράσουν και θα καταστρέψουν την παλαιά κομματική επετηρίδα και την ιεραρχία μέσα στο ΠΑΣΟΚ, μηδενίζοντας την όποια κομματική "προσφορά" και τα όποια κομματικά "ένσημα" έχουν διαμορφώσει αυτήν την επετηρίδα, ακριβώς επειδή όλοι αυτοί οι οποίοι συμμετείχαν στο καταστροφικό, για την ελληνική κοινωνία, έργο της κυβέρνησης του ΓΑΠ και εξακολουθούν να συμμετέχουν στο, αναλόγως, καταστροφικό έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου, έχουν πολιτικά απαξιωθεί, μαζύ με το ΠΑΣΟΚ.

Και επειδή στην πολιτική ουδείς μπορεί να δεχθεί, σε προσωπικό επίπεδο την πλήρη απαξιώσή του, για τον λόγο αυτόν θα φροντίσει να αποτινάξει το στίγμα, με τον αποχωρισμό του από τον απαξιωθέντα πολιτικό φορέα, στον οποίο θα φροντίσει να αποδώσει όλες τις ευθύνες, για την επελθούσα κατάσταση, απαξιώνοντας τον απαξιωμένο αρχηγό (ο οποίος, είναι η αλήθεια ότι κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του, για να συνεχίσει ακάθεκτος την συνέχιση της παραπέρα απαξίωσής του, φθάνοντας και ξεπερνώντας και τα επίπεδα της αυτογελοιοποίησή του).

Αυτή η κατάσταση,μαζύ με την επικρατούσα ρευστότητα μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και την περαιτέρω εξελισσόμενη απαξίωση του πολιτικού φορέα της ελληνικής κεντροαριστεράς, καθιστά ανασφαλείς τους όποιους σχεδιασμούς του Βαγγέλη Βενιζέλου, για την πρωθυπουργοποίησή του, αφού είναι σφόδρα πιθανόν - και μάλιστα το πιθανότερο - οι λοιποί δελφίνοι να αρνηθούν να του δώσουν την πρωτοκαθεδρία, αφού αυτό θα σημάνει ότι θα πρέπει, για πολλά χρόνια, να κάνουν πίσω, όσον αφορά τις δικές τους ηγετικές φιλοδοξίες - όσο και αν φαίνεται, τώρα, ότι μια πρωθυπουργία Βενιζέλου, ή έστω μόνον μια ηγεσία Βενιζέλου στο ΠΑΣΟΚ, θα δώσει στον Βαγγέλη Βενιζέλο τον "μουτζούρη", τον οποίον, προφανώς, θα χρεωθεί ο ίδιος - και τούτο διότι η πρωθυπουργία - ή, έστω και μόνον η αρχηγία - Βενιζέλου, θα εγκαθιδρύσει νέες εσωκομματικές ισορροπίες, οι οποίες θα του επιτρέψουν να παγιώσει την εξουσία του, εντός του κόμματος και μέσα στην όποια κομματική και εκλογική βάση απομείνει στο ΠΑΣΟΚ, μετά την εκλογική συντριβή, όποτε και αν γίνουν οι βουλευτικές εκλογές.

Άλλωστε, μια απόπειρα αναρρίχησης στην ηγεσία και η επιβολή αυτής της ηγεσίας του Βενιζέλου στο ΠΑΣΟΚ, με δεδομένη την υφιστάμενη απαξίωση του παρόντος πολιτικού φορέα της κεντροαριστεράς, αλλά και του ίδιου, ως υπουργού Οικονομικών, θα δώσει την ευκαιρία στους άλλους δελφίνους (με πρώτο και καλύτερο τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη) να φύγουν από το ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον, για να μην μοιράζονται, το βαρύτατο φορτίο της πλήρους πολιτικής απαξίωσης του εν λόγω πολιτικού φορέα και για να μπορέσουν να αποτινάξουν, σιγά-σιγά και με την πάροδο του χρόνου την δική τους προσωπική πολιτική απαξίωση.

Αυτή,τουλάχιστον, είναι η προσωπική τους ελπίδα. Μπορεί αυτή η ελπίδα να αποδειχθεί και να είναι φρούδα. Αλλά είναι μια ελπίδα. Και ο απελπισμένος έχει ανάγκη το να ελπίζει κάπου.

Αλλά δεν είναι μόνον η περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα στο ΠΑΣΟΚ, που θέτει σε κίνδυνο τα σχέδια του Βαγγέλη Βενιζέλου, για την πρωθυπουργοποίησή του. Ούτε είναι μόνον η απρόβλεπτη και η, εν πολλοίς, αναρθολογική συμπεριφορά του "άρχοντα του χάους", που μπορεί να εμποδίσει τα σχέδια και τα όνειρά του, που είναι και σχέδια και όνειρα ενός μεγάλου τμήματος της πολιτικής ελίτ του ΠΑΣΟΚ.

Είναι και η ύπαρξη του ξένου παράγοντα - δηλαδή των δανειστών και συγκεκριμένα του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού -, που θα παίξει καθοριστικό ρόλο, για την πραγματοποίηση αυτών των σχεδίων, για μια πρωθυπουργοποίηση του Βενιζέλου και για την παράταση της θητεία της παρούσας Βουλής.

Και η αλήθεια είναι ότι οι δανειστές και "εταίροι" της χώρας μας θέλουν την παράταση της θητείας της Βουλής, μέχρι το τέλος της. Αλλά είναι αμφίβολο κατά πόσον επιθυμούν μια πρωθυπουργία Βενιζέλου, με στήριξη μόνον από την ετοιμόρροπη κοινοβουλευτική πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ - ακόμα και αν αυτή διευρυνθεί από τους όποιους άλλους "προθύμους", ακόμα και αν αυτοί προέλθουν από κάποιους από την Ν.Δ., οι οποίοι θα θελήσουν να αυτοκτονήσουν πολιτικά.

Οι δανειστές είναι σαφές ότι επιθυμούν την παραμονή Παπαδήμου στην πρωθυπουργία, με κάποιες αλλαγές, a la Μόντι, στην σύνθεσή της και προφανώς εργάζονται και θα εργασθούν σε αυτή την κατεύθυνση, πολύ περισσότερο που το "περίφημο" PSI δεν πηγαίνει καθόλου καλά και οι εκατέρωθεν εκβιασμοί καλά κρατούν, με αποτέλεσμα να είναι άκρως πιθανή μια παραπέρα επιβάρυνση των γαλλογερμανών και των λοιπων ευρωζωνιτών με μια δανειοδότηση του ελληνικού δημοσίου πολύ μεγαλύτερη από τα 130 δισ. €, που προβλέπονται με την επικείμενη (αν υπογραφεί) δανειακή σύμβαση, προκειμένου να αποφευχθεί μια επίσημη και άτακτη ελληνική χρεωκοπία, η οποία θα προκύψει από μια πλήρη αποτυχία του PSI, η οποία δεν είναι καθόλου απίθανη και θα συνοδευτεί από την ενεργοποίηση των cds. Στην περίπτωση αυτή, η δανειοδότηση του ελληνικού δημοσίου μπορεί να φθάσει και ίσως να ξεπεράσει τα 250 δισ. €, μια πιθανότητα που καθιστά τα πράγματα πολύ πιο σοβαρά, για την ευρωζώνη στο σύνολό της, με επικείμενη την επίσημη χρεωκοπία της Ιταλίας και των άλλων χωρών, που έχουν πάρει σειρά.

Ως εκ τούτου, οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ, οι οποίες θα οδηγήσουν και στην κατάρρευση του παρόντος κυβερνητικού σχήματος είναι άκρως ενδιαφέρουσες και δεν μπορούν να προσδιορισθούν, εκ των προτέρων, αφού ούτε και οι ίδιες οι διάφορες ελίτ, που μετέχουν στην διαμόρφωσή τους, γνωρίζουν το τι τέξεται η επιούσα.

Και φυσικά, η κλωτσοπατινάδα που θα ακολουθήσει στο ΠΑΣΟΚ, μαζί με τον "ξαφνικό θάνατο" της κυβέρνησης του κ. Λουκά (όπως, επίσης και η εξέλιξη του PSI και η δανειακή σύμβαση), πρόκειται να είναι οι επικείμενες εξελίξεις, που θα αποτελέσουν το είκεντρο του ενδιαφέροντος όσων ακόμα μπορούν και επιβιώνουν μέσα στην εξελισσόμενη κόλαση, που είναι παρούσα στην ελληνική κοινωνία της εποχής μας...

(13/1/2012 και 14/1/2012 http://htsoukas.blogspot.com/2011/12/o.html?showComment=1326458567006#c8049753149353199077 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/12/o.html?showComment=1326494569559#c5869579675463833768 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/12/o.html?showComment=1326498124829#c1248500437811266698 και http://htsoukas.blogspot.com/2011/12/o.html?showComment=1326498915526#c2489165824089911224 ).

Επίσημη χρεωκοπία (default) του ελληνικού δημοσίου, μη βιώσιμο χρέος και διαρπαγή της δημόσιας περιουσίας φέρνει η αναδιάρθρωση του χρέους, μέσω του PSI.

2012-01-11T21:11:00.003+02:00

Βαρύ και ασήκωτο το ελληνικό δημόσιο χρέος, ό,τι και να γίνει στο PSI. Η Ελλάδα οδηγείται στην επισημοποίηση της χρεωκοπίας της, καθώς και στην διαρπαγή και στην λεηλασία του δημόσιου πλούτου της, για χάρη της εξυπηρέτησης αυτού του τοκογλυφικού χρέους, αν ο ελληνικός πληθυσμός - του οποίου εξυφαίνεται η υπαγωγή του σε ένα καθεστώς μοντέρνας πεονίας - επιτρέψει να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία.

Επίσημη χρεωκοπία, εν όψει. Αυτή είναι η "επιτυχία" του PSI, για την οποία μιλούν.

Σε κάθε περίπτωση, η χώρα θα καταταχθεί στην κατηγορία "default". Το ζητούμενο είναι, το πως θα καμουφλάρουν αυτήν την πραγματικότητα και το πως θα την παρουσιάσουν, με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνει, όσο το δυνατόν, περισσότερο ανώδυνα στον ελληνικό πληθυσμό.

Όσον αφορά την ενεργοποίηση των cds, αυτό το ζήτημα είναι ανοικτό. Αν καταφέρουν να πείσουν τα hedge funds να μην ζητήσουν την ενεργοποίηση των cds - κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο -, έχει καλώς. Αλλιώς, η ενεργοποίηση των ασφάλιστρων κινδύνου είναι δεδομένη.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η "επιτυχία" του PSI, ελάχιστο ρόλο θα παίξει στην μείωση του ολικού ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο θα παραμείνει, εκτός ελέγχου και χωρίς καμμία προοπτική βιωσιμότητας, αφού στα μέσα του 2013 - αν το PSI "επιτύχει" ένα κούρεμα της τάξεως του 50%, με 60% του συνολικού δημόσιου χρέους της Ελλάδας, προς τους "ιδιώτες" -, αφού το ύψος του συνολικού ελληνικού δημόσιου χρέους θα φθάσει στα μέσα του 2013 κοντά στα 400 δισ. €. Όσο, δηλαδή, είναι και σήμερα.

Αλλά είπαμε : Η "επιτυχία" του PSI δεν είναι δεδομένη. Και να υπάρξει, άλλωστε, η αποτελεσματικότητά της - για το ελληνικό δημόσιο - θα είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη και θα σημάνει την (ούτως ή άλλως υφιστάμενη και ανεπισήμως από τον Απρίλιο του 2010) επίσημη και ανοικτή χρεωκοπία της χώρας, η οποία χρεωκοπία θα μετατραπεί σε μια ελεγχόμενη πτώχευση, την οποία θα προσπαθήσουν να την πραγματοποιήσουν, εντός της ευρωζώνης, με νόμισμα το ευρώ και με σκοπό το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και του πλούτου της χώρας, στην οποία σκοπεύουν να ολοκληρώσουν την υπαγωγή της, στο εξυφαινόμενο καθεστώς της μοντέρνας πεονίας.

Αυτή είναι η μεθόδευση και αυτός είναι ο σκοπός της ευρωμπατιροτραπεζοκρατίας και των πολιτικών θεραπαινίδων της, οι οποίοι βλέπουν ότι η είσπραξη, εις ολόκληρον, των τοκογλυφικών απαιτήσεών τους από το ελληνικό δημόσιο είναι αδύνατη, ενώ, παράλληλα, φοβούνται ότι από τις συνολικές απαιτήσεις τους - που τώρα πλησιάζουν τα 400 δισ. € - θα εισπράξουν ελάχιστα. Και η αλήθεια είναι ότι η δυναμική του ελληνικού δημόσιου χρέους έχει καταστεί τόσο φρενήρης, όσον αφορά την αλματωδώς αυξητική του πορεία και την μη βιώσιμότητά του, που οι φόβοι τους είναι, απολύτως, σωστοί και αυτό που φοβούνται - την πρακτική διαπίστωση του κλασσικού "ουκ αν λάβοις, παρά του μη έχοντος" - θα συμβεί. Γι' αυτό και σκοπός τους είναι να περιορίσουν την "ζημιά" και να αρπάξουν την ελληνική δημόσια περιουσία.

Το εάν τα καταφέρουν, είναι κάτι που μένει να το δούμε.

Οι πιθανότητες τους δεν είναι πολλές. Αλλά δεν είναι ανύπαρκτες. Το αντίθετο, μάλιστα, είναι υπαρκτές. Και η μη πραγματοποίησή τους, δηλαδή η αποτυχία τους είναι στο χέρι του ελληνικού πληθυσμού...

(Σημερινό - 12/1/2012 - σχόλιό μου http://kafeneio-gr.blogspot.com/2012/01/50-60-80.html?showComment=1326272223996#c4963075189447076563 στο δημοσίευμα του "ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ", με τίτλο : "Πάμε για «κούρεμα» 50%-60%, για να αποφύγουμε το …80%" http://kafeneio-gr.blogspot.com/2012/01/50-60-80.html ).